The Special One past perfect bij Real Madrid

In Nederland is voor mij maar één club het waard om mijn club te noemen, namelijk AFC Ajax. Dat is de club die begin jaren negentig een grote indruk op mij maakte. Als jongetje van amper zeven jaar maakte ik de tijden mee waarin Ajax een Europese grootmacht heette te zijn. Toch is dit niet de liefde waar ik het vandaag over wil hebben. In het jaar 2000 drong een tweede club mijn hart binnen. Het Real Madrid van Vincente del Bosque, wars van Galacticos, won de Champions League. Een prachtige finale met de tranen van een amper negentienjaar oude Iker Casillas bij het laatste fluitsignaal. Dat is een beeld dat voor altijd in mijn geheugen gegrift staat.

Real Madrid na de gewonnen Champions League finale in 2000

Real Madrid na de gewonnen Champions League finale in 2000

Het werd een korte, maar hevige liefde. Jarenlang volgde ik de club op de voet en genoot van de grote namen die kwamen. Zo herinner ik mij de finale van 2002. Real Madrid speelde tegen Bayer Leverkussen. Een magistrale trap van Zinedine Zidane besliste de finale. Uit een halve draai werkte hij een voorzet achter de kansloze Hans-Jörg Butt. Na dat moment ging het eigenlijk mis bij de club waar ik zo van hield. Het herkenbare, frisse elftal de Champions League-finale in 2000 vervaagde, de resultaten werden minder en mijn idool Raúl verbleekte in de schaduw van alle ego’s. In plaats daarvan zwierven uitgebluste vedetten over het veld. Spelers die geen zin leken te hebben om te werken voor het elftal, voor elkaar. Niet iedereen zal deze mening delen, maar dat veranderd mijn gevoel niet. Real Madrid werd een karikatuur van zichzelf en speelde slechts in de schaduw van Barcelona nog een rol. Met uitzondering van de seizoenen onder Fabio Capello (2005-2006) en Bernd Schuster (2006-2007). Al slaagden deze trainers er zelden in om Real Madrid werkelijk te laten stralen.

Sinds 2005 is mijn liefde voor Real Madrid steeds verder weg geëbt. Niet langer acht ik de club herkenbaar, terwijl de huidige coach, José Mourinho, zijn elftallen wel herkenbaarheid geeft. Dat gaat niet altijd gepaard met frivool en aanvallend voetbal, maar toch hebben zijn teams een bepaalde uitstraling, een bepaalde gretigheid. Mourinho wint prijs na prijs en mede daardoor vullen de tenues van Chelsea en Internazionale dezer dagen mijn kast. De liefde voor Real Madrid, waar iedere trainer zich lijkt stuk te bijten op de volgevreten vedetten, is ver te zoeken. Met als ultieme dieptepunt Manuel Pellegrini. De sympathieke Chilleen krijgt eigenlijk nooit een eerlijke kans in Madrid. Zonder om zijn mening te vragen koopt en verkoopt Madrid alsof de transfersmarkt de lokale buurtsuper is. Een dure fout, zo blijkt. Waar Wesley Sneijder, met het Internazionale van José Mourinho, de Champions League wint in het Estadio Santiago Bernabéu, daar wordt Real Madrid vroegtijdig uitgeschakeld door Olympique Lyon.

José Mourinho tijdens de training van Real Madrid

José Mourinho tijdens de training van Real Madrid

Gelukkig begrijpen de hoge heren van Madrid dat het vijf voor twaalf is. Met de aanstelling van José Mourinho lijkt de club te willen breken met de slechte jaren, maar vooral met het slechte beleid. De kans dat de immer zelfverzekerde, flamboyante, meestertacticus zich laat gebruiken als een speelbal is nihil. Waar Mourinho trainer is, bepaalt hij ook het beleid. Een veronderstelling die hij in de Voetbal International van afgelopen week nogmaals onderstreept. Dit maakt hem tot de succesvolle oefenmeester die ieder elftal smeedt tot een hecht collectief. Een team dat voor elkaar door het vuur gaat en alles doet om te winnen. Iets dat bij het Real Madrid, waar ik tien jaar geleden verliefd op werd, past. Met José Mourinho aan het roer is de kans ook groot dat de liefde weer komt opborrelen. Dat het heilige vuur heviger zal branden dan het ooit heeft gedaan. Want Real Madrid is en blijft, Europees gezien, mijn club.

Als één man Real Madrid haar elan kan teruggeven, dan is het José Mourinho. Het is tijd voor een periode waarin de club wordt vertegenwoordigd door een stabiel elftal met de ultieme drive om te winnen. Wanneer de Portugese oefenmeester geloofd mag worden, gaat dit komend seizoen ook samen met aanvallend voetbal. Daarmee zou Mourinho direct afrekenen met het grote vooroordeel dat bestaat omtrent zijn persoon. Velen beweren namelijk dat hij een defensief ingestelde coach is. Wie de teams van Mourinho écht volgt ziet dat hij aanvalt wanneer het kan, maar realistisch is wanneer het moet. Welke benadering hij ook kiest voor een wedstrijd, ze hebben allemaal één gemeenschappelijk doel. Het winnen van de wedstrijd is heilig en daar moet dan ook alles voor wijken. Dat is ook precies de reden dat The Special One perfect bij Real Madrid past. Zij hebben één gemene deler. Het winnen van prijzen in een must.

About Marcos Gonzales