We zijn er weer bij… en dat is prima!

In percentages kan ik het niet uitdrukken, maar clubvoetbal beheerst toch het grootste deel van de voetbalwereld. Op amateurniveau heb je eigenlijk nauwelijks iets anders dan clubvoetbal en ook in de wereld van de professionals bestaat toch het grootste gedeelte van een seizoen uit clubvoetbal. Er is ook helemaal niets mis met clubvoetbal, maar persoonlijk geniet ik vooral van interlandvoetbal en dan voornamelijk de daarbij horende grote toernooien.

De verschillen
Ondanks dat dezelfde spelers die aan clubvoetbal doen ook aan interlandvoetbal doen zijn er toch grote verschillen tussen de twee. Het grote geld dat de clubs aan de spelers betalen is niet terug te vinden in het interlandvoetbal. Natuurlijk worden er bonussen uitgekeerd wanneer een bepaalde ronde in een toernooi wordt behaald, maar zelfs het winnen van het WK valt in het niets bij wat profvoetballers bij hun club kunnen verdienen. Clubliefde bestaat, maar echte clubliefde komt in het hedendaagse voetbal nauwelijks meer voor. Een goed voorbeeld was Matthew Le Tissier die zijn gehele carrière speelde bij Southampton, ondanks de mogelijkheid te hebben om voor diverse grotere clubs in zowel binnen- als buitenland te kunnen spelen. Ook Paolo Maldini die altijd trouw bleef aan AC Milan en Ryan Giggs die nog altijd bij Manchester United speelt zijn voorbeelden van spelers die wel weet wat clubliefde is.

Zelfs al hebben spelers een liefde voor een bepaalde club, dan nog verkassen ze vaak naar een ander team. In interlandvoetbal heb je dat niet. Het komt natuurlijk wel voor dat een speler een andere nationaliteit aanneemt om zodoende voor een ander land dan zijn geboorteland te spelen, maar eenmaal gekozen voor een land is het niet mogelijk te verkassen. Spelers voelen zich dan ook verbonden met het team, het tenue en de fans. Sprekend over de fans komen we op een ander groot verschil. In het clubvoetbal zit doorgaans meer passie dan in het interlandvoetbal. De clubs zijn een belangrijk aspect in de levens van vele supporters, terwijl een goede prestatie van het thuisland gewoon leuk meegenomen is. Die passie kan helaas ook resulteren in gewelddadigheden en die komen dan ook vervelend genoeg regelmatig voor. Ook rondom interlandvoetbal gaan fans en supporters (als je ze zo mag noemen) met elkaar op de vuist, maar dit gebeurt veel minder vaak dan in het clubvoetbal. Passie komt bij interlandvoetbal uiteraard ook voor, zeker naarmate landen ver komen in een toernooi. Beter is het dan wellicht om te spreken over een ander soort passie dan over meer of minder passie. Toch is het vooral de internationale gezelligheid die dit soort evenementen tot een unieke happening maakt. Daarbij is ook zien en gezien worden in het liefst de meest gekke outfits vele malen belangrijker bij interlandvoetbal dan bij clubvoetbal.

Nederland en België in 2000
Ik kan me nog goed herinneren toen ik als 14-jarig meisje het EK voetbal volgde. Heel Nederland en België stonden op hun kop en waren in de ban van het EK dat in beide landen werd gehouden. Wat was dat een geweldige tijd en wat was het mooi om mee te maken. Ik heb toen vele treinreisjes gemaakt om de sfeer te proeven in de steden waar de wedstrijden werden gespeeld. Er werden gratis voetbalmutsen van alle landen verstrekt en de sfeer onderling met supporters van allerlei landen was uitstekend te noemen. Samen met twee Noorse meiden en een Spaanse jongen kijken naar Spanje-Noorwegen. Michel Platini tegenkomen bij de McDonald’s en een kale Pierluigi Collina die werd geïnterviewd bij De Kuip zijn slechts kleine voorbeelden van de geweldige momenten die een dergelijk evenement met zich meebrachten. Bovenstaande gebeurde overigens allemaal op dezelfde dag. Later won ik met wat vrienden acht kaartjes voor de kwartfinale wedstrijd tussen Nederland en Joegoslavië dat uiteindelijk een 6-1 overwinning voor Oranje werd. Genoten heb ik tijdens die wedstrijd en gehuild heb ik nadat ik in een Amsterdams café had gezien dat diezelfde Oranjespelers het niet konden afmaken tegen Italië ondanks het krijgen van twee strafschoppen buiten de strafschoppenserie om. Toen David Trezeguet in de verlenging van de finale de winnende treffer maakte tegen datzelfde Italië werd het toernooi toch nog afgesloten met een glimlach. Hij was toen tenslotte één van mijn favoriete spelers.

