Team van toen: Ajax 2 (2002)

Je kent ze wel, die succesvolle teams van een paar jaar geleden, waarvan je jezelf afvraagt: “Wat is er daar nou mee gebeurd?” Met die zoektocht ga ik jullie helpen deze zomer. Op verzoek, maar ook vanuit mezelf, zal ik enkele teams uit de recente historie uitlichten. Het spits wordt afgebeten door Ajax 2.

In 2002 is het jeugdteam van Ajax namelijk de sensatie in het bekertoernooi. Pas in de halve finale werden ze, na het nemen van strafschoppen, door Utrecht gestopt, maar de toekomst van Ajax leek verzekerd. Nu is het zeven jaar later de vraag: hebben deze jongens werkelijk Ajax op sleeptouw genomen? En zo niet, wat is er dan met ze gebeurd? Ga mee op de zoektocht naar het stuntelftal van weleer: Ajax 2.

Ajax 2 viert alweer een feestje

Ajax 2 viert alweer een feestje

Bij deze zoektocht ga ik uit van de spelers die in het veld stonden tegen FC Utrecht, toen het avontuur voorbij was. En dus beginnen we bij de keeper van toen: Maarten Stekelenburg. Meteen na de uitschakeling van Ajax 2 kwam hij richting het eerste elftal. Door een blessure van Bogdan Lobont debuteerde hij namelijk nog diezelfde zomer in het eerste. In 2004/2005 was Stekelenburg voor het eerst officieel eerste keeper, maar door blessures kwam hij amper aan spelen toe. Daarna stond hij drie jaar onafgebroken in het Ajax-doel. Dit leverde hem een basisplaats op in Oranje en een aanvoerdersband bij Ajax. Dit jaar raakte hij echter zijn basisplaats kwijt aan Kenneth Vermeer, maar in Oranje staat hij nog steeds op een voetstuk. We mogen dus wel concluderen dat de keeper van weleer het aardig waargemaakt heeft.

Stekelenburg heeft zich ontpopt tot een betrouwbare sluitpost.

Stekelenburg heeft zich ontpopt tot een betrouwbare sluitpost.

De rechtsback van het team van toen was: Gabriel Mofokeng. Hij was zeker niet één van de meest opvallende personen in het elftal en hij heeft het dan ook nooit waargemaakt. De Zuid-Afrikaan kreeg in januari 2004 ontslag van Ajax en kon op zoek naar een nieuwe club. Hij kwam aanvankelijk nog terecht bij de topclub Sundowns, maar al snel ging het bergafwaarts met Mofokeng. Even leek hij nog gered te worden doordat hij het voetenwerk mocht doen in de film: ‘De zwarte meteoor’, maar ook een carrière in de filmindustrie zat er niet voor hem in. Inmiddels weet niemand meer waar de Zuid-Afrikaan van weleer gebleven is, zonde.

Ook in Zuid-Afrika bleef Mofokeng onbegrepen.

Ook in Zuid-Afrika bleef Mofokeng onbegrepen.

De eerste centrale verdediger, die ik wil bespreken, is Ruud Kras. De Volendammer stond bekend als een groot verdedigend talent toen Ajax hem voor een prikje overnam van de plaatselijke FC. Bij Ajax kreeg Kras echter geen kans en hij sleet zijn dagen in het tweede elftal. Hij werd vervolgens verhuurd aan FC Zwolle en FC Volendam, maar eenmaal terug in de Arena bleek hij nog steeds niet gewenst. Na opnieuw een jaar in het tweede elftal liep zijn contract af en Kras keerde terug naar de Eerste Divisie. Daar speelt hij nu alweer vijf jaar in dienst van FC Dordrecht en dus mogen we concluderen dat ook dit talent het nooit heeft waargemaakt. Toch maakt hij deze zomer weer een stapje omhoog, hij trekt richting FC Zwolle.

Kras trekt deze zomer opnieuw richting FC Zwolle.

Kras trekt deze zomer opnieuw richting FC Zwolle.

Dan komen we terecht bij de meest ervaren man van Ajax 2, namelijk Petri Pasanen. De Fin was in principe een speler van het eerste elftal, maar voor dit duel werd hij overgeheveld naar het tweede team. In het jaar daarop keerde hij dan ook weer terug in de basis van Ajax. Daar maakte hij zich verdienstelijk met onder andere een kopdoelpunt tegen Valencia. Het seizoen erop had hij echter nog geen vaste basisplaats en Pasanen vroeg om verhuurd te worden. Ajax willigde zijn verzoek in en hij kwam terecht bij Portsmouth. Ook in Engeland was het geen doorslaand succes en dus maakte hij een nieuwe transfer. Ditmaal werd Werder Bremen zijn nieuwe werkgever. Daar speelt Pasanen tot op de dag vandaag, zonder een basisplaats te hebben veroverd. Wel mocht hij invallen in de finale van de UEFA Cup, helaas voor hem ging die verloren.

