Wetzel moet het maar weer zelf doen

André Wetzel maakte in april dit jaar een bijzondere stap bij zijn oude liefde ADO Den Haag. Met nog vier wedstrijden te gaan als hoofdcoach (én technisch directeur, wat hij nog steeds is) gaf hij het stokje van hoofdcoach “alvast” over aan zijn opvolger Raymond Atteveld: “zodat de spelers kunnen bewijzen dat ze eredivisiewaardig zijn”. De spelers zijn dat wel, de nieuwe trainer helaas niet.

André Wetzel juicht

André Wetzel juicht

Even terug naar de periode vóór André Wetzel. ADO Den Haag belandde in een dip en een dramatische degradatie naar de eerste divisie volgde in 2007. Zelfs in de eerste divisie kon de club even geen potten breken, ondanks het gloednieuwe stadion. Bovendien kwamen de “supporters” van de club regelmatig negatief in het nieuws. De malaise was compleet.

Uiteindelijk ging het beter en kon ADO na één seizoen met een zesde plek en nacompetitie terugkeren in de eredivisie. Dit ten kostte van mijn geliefde VVV Venlo, destijds de club van hoofdtrainer – jawel – André Wetzel. Die zat met een duivels dilemma opgescheept.

Sportief gezien wilde Wetzel ongetwijfeld winnen met VVV en lijfbehoud afdwingen in de nacompetitie. Ik twijfel niet aan zijn integriteit, maar aangezien hij al een contract van ADO op zak had zou het hem ook niet slecht uitkomen als zijn nieuwe club promoveerde. Dat gebeurde ook, VVV degradeerde.

Wetzel had een redelijk debuutseizoen bij ADO. Tegen het einde van ‘t seizoen leek de rust bij ADO onder het bewind van Wetzel hersteld, dat was waarschijnlijk zijn belangrijkste verdienste. De club had zich staande gehouden in de eredivisie en kwam niet ernstig in gevaar.

Toen kwam die bijzondere stap. Wetzel had het – begrijpelijk – te druk met zijn dubbelrol als technisch directeur en hoofdtrainer. Rust, lijfsbehoud, een goed moment om het stokje over te dragen aan Raymond Atteveld, vier wedstrijden voor het einde. Toch? Zeker, behalve dan het deel “Raymond Atteveld”.

av

Atteveld staat er bij en kijkt er naar

Inmiddels, een half jaar later, ziet het er een stuk minder rooskleurig uit voor ADO. ADO is één van de vier clubs die de beste papieren heeft voor degradatie. Het team heeft al elf wedstrijden op rij niet meer gewonnen. Atteveld weet ook niet wat ie er mee aanmoet.

De onrust zal langzaam groeien. Het is niet de eerste keer dat Atteveld een historisch slechte reeks neerzet. Bij Roda won hij in 2008 twee wedstrijden in tien maanden, ontslag volgde. Bovendien was er volgens technisch directeur Martin van Geel sprake van “een verstoorde relatie met een aantal personen binnen de spelersgroep”. Niet echt een vertrouwenwekkende start van zijn trainersloopbaan.

André Wetzel was bij de aanstelling overtuigd dat zijn “jonge, karaktervolle trainer die enthousiast is” zou slagen. Atteveld kan dan een leuke voetballer zijn geweest en een ADO-verleden hebben – het is vooral een trainer met weinig ervaring en een gebrek aan bewezen kwaliteiten. Weinig wijst er op dat zo’n onervaren trainer slaagt bij zo’n moeilijke club als ADO.

Misschien kan Wetzel het maar beter weer zelf gaan doen. Want uiteindelijk is de hoofdcoach, de man op het veld, toch degene die op korte termijn de meeste invloed heeft op de prestaties van de spelers.

About Thomas Boeschoten

Thomas is uitgever van Catenaccio. Volg Thomas op Twitter | Meer artikelen van Thomas