Portugal 2004 en Duitsland 2006
Nadat Nederland zich niet kwalificeerde voor het WK dat in 2002 werd gehouden mochten ze wel weer meedoen in Portugal 2004. Helaas was ik toen niet in staat het EK te bezoeken, al had ik dat graag willen doen. Ik moest het toernooi via de televisie volgen, wat wel leuk was, maar ik miste de atmosfeer die er wel is wanneer je er zelf bij aanwezig bent. Elke dag kijkend naar Barend en Van Dorp werd ik jaloers op de fans die in de achtergrond naar het programma aan het kijken waren en die dus wel in Portugal aanwezig waren. Nederland werd uiteindelijk door het gastland uitgeschakeld en we mochten ons opmaken voor het WK 2006.

Hier wilde ik dan ook bij aanwezig zijn, maar financieel kon ik het niet opbrengen om langdurig in Duitsland te bivakkeren en ondanks dat Duitsland niet al te ver is, was telkens erheen reizen ook niet de meest ideale situatie. Wederom werd het dus voornamelijk kijken via de televisie. Toch wist ik wat mensen te strikken om naar Frankfurt af te reizen voor de wedstrijd Nederland-Argentinië. Beide landen hadden zich inmiddels al geplaatst en de hele wedstrijd deed er dus niet meer toe. Des te leuker vond ik het om juist bij die wedstrijd in Duitsland aanwezig te zijn. Thuis zou het waarschijnlijk maar een saaie bedoeling zijn geweest. Twee reeds geplaatste teams, een wedstrijd zonder spanning en die dan ook nog eens in 0-0 eindigde. Dat zou toch wel wat verspeelde tijd geweest zijn om die avond voor de televisie te hangen, iets wat ik waarschijnlijk toch wel had gedaan. In Frankfurt ging het er heel anders aan toe. Thuis had ik al wat op internet gezocht naar EK liedjes. Voornamelijk van Nederland, maar ook wat leuke nummers van andere landen en die op meerdere CD’s gebrand. Leuk voor onderweg in de auto. Zo kwamen we al goed in de stemming en zodra we de Duitse grens gepasseerd waren zagen we veelvuldig oranje geklede mensen en oranje versierde auto’s voorbij komen. Ik kreeg er enorm veel zin in en bij aankomst in Frankfurt was er een ware oranjezee. De mensen waren aan het zingen, aan het feesten en het bier vloeide rijkelijk. Argentijnen waren er ook, best aardig wat zelfs, maar vielen in het niet bij de Hollanders. Leuk was wel dat die Argentijnen meeliepen in de polonaise, sjaaltjes ruilden met Nederlanders en dat fans van beide landen met elkaar op de foto gingen. Het was één groot feest in de stad en niets wees er op dat het een wedstrijd was die eigenlijk nergens meer om ging. De wedstrijd zelf was zoals verwacht dus saai, maar kijkend naar een enorm scherm dat in de rivier de Main was geplaatst, omringd door feestende Nederlanders en Argentijnen maakte zelfs dat de moeite waard. Wederom werd Nederland uitgeschakeld door Portugal, misschien wel onze nieuwe angstgegner.

Zwitserland en Oostenrijk 2008
Na mijn ervaring in Frankfurt wist ik het zeker: “In 2008 moet en zal ik er bij zijn en goed ook.” Tijdens het treffen van de voorbereidingen merkte ik echter dat het toch weer behoorlijk prijzig zou gaan worden alleen al om daar maar te overnachten. Ik kon het me niet veroorloven om €200 per nacht voor een hotel te betalen en ondanks dat de Oranje campings stukken goedkoper waren zou ook dat bij een lang verblijf aardig op gaan lopen. Balend als een stekker had ik de hoop eigenlijk alweer een beetje opgegeven, toen ik me bedacht een vriendin te hebben in Sankt Gallen, een plaats waar geen wedstrijden werden gespeeld, maar toch. Ik had haar ooit leren kennen in Spanje en toen ik haar emailde was het dus geen probleem om een tijdje bij haar te overnachten. Geweldig dacht ik en via haar en via internet kwam ik in contact met meer locals in alle speelsteden. Die contacten werden onderhouden en uiteindelijk werd er dus ook echt een planning gemaakt. Ik was er weer bij en dat was meer dan prima! Viva Hollandia!

Via NS Hispeed kocht ik twee tickets, eentje van Rotterdam naar Sankt Gallen (via Zürich) en eentje van Wenen terug naar Rotterdam twee dagen na de finale. In totaal was ik nog geen €40 kwijt, bizar als je dat vergelijkt met de prijzen hier in Nederland. Overigens als ik direct de dag na de finale in Wenen teruggekeerd zou zijn, dan zou ik €229 voor alleen dat ticket hebben moeten betalen. De keuze om een dagje langer te blijven was dan ook niet zo moeilijk.

Eenmaal aangekomen in Zwitserland spendeerde ik vier dagen bij mijn vriendin in Sankt Gallen om vervolgens samen met haar en haar vriend naar Basel af te reizen voor de openingswedstrijd. Helaas was ik ondertussen getroffen door de plotselinge dood van een hele goede vriend, wat ik dus op de dag voor de openingswedstrijd te horen kreeg. Ik was behoorlijk van slag en kon moeilijk met de situatie omgaan en wist even niet wat te doen. Ik bedacht me dat hij had gewild dat ik in Zwitserland zou blijven en dat heb ik ook gedaan, op een kleine uitzondering na dan, daarover later meer.

De openingswedstrijd
Zwitserland speelde die dag tegen Tsjechië en Portugal moest het opnemen tegen Turkije in Genève. Mijn vriendin, haar vriend en ik hadden zelfgemaakte “Hopp Schwiiz” shirtjes aan en ook hadden we wat Zwitserse vlaggetjes op onze gezichten getekend. We probeerden te liften naar Basel en werden uiteindelijk meegenomen door een Portugese fan die onderweg was naar Genève, maar het geen probleem vond om ons in Basel te droppen. Eenmaal daar zochten we onze local op, zodat we mijn koffer achter konden laten en ons konden opmaken voor de opening van het toernooi. Zwitsers zijn niet de voetbalfans zoals wij die in Nederland kennen en dus ging het er een stuk rustiger aan toe, toch was het een geweldige sfeer en was ik helemaal in mijn nopjes. Ik besefte me dat ik de goede keuze had gemaakt om hier te komen en ook om hier te blijven na de dood van die vriend. We kwamen in contact met Zwitsers, Nederlanders, Tsjechen, Portugezen, Duitsers, Turken en zelfs met een paar Engelsen die voor Nederland waren. Zwitserland verloor, maar de Zwitsers waren niet verrast en het was ondanks dat nog altijd een geweldig feest om bij aanwezig te zijn.

We overnachtten in Basel bij een stelletje met een dochter van zes. De man van het stel werkte bij de politie van Basel en zorgde ervoor dat wij tijdens de wedstrijd Oostenrijk-Kroatië in het VIP gedeelte van de fanzone mochten komen. Via een collega van hem wist ik een lift te regelen naar Bern, waar de dag erna de wedstrijd Nederland-Italië zou worden gespeeld. De collega was wel in Zwitserland geboren, maar had Nederlandse ouders en zou dan ook in oranje gekleed naar Bern afreizen en wilde mij wel meenemen.

Nederland-Italië
Ondertussen was mijn vriendin terug naar Sankt Gallen gegaan, maar had ik dus alweer nieuwe contacten opgedaan. Ook in Bern naar mijn local gegaan om mijn spullen te droppen en hem gevraagd of hij ook meeging om de wedstrijd te bekijken. Echt voetbal minded was hij niet, maar hij besloot toch mee te gaan en ik gaf hem een oranje hoedje om op te zetten. Dit was het feest dat ik kende uit Frankfurt, maar dan nog een tikkeltje erger. Wat een sfeer hing er op de Bundesplatz en de directe omgeving daarvan, niet normaal meer. Het waren vooral de Nederlanders die aan het feesten waren en de Italianen die voornamelijk toekeken en zichtbaar genoten van al die rare idioten in het oranje. Een enkele Italiaan waagde zich tussen het oranjegeweld en liep de polonaise mee, of besloot volop mee te dansen en te zingen. Hoogtepunt was toch wel het inzetten van het Italiaanse volkslied dat door de Nederlanders luidkeels werd meegezongen, althans, de tonen daarvan, niet de woorden. De daarbij horende verrassende blik in de ogen van de Italianen sprak boekdelen en was geweldig om mee te maken. Weer werden er vele contacten opgedaan en kwam ik zelfs nog wat bekenden tegen. De wedstrijd verliep voor ons Hollanders natuurlijk super en de “after party” mocht er daarom ook zijn. Tot diep in de nacht bleef het onrustig in de straten van Bern. De dag erna liep ik alleen op straat door Bern om het stadion te bezoeken en de stad wat beter te bekijken, uiteraard weer in een oranje shirtje. Zittend op een bankje werd ik aangesproken door een Zwitsers meisje van hooguit een jaar of tien. “Bist du ein Holländerin?” Ik antwoordde positief en kreeg van haar een ijsje dat nog in de verpakking zat aangereikt. “Dit zijn echt de mooie dingen in het leven.” bedacht ik me.

Die avond bekeek ik de wedstrijd Spanje-Rusland in de fanzone in de regen en bekeek ik Zweden-Griekenland met een aantal “vrienden” in een restaurant. Ook dit was weer erg gezellig omdat er van zowel Zweden als Griekenland mensen in de groep aanwezig waren. Na de wedstrijden van die dag zocht ik snel mijn bedje op, want om 03:00 uur zou ik opgehaald worden door Giovanni, een Zwitser die ik had leren kennen en die mij zou terugrijden naar Nederland om op de begrafenis van mijn vriend aanwezig te zijn.

Stipt om 03:00 uur was Giovanni inderdaad bij het adres van mijn local aanwezig en samen reden we naar Duitsland, in de buurt van Frankfurt, waar een vriend van hem woonde. Samen in de auto van zijn vriend reden we vervolgens naar Nederland. We woonden de begrafenis bij en keerden in omgekeerde richting weer terug naar Zwitserland. Als gevolg heb ik de duels van die dag gemist, maar dat vond ik niet zo belangrijk. Ik heb enorm veel respect voor mensen als Giovanni en die vriend van hem die zoveel moeite nemen om mij dit te laten meemaken en er dan niet eens een cent voor terug willen zien aan benzinekosten of iets dergelijks. Je kan je voorstellen dat ik met gemixte gevoelens dit EK beleefde. Vreugde en verdriet lagen dicht bij elkaar, alleen bleef het dit keer niet beperkt tot het sportieve vlak. Die nacht zou ik overnachten in Genève, maar omdat het van tevoren bekend was dat het laat zou worden besloot ik mijn vorige local in Basel weer te bellen om te vragen of ik daar kon overnachten. Dat was geen probleem en zodoende kon ik Genève afzeggen. Jammer, dat ik daardoor die stad niet heb gezien, maar aan sommige dingen kan je helaas niets doen.

Nederland-Frankrijk en Nederland-Roemenië
De volgende dag terug naar Bern, want Nederland ging weer spelen tegen Frankrijk (de dag daar weer na). Giovanni wilde die dag met mij optrekken en ondanks dat het niet echt op mijn planning stond kon ik dat natuurlijk niet weigeren door wat hij voor mij had gedaan. Het was overigens wel erg gezellig, dus ik heb het zeker niet vervelend gevonden. Op de dag van Nederland-Frankrijk was het wederom erg druk en gezellig in de stad. Die dag kwamen er ook wat vrienden van mij naar Zwitserland toe om te feesten en daarbij kwamen ook mijn vriendin uit Sankt Gallen, haar vriend en nog een stel vrienden van hen over. Uiteindelijk hadden we dus een lekker grote groep met wie wij hebben gefeest en waarmee we de wedstrijd hebben bekeken. Het feestje na de prachtige 4-1 overwinning was zo niet nog mooier dan enkele dagen ervoor en weer lag vreugde en verdriet dicht bij elkaar.

Dit bezoekje aan Bern stond niet in het teken van alleen het bekijken van deze wedstrijd, maar gezien de grootte van de groep was er een heus EK weekend georganiseerd door mijn local. We hebben onder andere een speurtocht door Bern gedaan, met zijn allen gevoetbald in een parkje en ook nog een picknick gehouden. Het was een internationaal gezelschap dat gedurende het weekend steeds groter werd. Uit alle hoeken van de wereld ontmoette ik wel mensen. Erg leuk om mee te maken en gelijk even connecties leggen voor eventuele toekomstige vakanties.

De volgende stop was Zürich. Dit keer sliep ik bij een Amerikaans meisje dat als au-pair werkte. Samen met haar trok ik enkele dagen op en kreeg ik ook een indruk van die stad. Ik leerde wat vrienden van haar kennen en we bekeken de wedstrijden samen op schermen in de stad. Op de dag dat Nederland tegen Roemenië (opnieuw in Bern) speelde was ik nog steeds in Zürich alwaar Frankrijk en Italië beiden moesten winnen om door te gaan. Daarvoor hadden ze echter wel een Nederlandse overwinning nodig. Uiteraard liep ik in het oranje gekleed over straat en waar ik eigenlijk nors kijkende Fransen en Italianen had verwacht waren ze juist allemaal erg blij met me. Nederland was zo goed en Nederland moest ook vandaag winnen, ze hadden ons nodig. Iedereen die op die dag in Zürich in het blauw rondliep had Oranje nodig en dat was te merken ook. Mocht het zo zijn dat Roemenië van Nederland zou hebben gewonnen, dan maakte de uitslag van de wedstrijd in Zürich al helemaal niets meer uit en waren zowel Frankrijk als Italië uitgeschakeld. Na afloop van de wedstrijd, die “gewoon” door Nederland werd gewonnen waren de Italiaanse charmeurs ook maar wat blij toen ze mijn oranje shirtje zagen en was dat reden voor wederom een geweldige after party. De enkele Fransen die nog op straat waren, waren natuurlijk teleurgesteld, maar feliciteerden mij met het goed spelende oranje en toonden respect voor het feit dat de Roemenen toch aan de kant werden gezet. Oranje kon op die manier dan ook niets verweten worden.

Terugkeer naar Basel
Ik was inmiddels bijna twee weken in Zwitserland en mijn eigenlijke idee was om na twee weken Zwitserland te verkassen naar Oostenrijk voor het resterende deel van het kampioenschap en om daar nog wat steden te bezoeken. Echter Nederland was groepswinnaar en zou nu in Basel tegen Rusland gaan spelen. Ik wist even niet wat te doen en kreeg toen een rustgevend telefoontje. Het was Simone, mijn local uit Basel die aanbood om nogmaals als gastvrouw op te treden zodat we nu samen het oranjefeest konden vieren. Ik accepteerde het aanbod en zou uiteindelijk nog zes dagen in Basel blijven. Daardoor moest ik dus wel mijn Oostenrijkse schema een beetje aanpassen, maar dat verliep zonder problemen. Enkele dagen voordat Nederland en Rusland in Basel gingen spelen, speelden Duitsland en Portugal hun kwartfinale wedstrijd eveneens in de stad. Aangezien ik zelf geen Portugal outfit had besloot ik die dag neutraal door de stad te lopen, want Duitsland ga ik natuurlijk niet supporteren. Gedurende de dag had ik wel een Portugees petje gevonden en deze op mijn hoofd gezet. Aangezien Basel dicht bij de Duitse grens ligt waren er natuurlijk veel meer Duitsers dan Portugezen in de stad. Toch was er een goede sfeer en toen ik de fanzone in ging om de wedstrijd te bekijken zag het wit van de Duitsers. Portugezen waren daar nauwelijks te bekennen. Natuurlijk raakte ik in gesprek met een stel Duitsers en toen bleek dat ik niet Portugees maar Holländisch was, moesten ze een stel Duitse vlaggetjes op mijn wang tekenen. Voor deze keer stond ik het toe, maar ik wilde wel gewoon mijn Portugese petje blijven dragen. Duitsland won uiteindelijk toch wel overtuigend en ondanks dat ik hoopte op een Portugese comeback in de wedstrijd was de sfeer best goed te noemen en was het ook absoluut gezellig.

De volgende dag ging ik met Simone en haar dochtertje de grens over naar Duitsland om ook nog wat van de cultuur op te snuiven. Die middag trommelde ik bij terugkomst overal in Zwitserland mijn nieuwe Zwitserse vrienden bij elkaar en eigenlijk iedereen had zin om de volgende dag naar Basel te komen om daar weer een te gek oranje feestje mee te maken. Uiteraard kwamen ze voor mij en waren ze enthousiast geworden dankzij mijn verhalen, maar ondertussen stonden ook de Zwitserse kranten vol met berichten over wat de Nederlandse fans in Zwitserland aan het uitrichten waren. Uiteindelijk kwamen er in totaal zo’n dertig mensen die ik de afgelopen weken had ontmoet naar Basel om dit gezamenlijk te vieren. De sfeer was voor zover mogelijk nog beter dan in Bern en we zaten voor een deel al om 09:00 uur aan het bier. Wat een dag en wat een feest en toen de avond dichterbij kwam maakten we ons op voor de wedstrijd. Deze was behoorlijk spannend en uiteindelijk werd Nederland dus uitgeschakeld. Na het laatste fluitsignaal was ik dan ook flink teleurgesteld en heb ik uit frustratie een half uur lang ieder leeg bierblikje dat op de grond lag weggeschopt. Daarna kwam het besef dat het voorbij is voor Nederland, maar nog niet voor mij. Dat ik er nog steeds bij ben en dat het ondanks dat Nederland er uit is het nog steeds prima is hier en dat ik zoveel leuke mensen heb ontmoet. Wel baalde ik er van dat ik ook langzaam maar zeker afscheid moest gaan nemen van al die geweldige Zwitsers. Maar ja, ik moest toch een keer naar Oostenrijk, want mijn trein vertrekt toch echt vanuit Wenen.

Oostenrijk
Na een lange treintocht van bijna acht uur (Basel-Salzburg) kwam ik dan eindelijk in Oostenrijk aan. Gelukkig heb ik de hele reis met een leuke Oostenrijkse jongen zitten kletsen die toevallig ook van Basel naar Salzburg moest. We zaten in een speciale dames coupé. Iets waar ik nog nooit van gehoord had, maar hij blijkbaar ook niet. Toen de controleur kwam moest hij echter naar een andere coupé terwijl we daar met zijn tweetjes zaten. Daarop besloot ik met hem mee te gaan en in een gemixte coupé te gaan zitten. Gezellig om iemand bij je te hebben tijdens zo’n lange reis. Acht uur alleen voor je uit zitten staren is in ieder geval geen pretje weet ik nog van de heenreis naar Zürich. In Salzburg aangekomen sliep ik bij twee meiden die een appartement deelden. We wilden de wedstrijd Duitsland-Turkije gaan kijken in de fanzone aldaar, maar vlak voor we de deur uitgingen begon het enorm hard te regenen. We besloten dan ook om het thuis op de televisie te gaan kijken. Wel gingen we even de tuin in om te dansen in de regen, dat deden ze wel vaker en was eigenlijk best grappig om te doen.