Pasanen was het troetelkindje van Adriaanse.

Pasanen was het troetelkindje van Adriaanse.

De linksback van toen, José Valencia, heeft het nog bijna gehaald in het Nederlandse voetbal. Na jaren rondzwerven in de Eredivisie is Valencia echter ook in de onderste regionen van het betaalde voetbal terecht gekomen.  Nadat hij een vaste basisplaats had bij NEC, in het seizoen 2004/2005, kwam hij een jaar later namelijk niet meer aan de bak. Ook een transfer naar Willem II hielp daar niet bij. Toen Valencia in 2008/2009 dreigde te beginnen aan een tweede seizoen zonder speelminuten bij de Tilburgers, besloot hij richting FC Eindhoven te vertrekken. Daar vond hij het plezier in voetballen terug, maar af dat op tijd is, is nog maar de vraag.

Valencia teerde lang op zijn Ajax-verleden.

Valencia teerde lang op zijn Ajax-verleden.

De rechtsmid is ook een bekende naam voor velen: Anthony Obodai. Het jaar na het succesjaar, 2001/2002, werd hij dan nog wel gestald bij GBA. Een jaar later gaf Ronald Koeman hem namelijk kans in het eerste elftal. Het leverde Obodai een mooi schaal op en hij zag ook zijn eigen toekomst met veel vreugde tegemoet. Toen Koeman een jaar later ontslagen werd, was het sprookje echter ook voorbij voor Obodai. De Ghanees besloot een jaar later te vertrekken richting Sparta. Daar kreeg hij in zijn tweede seizoen jammer genoeg ruzie met iedereen, vooral met Yuri Rose, en een vertrek was onafwendbaar. Bij RKC knokte hij zich via de luwte terug naar de Eredivisie, waar hij dit seizoen gaan terugkeren. Bereid je maar vast voor, want een Ghanese strijder als Obodai moet je niet te vroeg afschrijven.

Obodai wilde soms teveel.

Obodai wilde soms teveel.

De spelmaker van toen, Walker Americo Fronio, is wat minder geslaagd in het topvoetbal. Walker was zowel aanvoerder als leider van de generatie van toen, maar inmiddels is hij verdwenen uit beeld. In 2004 vertrok hij naar Atletico Mineiro in Brazilië. Maar ook in zijn vaderland maakte hij niet veel indruk. Via Juventude daalde hij af richting het nietige Nautico. Wat er daarna met het eeuwige talent gebeurd is weet niemand, maar waarschijnlijk zou hij wel gestopt zijn met professioneel voetbal.

Op linksmid stond het neefje van Clarence Seedorf, namelijk Stefano Seedorf. Dat was nou een typische speler waarvan velen dachten dat hij het wel ging maken in Nederland. Na zijn debuut bij Ajax kwam hij dan ook terecht bij NAC Breda. Daar scoorde hij, als middenvelder, zeven keer en dus maakte hij veel indruk. FC Groningen zag dat ook en lijfde het talent in. In zijn eerste jaar in het hoge Noorden maakte hij ook veel indruk, maar daarna zakte Seedorf ver weg. In de winter van 2007 nam Seedorf een onorthodoxe stap en hij ging richting Cyprus. Dat leverde hem dan weer de transfer naar Griekenland op, maar ook daar zagen ze het niet zitten in Seedorf. Inmiddels is hij terug in Nederland, bij FC Den Bosch. We kunnen dus wel zeggen dat ook Stefano Seedorf het niet heeft waargemaakt.

Zijn neef kwam verder dan hij

Zijn neef kwam verder dan hij

De rechtsbuiten van toen, Kiran Bechan, is één van mijn persoonlijke favorieten. Met een leuke actie en een goede voorzet was hij nog een klassieke rechtsbuiten. Hij was dan ook niet voor niets één van de weinige spelers in het elftal van toen, die hun debuut al gemaakt hadden. De doorbraak van Bechan bleef daarna echter lang uit en hij werd anderhalf seizoen verhuurd aan Sparta. Daar was Bechan een onmisbare basiskracht, maar hij keerde toch weer terug naar het tweede van Ajax. Uiteindelijk verloste FC Groningen hem uit zijn lijden. In het Noorden kon Bechan alleen niet aarden en dus vond ook hij de weg naar de Eerste Divisie. Daar maakte hij zo’n grote indruk bij FC Den Bosch dat hij een transfer richting Spanje verdiende. Bij Hercules faalde Bechan alleen spijtig en inmiddels is hij terechtgekomen bij FC Emmen.

