Waar mijn haat jegens Barça vandaan komt

Geboren in 1988 heb ik de gouden jaren van Ajax als kind heel goed meegekregen. En hoewel Ajax altijd een soort van heilig was in Nederland, was er ook een andere, buitenlandse club die hetzelfde aanzien had: FC Barcelona.

Het was zo vanzelfsprekend dat je een liefde of voorkeur had voor Ajax en Barcelona. Zij waren de beste en de mooiste clubs van allen. Hoewel ik gek genoeg mijn voorkeur voor Ajax niet kan ontkennen heeft ‘Barça’ mij nooit kunnen pakken en fascineren. Ik vond het zelfs vreemd dat veel mensen zonder de eigenlijke ploeg te kennen ‘supporter’ waren van Barcelona. De link tussen Barcelona en het Nederlands voetbal is natuurlijk al snel gelegd, met spelers als Johan Cruijff, Ronald Koeman, Johan Neeskens en eind jaren negentig Louis van Gaal die een hele Nederlandse enclave wist op te bouwen in Catalonië. Maar voor mij was dat geen reden genoeg om voor Barcelona te zijn. Er hangt in mijn optiek een heel schijnheilig sfeertje rond de club. Er wordt altijd geprobeerd om over te komen alsof men verheven is, maar toch met twee benen op de grond staat.

sml_barcelona-football-club-badge-fc-barcelona-poster

Barcelona leidt haar spelers zelf op, Barcelona speelt het mooiste voetbal, Barcelona is één familie en geen club waar het draait om commercieel winstbelang. Het woord arrogantie kennen ze in de Catalaanse hoofdstad ook niet, kortom, alles is altijd rozengeur en maneschijn rond Barcelona. Vaak moet er dan de vergelijking worden getrokken met aartsrivaal Real die zich aan al deze ‘zonden’ wel schuldig zou maken. Denkend in stereotypes kan je Barcelona zien als de geweldige leerling die altijd braaf vooraan in de klas zit, nooit iemand kwaad doet, altijd het huiswerk maakt, altijd de hoogste cijfers haalt en nooit eens iets fout doet.

Ook in de Nederlandse pers is er altijd een duidelijke voorkeur voor Barcelona te merken. Velen, zoals Jack van Gelder, schuiven dit ook niet onder stoelen of banken. Helaas is het zelf niet mogelijk als neutrale supporter een competitie of Champions League-wedstrijd te kijken waarin Barcelona speelt. Dit komt omdat de commentatoren vaak of tot hemelshoge orgasmen komen tijdens hun verslag, of nog net de tranen en frustratie kunnen inhouden als het eens allemaal niet in het voordeel van de Catalanen loopt. Met Lionel Messi heeft Barcelona ondertussen een nieuwe superster in de gelederen, en uiteraard wordt deze jonge Argentijn ook weer afschilderd alsof hij de nieuwe Messias is. Hij speelde nog geen jaar in het eerste van Barcelona, of het was volgens velen al de beste voetballer ter wereld. Terwijl Cristiano Ronaldo met 31 doelpunten topscorer werd in de Premier League, Kaká de sterren van de hemel speelde bij Milan, was er voor de Barcelonezen nog altijd niemand beter dan ‘Leo Messi’. Ondertussen heeft de behendige Argentijn inderdaad een niveau bereikt waarop je wel kan stellen dat hij momenteel gezien samen met Rooney de beste speler ter wereld is. Maar de manier waarop het door je strot geduwd wordt is soms om moe van te worden.

Woensdagavond gebeurde het ondenkbare, de geoliede machine van Barcelona werd uitgeschakeld door Internazionale in de halve finales van de Champions League. Waar Messi nog de grote held was door in de kwart finales vier keer te scoren tegen Arsenal was er mede door geniaal optreden van Cambiasso geen schim te zien van ‘Leo’. Na een klein half uur voetballen kreeg Thiago Motta rood. De Braziliaan zwaaide zijn rechterhand wat in het gezicht van Sergio Busquets die slim, dat wel, maar enorm overdreven op de grond viel en liet zien dat hij naast aardig voetballen ook een zeer groot talent voor acteren heeft. Tussen de schijnbare pijn door wist de jonge Spanjaard ineens de kracht te vinden om te kijken of zijn lijden wel was opgemerkt door de arbitrage, kiekeboe! Helaas zien de camera’s alles.

Inter moest met tien man verder en verdedigen was de enige mogelijke optie. Dit werd tot in de kleinste details perfect uitgevoerd. José Mourinho heeft het bij tijd onklopbare Barcelona weten te stoppen. Weliswaar maar verdedigend voetbal, maar zo zij het. In de heenmatch is echter al bewezen dat Barcelona ook met aanvallend voetbal kan worden gestopt. De stem van NOS-verslaggever Jeroen Grueter sloeg bijna over van emotie toen gisteravond het doelpunt van Bojan Krkic diep in blessuretijd werd afgekeurd.

Dit is een verlies voor het voetbal, was de conclusie van velen. Sinds wanneer bestaat voetbal alleen uit aanvallen? Het is volgens mij meer de frustratie dat het Barcelona eens niet allemaal mee zit. Tactisch gezien heeft Mourinho de normalerwijs geoliede machine van Barcelona doen vast lopen. Nog erger is misschien wel dat mensen Inter en Mourinho deze verdedigende aanpak verweten. Thuis hebben de Italianen toch al laten zien dat ze ook aanvallend de Spanjaarden de baas waren? Wat heb je voor andere keus, met één man minder, uitspelend, tegen een team als Barcelona? Als je gaat aanvallen of controleren weet je dat je de deksel op je neus krijgt. Het is dus vrij absurd om Inter het verdedigende spelen aan te rekenen. Uiteindelijk eindigde de match in 1-0, en wist Inter zich voor het eerst sinds 1972 te plaatsen voor finale van de Champions League.

Is Barcelona de beste club ter wereld? Aanvallend gezien misschien wel. Is Lionel Messi de beste voetballer ter wereld? Ja dat kun je stellen. Maar waarom moet alles wat Barcelona is altijd zo overdreven verheerlijkt worden? Alsof zij goddelijk en ‘buitenaards’ zijn? Dat is voor mij, en velen, de reden waarom ik het niet zo heb op Barcelona. Het is continu met het vingertje wijzen naar anderen, maar nooit eens zelf een fout toegeven. Want als men een keer verliest, dan is het de scheidsrechter die het gedaan heeft. Ik denk dat de spelers hier zelf weinig schuld aan hebben, maar het is vooral de media en de supporters die Barcelona op een net iets te hoog voetstuk zetten. Jammer, want het is in feite absoluut geen wanstaltige club.

FC Barcelona is een team met een rijke historie en zeer goed elftal waar ik absoluut geen problemen mee heb om naar te kijken. Maar het ‘heilige’ Barça? Nee, daar heb ik niks mee.

About Sebas