Zwart in Afrika: Accreditatiegate

Wie als journalist een groot sportevenement verslaat komt niet ver zonder toegang voorbij de supporterskringen. De weken voor ons vertrek naar Zuid-Afrika moesten we dan ook accreditatieaanvragen bij de Afrikaanse voetbalfederatie. Op de website van het CAF vulden wij in twee minuten een formuliertje in en binnen een aantal dagen zouden wij per mail een bevestiging krijgen – een kind kan de was doen. Niet dus.

De supporters vermaakten zich in het Soccer City Stadion.

Het aanvragen van een perspas bleek gepaard te gaan met het herhaaldelijk mailen en bellen naar de organisatie, die op het gros van onze verzoeken (en uiteindelijke smeekbedes) niets van zich liet horen. Door middel van overredingstactieken die mij onbekend zijn had uiteindelijk één van ons een officiële uitnodigingsbrief, vier van ons een toezegging via de mail en de overige twee – waaronder ik – een keiharde nee. Er zat niets anders op dan in Johannesburg zelf te kijken of daar nog wat te regelen viel.

Amper geland in regenachtig Johannesburg stonden we muurvast in de file naar Soccer City, waar wij naast het stadion onze perspasjes konden ophalen. Althans: dat dachten we. Hoewel op onze papieren duidelijk stond dat we tot zes uur onze accreditatie konden oppikken, hielden de Afrikanen er een andere lezing op na: “We zijn dicht, kom morgen maar terug”, werd ons verteld.

Toen kenden ze onze reddende engel Siri echter nog niet. Siri’s ogen werden als schoteltjes en ze begon als een waar retoricus op de aanwezige vrijwilligers in te praten. De pitbull die Siri ooit was op het voetbalveld, kwam in de schaduw van het Soccer City stadion weer even naar boven. Als zij zich ergens in vast bijt, dan laat ze niet meer los.

Voor de vrijwilligers zat er niets anders op dan zich over te geven. Iedereen leverde zijn paspoort in en degenen die een bevestiging hadden gekregen van de CAF, gaven die ook mee. Eén voor één werden we vervolgens meegeroepen om een pasfoto te maken en de benodigde gegevens te vertrekken. Dat ging dermate chaotisch, dat we goede hoop hadden dat ook Saskia en Wessel hun felbegeerde accreditatie zouden bemachtigen. En zo geschiedde..

Opgetogen wandelden we in de richting van het imposante Soccer City. We wapperden onze perspassen voor de neus van de beveiligers (dat de beveiligers bijna massaal staakten, omdat ze vonden dat ze te weinig betaald kregen, lazen we pas een dag later) en gingen naar binnen. De Afrika Cup was begonnen.

Dat we eenmaal in het stadion bij Zuid-Afrika – Kaapverdië en Marokko – Angola geen doelpunten te zien kregen was jammer, maar onze wedstrijd hadden we een paar honderd meter verderop gewonnen. Wij kunnen zeggen dat we in één van de grootste stadions ter wereld hebben gezeten bij de openingswedstrijd van de Afrika Cup, dat pakt niemand ons meer af.

Deze blog werd mede geschreven door Saskia Houttuin. Zij reist met het Beyond (Y)our World-programma mee naar Zuid-Afrika om de Afrika Cup te verslaan. Saskia is niet alleen een uitstekende radiomaakster, maar kan ook erg goed schrijven. Saskia is half Frans en half Friezin. Ze juicht voor Cambuur Leeuwarden, maar ook voor SC Heerenveen, waar haar neef ooit furore maakte.

Eindredacteur Pieter Zwart is momenteel aanwezig in Zuid-Afrika om de Afrika Cup te verslaan. Dagelijks zou er een blog te lezen zijn op Catenaccio met de laatste ontwikkelingen uit Afrika. Vragen, op- of aanmerkingen, ideeën en tips zijn altijd gewenst via pieter@catenaccio.nl.

 

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter