Zwart in Afrika: Tiki-taka Ethiopië

Voorafgaand aan het toernooi was Ethiopië het land waarvan ik het minst verwacht had. Een blik op de selectie van het land dat vooral bekend staat om goede hardlopers stemt treurig: twintig van de 23 spelers zijn actief in Ethiopië zelf. Tien voor het ongetwijfeld ijzersterke St. Georgia en acht voor het sterrenensemble van Debedit. Toppunt voor mij was Dawit, die actief is bij Ethiopian Coffee. De drie spelers die actief zijn buiten Ethiopië spelen in Egypte, Zweden (niet eens het hoogste niveau) en de Verenigde Staten.

De tegenstander Zambia verdedigt op dit toernooi de titel in de Afrika Cup. Vrijwel al hun spelers verdienen hun geld in buitenlandse competities. Ze kunnen zich zelfs de luxe permitteren Jacob Mulenga (de clubtopscorer van FC Utrecht) en Emmanuel Mayuka (actief voor het Engelse Southampton) op de bank te laten starten. Met die gedachte in het achterhoofd kon Ethiopië vooraf beter meteen tekenen voor een kleine nederlaag. Daarmee zou het elftal zich een enorme afgang besparen.

Op het veld bleek Ethiopië echter een ware voetbalmachine te zijn. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het meeste voetbal op de Afrika Cup het hart van de voetballiefhebber niet harder doet kloppen. Veel teams spelen zonder een gedachte. Ballen worden wild naar voren getrapt, steekpasses worden niet begrepen en het middenveld is vooral druk met heen en weer rennen. Van een positiespel op het middenveld lijkt nog niemand gehoord te hebben.

Althans, dat was voor Ethiopië ten tonele verscheen. Plots zag de toeschouwer een rustige opbouw van achteruit, beweging op het middenveld en het ontstaan van heuse driehoekjes. De vergelijking met FC Barcelona gaat wat ver, maar van alle teams op de Afrika Cup komt Ethiopië het dichtste bij. In het land der blinden is eenoog koning, dus tiki taka Ethiopië had binnen de kortste keren mijn hart veroverd.

Een beloning voor de mooie teamprestatie bleef echter uit. Al relatief vroeg in de eerste helft kreeg Ethiopië de ultieme kans om zichzelf te belonen met een doelpunt. Vanaf de strafschopstip mocht Salahdin, die actief is voor Wadia Dagla in Egypte (wie kent het niet?), de ultieme underdog op voorsprong zetten. Hij loopt aan, kijkt nog eens, kiest de onnatuurlijke hoek, maar datzelfde geldt voor Kennedy, de keeper van Zambia, die de strafschop keert.

Ontzetting neemt even het Ethiopische elftal over. Het verzorgde voetbal verdwijnt voor enkele minuten. Juist dan gaat het helemaal mis. De Zambianen ruiken het angstzweet bij de Ethiopiërs en storten zich vol op hun prooi. Een bal valt over de defensie van Ethiopië. Keeper Jemal snelt zijn doel uit, wil de bal wegtrappen, maar is een fractie van een seconde te laat en velt een Zambiaan. De scheidsrechter kan niets anders dan een rode kaart geven. Ethiopië moet verder met tien man. Arm, arm Ethiopië.

De wet van Murphy neemt het dappere elftal volledig in beslag: als iets fout kan gaan, dan gaat het ook fout. Eén moment van onoplettendheid voor rust was voldoende voor de gehaaide Collins Mbesuma om Zambia, tegen de verhoudingen in, aan de leiding te brengen. Leuk gespeeld Ethiopië, maar 1-0 achterstaan bij rust met tien man tegen de titelverdediger is objectief beschouwd een onbegonnen karwei.

Opnieuw wist Ethiopië echter vriend en vijand te verbazen. Ook met een man minder combineerden de Ethiopiërs soepel door de defensie van Zambia en creëerden ze enkele kansen. De verdiende gelijkmaker was er één uit het boekje: een inspeelpass vanuit het middenveld op de onfortuinlijke Salahdin, die de bal in één aanname perfect klaar heeft liggen. De derde lopende man, Adane, gaat diep en krijgt de bal op het perfect moment met exact de juiste snelheid aangespeeld. Hij twijfelt geen seconde, haalt uit en via de binnenkant paal vliegt de bal tegen het net: gerechtigheid. Het felbegeerde punt zal Ethopië, ondanks enorme druk van Zambia, niet meer uit handen geven.

Ik ging de Afrika Cup in zonder favoriet land, maar op de derde dag hebben elf fantastische Ethiopiërs mijn hart gestolen. Ze hebben misschien niet de beste spelers, maar samen vormen ze wel een uitstekend team. Ze werken hard voor elkaar uit balbezit en hebben in balbezit oog voor elkaar en de ruimte. Als ze het 25 januari opnemen tegen Burkina Faso zal ik ze uit volle borst aanmoedigen. Het ‘tiki-taka’ van Ethiopië is namelijk te mooi om al in de groepsfase te stranden. Dat kan mijn voetbalhart niet verdragen.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter