Uitgekleed naar Noord-Frankrijk: Valenciennes – PSG

Vier maanden geleden, 5 mei 2013. Nederland viert de bevrijding, Ajax viert de landstitel en Willem II treurt om de definitief geworden degradatie. Op dat moment zit ik in een zonnig Parijs, wachtend tot de avond valt, want er staat iets groots te gebeuren. Paris Saint-Germain kan namelijk voor het eerst sinds 1993 – officieus – kampioen worden, en ik ben erbij. Bij winst op het al uitgespeelde Valenciennes bedraagt de voorsprong op Olympique de Marseille 9 punten met nog maar 3 wedstrijden te spelen. Paris SG heeft echter een doelsaldo van +41, waar de eeuwige rivaal uit het zuiden slechts een doelsaldo van +7 heeft, dus bij winst is de titel een feit. De champagne is al uit de koeling gehaald, te koud is namelijk niet lekker.

IMG_4301_zps92a70830

Het zou echter een avond vol frustraties worden. Thiago Silva krijgt rood voor het aanraken van de scheidsrechter, technisch directeur Leonardo doet er een schepje bovenop en vliegt diezelfde scheidsrechter aan in de catacomben. Zlatan Ibrahimović trapt een reclamebord doormidden en Gregory van der Wiel stopt z’n directe tegenstander onder het gras. In een uitverkocht Parc des Princes komt het sterrenensemble uit de hoofdstad niet verder dan 1-1. Het kleine Valenciennes neemt zonder al te veel moeite brutaal een puntje mee terug naar het noorden. PSG zou een week later alsnog de titel binnen halen in Lyon, maar deze avond was vergald.

Valenciennes is zo’n typische club die altijd wat meer kan tegen een topploeg, zoals bijvoorbeeld FC Utrecht dat kan in Nederland. De kampioen ongenadig een pak rammel verkopen om een week later voor schut te worden gezet door de gedoodverfde degradant, dat werk. Ik deed Valenciennes precies een jaar geleden al eens aan, en toen was dat niet veel anders. Het tot dan toe nog zonder puntverlies zijnde Olympique de Marseille werd op zondagmiddag met 4-1 terug naar huis gestuurd, en wij beleefden een prachtmiddag. L’OM zou de klap niet meer te boven komen. Bij het uitkomen van de speelschema’s viel ons oog direct op Valenciennes – Paris Saint-Germain, gespeeld op een woensdagavond in september. Wanneer je dan ziet dat het samen valt met een avond Nederlands bekervoetbal waarvan de uitslagen al vaststaan (niet alles geloven wat ze bij FOX zeggen, het is geen moment spannend geweest) hoef je daar niet lang over na te denken. Kaarten regelen was – zoals meestal in Frankrijk – geen probleem en de koers richting Frankrijk kon worden ingezet.

Wanneer je zegt dat je ‘even’ een dagje op en neer gaat naar Frankrijk voor een pot voetbal, word je meestal direct doorverwezen naar het dichtstbijzijnde gekkenhuis. Misschien niet eens ten onrechte. Maar het is niet wat het lijkt. Geef vanaf Utrecht 2,5 uur goed gas en je rijdt Valenciennes binnen. Als je bij de Belgisch-Franse grens niet direct op je rem gaat staan ben je er al voorbij. Het gunstige aanvangstijdstip van 19.00 uur zorgt ervoor dat je ook nog op een enigszins normaal tijdstip weer thuis komt. We besloten om al in de loop van de ochtend weg te gaan. Er is namelijk zeker voor de voetballiefhebber genoeg te zien onderweg.

Om te beginnen in Antwerpen al. In buitenwijk Deurne speelt het roemruchte FC Antwerp zijn thuiswedstrijden in het Bosuilstadion, een pisbak vol historie die in Nederland allang tegen de vlakte zou zijn gegaan. Ooit kwamen hier met enige regelmaat ruim 50.000 mensen kijken naar de Derby der Lage Landen tussen België en Nederland, die hier maarliefst 35 keer werd gespeeld. Inmiddels passen die er allang niet meer in. De oudste ploeg van het land is aan lager wal geraakt en speelt op het tweede niveau, maar, FC Antwerp is op de weg terug. Naar goed Belgisch gebruik zijn alle poorten open en kunnen we rustig een kijkje nemen in ‘de hel van Deurne-Noord’. Toch komen hier nog vaak 10.000 mensen kijken naar ‘The Great Old’, maar het is in deze tijd van het moderne voetbal haast niet voor te stellen dat deze club in 1993 nog een Europese finale speelde. Op een bijveld van het stadion treffen we enkele bekende gezichten. Het eerste elftal, met onder andere Sandro Calabro in de ploeg, werkt onder toeziend oog van wat fans een training af onder leiding van kersverse coach Jimmy Floyd Hasselbaink. Het zou mooi zijn als hij de club weer terug kon brengen naar het niveau waar het gevoelsmatig thuishoort. Antwerpen zit (na het faillissement van het gehate Beerschot) zonder club in de hoogste afdeling, en dat kan natuurlijk niet. Bij het failliete Beerschot gaan we ook even kijken. De ploeg trekt in de vijfde divisie tweewekelijks 5.000 mensen naar het stadion, een unicum voor België. Via de mooie stadions in Mechelen (dat van Racing Mechelen en het bekendere KV Mechelen) bereiken we Brussel.

Het stadion van FC Antwerp staat op punt van instorten, maar de club leeft nog.

Het stadion van FC Antwerp staat op punt van instorten, maar de club leeft nog.

Het Koning Boudewijnstadion waar de nationale ploeg zijn thuiswedstrijden speelt ligt in het noorden van de stad. Voor altijd een ‘besmette’ plaats, aangezien hier in 1985 het Heizeldrama plaatsvond. Inmiddels heeft het stadion een metamorfose ondergaan en is het erg mooi. In tegenstelling tot de stadions in de rest van België is het stadion goed afgesloten, op één open deur na. Die leidt tot een lift, de lift tot een trappenhuis en het trappenhuis tot een deur en zo sta je ineens midden in het hoofdgebouw, oog in oog met een schoonmaakster. De vraag of ze voor ons de deur naar het veld even open zou willen maken krijgt niet het gehoopte antwoord. “Dat mag ik niet van m’n chef, als u hier de trap af gaat is daar de uitgang”, luidt haar vriendelijke maar duidelijke nee. Aangezien het ergste wat je kan gebeuren eruit gezet worden is, besluiten wij haar woorden maar te interpreteren als ‘de uitgang richting veld’ en toch nog maar even een andere route te proberen. Binnen een minuut staan we op het veld. Al vrij snel klinkt een driftig getik van een ring tegen de ruit van de deur naar het veld. Schoonmaakster over de zeik, en nu heeft ze die deur wel als de brandweer open. Dat dit dus niet de bedoeling was. Ze besluit ons deze keer maar tot aan het stadionplein te escorteren, misschien niet onverstandig. Voor je het weet zitten die Hollandse idioten met een koude Jupiler in het bubbelbad.

Het Koning Boudewijnstadion. Tegenwoordig weer gewoon uitverkocht als België speelt.

Het Koning Boudewijnstadion. Tegenwoordig weer gewoon uitverkocht als België speelt.

 

Na nog een rondje om het stadion te hebben gemaakt komen we voor een onaangename verrassing te staan. Het slot van de auto is geforceerd, en onze jassen zijn meegenomen. Brusselse tuigjeugd? Een rancuneuze schoonmaakster? We weten het niet, maar als u in een Brussel een paar jassen aangeboden krijgt, u kunt contact opnemen met de redactie van Catenaccio. Gelukkig lagen de wedstrijdkaarten er nog wel in. Na een uurtje op het bureau de ene domme vraag na de andere van de Brussels politieagenten (die elke kans op een burnout zorgvuldig leken te vermijden) beantwoord te hebben konden we verder. In Waregem werden er kaarten gekocht voor Zulte Waregem – Standard van volgende week, Lille lieten we maar rechts liggen. Tegen half 6, anderhalf uur voor de aftrap, werd Valenciennes bereikt.

Het Stade du Hainaut van Valenciennes.

Het Stade du Hainaut van Valenciennes.

 

Valenciennes, vlak over de grens, doet in alles meer Belgisch aan dan Frans. Slechts de troosteloze flatblokken vol ellende aan de rand van de stad herinneren je eraan dat je toch echt in Frankrijk bent. De eindeloze rijen donkere arbeiderswoningen in het stadje zelf doen denken aan het naburige Wallonië. Nee, mooi is Valenciennes absoluut niet. De banen verdwenen hier en de armoede kwam. Het noorden is een gebied wat in alle opzichten een beetje achterloopt op de rest van Frankrijk. Vraag een Fransman naar het noorden en de kans is klein dat er wat positiefs uit komt. De mannen hebben er geen werk en de vrouwen geen tanden, of iets van dien aard. Het eerste is zeker gedeeltelijk waar, want de werkloosheid in deze regio is aanzienlijk hoger dan in de rest van het land. De auto werd geparkeerd in een ongure buurt vol hangjeugd en flats (in onze auto was tenslotte toch niets meer te halen), waar we de gratis tram naar het stadion konden nemen. Bij mijn vorige bezoek had het namelijk nog een uur of 2 geduurd voor we het parkeerterrein konden verlaten. Bij het (overigens vreselijk lelijke) stadion was het al gezellig druk. Op de avond waarop Groningen-supporters een buscombi krijgen naar een amateurclub en Bosschenaren geweigerd worden door een ludiek geintje, lopen de supporters van beide ploegen hier zonder problemen door elkaar. Een goede sfeer, lekker weer – geen overbodige luxe als je jas gejat is – en een bijna uitverkocht stadion, prima ingrediënten voor een mooie voetbalavond.

Eenmaal in het stadion aangekomen begonnen beide ploegen net aan de warming-up. Het lokale publiek vergaapte zich aan het kapitaal van de uitploeg. Circus PSG trekt de provincie in en trekt volle zalen in alle uithoeken van Frankrijk. Zelf had de ploeg amper 200 man aan uitfans meegenomen naar het noorden, met een gemiddelde leeftijd die de 20 niet haalt. De harde kern is al jaren niet meer welkom. PSG is in een korte tijd een instituut met een bijzonder nare clubcultuur geworden. Komen kijken mag, maar neem dan wel je portemonnee mee en je mening? Hou die maar voor je. Paris Saint-Germain is van een mooie club een gedrocht in het moderne voetbal geworden. Iets wat veel supporters afstoot, maar weer een heel ander publiek naar het stadion trekt. In de thuisvakken ook nog veel supporters van PSG. Wij namen plaats op de 2e ring achter het doel, lekker kort op het veld. Zo lelijk als het stadion van buiten is, zo aardig is het van binnen. Het heeft iets weg van de Euroborg, maar waar daar alles groen is is het hier rood. In ons vak was de verhouding tussen thuis- en uitsupporters ongeveer 50/50, maar dat leidde geen moment tot problemen.

IMG_4275_zpseb46ae63

Paris Saint-Germain was met 19 spelers afgereisd, en daar moest er op de wedstrijddag dus nog 1 van afvallen. Kind van de rekening zou Gregory van der Wiel zijn, die binnen 3 dagen van de basis tegen AS Monaco naar op de tribune zitten in Valenciennes ging. Het kan verkeren. Alle sterren waren er wel, op de geblesseerde Thiago Silva na. Alle vooraf verwachte namen stonden in de ploeg, met als blikvangers het supertrio voorin: Cavani, Lavezzi en natuurlijk Zlatan Ibrahimović. De thuisploeg was in 4 maanden enorm veranderd. De smaakmakers van toen gingen naar Lyon, Marseille en Spanje en er kwam nauwelijks iets voor terug. Niet verrassend staat Valenciennes nu op een degradatieplaats en kon het de 5 voorgaande wedstrijden slechts 1 keer scoren. Uit een penalty, ook dat nog.

Zlatan Ibrahimović had het weer ouderwets aan de stok met de scheidsrechter.

Zlatan Ibrahimović had het weer ouderwets aan de stok met de scheidsrechter.

De wedstrijd was helaas niet om over naar huis te schrijven. PSG was flets en Valenciennes was niet bij machte om de Parisiens pijn te doen. Marco Verratti pakte aan Parijse zijde z’n wekelijkse gele kaart, Javier Pastore leverde voor elke miljoen die hij kostte wel een bal in en Ibrahimović was overduidelijk niet van plan om zich vandaag echt in te gaan spannen. Nu is dat geen nieuws, maar ook als hij de bal kreeg deed hij er weinig nuttigs mee. Net wanneer iedereen zich had verzoend met een 0-0 ruststand was daar dan die ene klasseflits. Zlatan met de bal, de halve verdediging bezig houdend en dan met een dodelijke steekpass op maat Cavani 1 op 1 met de keeper zetten. De matador van Parijs was koelbloedig als altijd en zette PSG moeiteloos op voorsprong. Het zou de enige goal blijven. In de 2e helft was PSG met name druk om de voorsprong te verdedigen, wat bleek uit de wat laffe wissels van coach Laurent Blanc. Een spits eraf halen ten faveure van een verdediger in zo’n wedstrijd, dat is PSG onwaardig. Ze waren duidelijk niet voor de schoonheidsprijs naar Valenciennes gekomen, de punten dienden met minimale inspanning binnengehaald te worden. Enkele thuissupporters uitten hun ongenoegen over het resultaat door om de kop van de trainer te schreeuwen, maar erg massaal zou het niet worden. De meesten leken wel te beseffen dat er met deze ploeg weinig meer in zat. Het wordt voor Valenciennes nog een lang jaar.

Muurtjes. Veel duurder dan dit exemplaar heb je ze niet.

Muurtjes. Veel duurder dan dit exemplaar heb je ze niet.

 

Na de wedstrijd zaten we deze keer binnen no time weer op de snelweg, en even na twaalven waren we alweer thuis. Ondanks de diefstal en het bijbehorende oponthoud een prima dag gehad. Hopelijk slaagt Valenciennes erin om zich te handhaven in de Ligue 1, want het is een uitgelezen kans om in 1 dag een wedstrijd in Frankrijk te bezoeken. Dan zien ze mij zeker weer eens terug. Met jas.

About Jean-Paul Rison

Jean-Paul werd op de ochtend van Utrecht-Ajax geboren op steenworp afstand van de Galgenwaard en is sindsdien stadionautist, het type dat niet naar een stad gaat zonder het lokale stadion te bezoeken. Gaat graag naar buitenlandse voetbalwedstrijden, met merkwaardige voorliefde voor België en Frankrijk. Volg Jean-Paul op Twitter | Meer artikelen van Jean-Paul