Na twee dagen Salzburg dan de uiteindelijke overstap naar Wenen gemaakt, waar ik in totaal vijf dagen ben gebleven. De eerste drie dagen bij Thomas, een Australische jongen die zijn hele huis openstelde voor toeristen. Zo waren er behalve mij nog een Braziliaanse jongen, een Amerikaanse jongen, een Australische jongen en drie Australische meiden. Daarbij kwamen er nog flink wat vrienden van hem over de vloer en bleek eens te meer dat het slapen bij locals echt een fantastische uitvinding is. Met dit hele gezelschap hebben we dan ook de wedstrijd Spanje-Rusland bekeken die wel in Wenen werd gespeeld, maar ook dit keer was het behoorlijk slecht weer. Het vreemde was dat overigens gedurende de dagen het eigenlijk nooit slecht weer was, maar in de avond het vaak wel ging regenen en enorm hard ook. We keken dus wederom een wedstrijd op de bank, maar dit keer wel met een grote groep mensen en het was erg gezellig. De dagen erna waren gereserveerd om Wenen te verkennen. Er stond geen voetbal op het programma, maar dat was ook niet nodig. Zodoende kon ik me goed voorbereiden op de finale, Wenen bezichtigen en het nachtleven in de stad ontdekken.

Op de dag van de finale waren de drie Australische meiden inmiddels vertrokken. Daarbij werd de groep wel uitgebreid. Inmiddels was ik namelijk verkast naar mijn tweede local, Isabella. Met haar waren we de nacht ervoor ook uitgeweest en ook haar vrienden en vriendinnen heb ik leren kennen. Een aantal daarvan besloot met onze groep mee te gaan om de finale te bekijken. Er hing een goede sfeer in de stad en bijna iedereen in onze groep was voor Spanje. Ikzelf had zo’n Spaanse hoed van het EK 2000 opgezet en daaronder een oranje shirtje. De hele dag liepen we door de stad, dronken we bier en hadden we het gezellig met zowel Spanjaarden als Duitsers. Het wordt overigens tijd dat we in Nederland gewoon alcohol op straat mogen drinken, wat een verademing was dat, juist op feesten zoals dit. Langzaam maar zeker begaven we ons naar de grootste fanzone van het gehele EK en maakten we ons op voor de wedstrijd. De spanning was in het begin wel merkbaar, maar nadat Spanje op voorsprong kwam is het eigenlijk niet stil meer geweest en begon het feestje al een beetje. Na afloop was het weer raak, ouderwets gezellig, geen enkel probleem tussen fans onderling en gewoon een geweldige tijd. Ik weet niet of het net zo gezellig zou zijn geweest als Duitsland had gewonnen, maar dit voelde toch wel erg lekker. Het duurde tot in de late uurtjes en de dag erna was ik behoorlijk brak. Toch heb ik nog twee dagen lang Wenen kunnen bekijken en maakte ik me daarna op voor de terugreis.

Zuid Afrika 2010 en verder…
Met de 1-2 overwinning op IJsland kwalificeerde Nederland zich als eerste Europese land voor het WK en zijn we er dus wederom bij en dat is natuurlijk prima. Vaak wordt er negatief gesproken over het Nederlands elftal. De prestaties zouden niet goed genoeg zijn tegen de mindere landen, terwijl de spelers veel beter zouden moeten kunnen. Nu hebben ze de kwalificatiegroep zodanig onder controle dat ze heersen en nu praat men over hoe makkelijk de tegenstanders in deze groep eigenlijk waren in vergelijking met voorgaande jaren en in vergelijking met andere groepen. Jammer is dat, laten we nou gewoon trots zijn op wat deze jongens weer hebben gepresteerd, zodat wij met zijn allen weer voor de buis, in het stadion of weet ik veel waar deze wedstrijden zitten te volgen in onze oranje outfits. Bij mij begint het in ieder geval alweer te kriebelen. Als ik terugdenk aan die mooie tijden en wanneer ik beelden terugzie wil ik er meteen weer bij zijn. Het is dan ook een doel van mij om er volgend jaar gewoon weer te zijn en weer helemaal los te gaan met al die leuke mensen van over de gehele wereld. Nationalisme is leuk, zolang het met gezelligheid en respect voor elkaar gepaard gaat. Financieel gaat Zuid-Afrika overigens niet makkelijk worden denk ik, maar ik ga er alles aan doen om dit voor elkaar te krijgen. Ook Polen/Oekraïne staat natuurlijk op de planning, maar mijn grootste doelstelling als half Braziliaanse is natuurlijk het bijwonen van het WK in Brazilië in 2014.

About Holabra