In Spanje werd Bechan nooit een held.

In Spanje werd Bechan nooit een held.

Kwame Quansah, de spits van toen, stond bekend als een groot talent. Hij riep zelfs dat hij Machlas en Arveladze in één persoon was. De supporters hadden meteen hoge verwachtingen van de Ghanees, maar hij bleek niet een man van grote daden. Na een succesvol seizoen in België sleet Ajax hem namelijk aan AIK in Zweden. Daar verbleekte Quansah tot een vergeten voetballer, maar Heracles Almelo haalde hem terug naar Nederland. Daar bleek hij een betere middenvelder te zijn, dan hij een spits was. Op het middenveld is hij ook niet meer weg te denken uit de basis van Heracles Almelo en zo is het toch nog iets geworden met Quansah. Maar beter dan Machlas en Arveladze bij elkaar? Nee, dat is hij toch niet geworden.

Quansah is toch geen topspits geworden.

Quansah is toch geen topspits geworden.

Met Jason Culina had Ajax ook een goede, maar verkapte, linksbuiten. De vele posities waarop Culina is ingezet, zegt veel over zijn carrière. Bij Ajax kreeg hij namelijk nooit een eerlijke kans en hij moest het vooral doen met uitleenbeurten. Zo kwam hij terecht bij GBA en De Graafschap, voordat FC Twente hem uit zijn lijden verloste. Bij FC Twente leek Culina verlost van alles waar hij bij Ajax aan vast had gezeten. Nooit meer hoefde hij op te draven als spits en als middenvelder maakte hij veel indruk. Elf doelpunten later had Ajax al spijt van zijn verkoop, maar het terugdraaien was onmogelijk geworden. Het was uiteindelijk concurrent PSV, die Culina wegkochten uit Enschede. Bij PSV haalde Culina een stortvloed aan prijzen binnen en maakte hij kennis met alle posities in het elftal. Tussendoor raakte hij nog een keer ernstig geblesseerd en hij besloot na dit seizoen promotor te worden van het Australische voetbal. Het zegt veel over Culina, die in zijn carrière nooit geklaagd heeft. Bovenal is hij namelijk een liefhebber van het spelletje.

Culina is bovenal een liefhebber.

Culina is bovenal een liefhebber.

We zijn inmiddels aangekomen bij de invaller, maar deze invaller is wel het symbool voor deze exotische Ajax-generatie: Nando Rafael. Met twee doelpunten tegen FC Utrecht redde hij zijn ploeg nog even en velen zagen in hem de nieuwe spits van Ajax. Spijtig genoeg bleek Rafael helemaal niet speelgerechtigd te zijn in Nederland en voor Ajax zat er helemaal niets anders op dan hem te verkopen. Het was Hertha BSC dat hem overnam en hem ook een Duits paspoort bezorgde. Na enkele optredens voor Hertha en het Duitse jeugdelftal, besloot Rafael naar Borussia Mönchengladbach te vertrekken. Ook daar kon hij geen potten breken en inmiddels speelt Rafael voor AGF in Denemarken. Nederlandse clubs, kennen jullie Rafael nog? Hij is erg goedkoop op te halen.

Rafael juicht nu in Denemarken.

Rafael juicht nu in Denemarken.

De volgende invaller is ook een bekende naam, namelijk Jelle van Damme. Hij kwam als één van de weinigen regelmatig in actie bij het eerste van Ajax, het seizoen naar het bekersucces. Een seizoen later werd zijn speeltijd echter weer minder en hij besloot naar Engeland te vertrekken. Bij Southampton kwam hij ook niet aan de bak, maar Werder Bremen verloste hem uit zijn lijden. Daar werd hij herenigd met Petri Pasanen. Werder Bremen bleek echter ook geen doorslaand succes en ditmaal was het Anderlecht dat Van Damme een nieuwe kans gaf. Daar slaagde hij wel en groeide hij uit tot een Belgisch international.

Van Damme juicht voor Anderlecht.

Van Damme juicht voor Anderlecht.

De laatste invaller van toen, heeft het nu het verste geschopt van iedereen. Nigel de Jong is namelijk de enige die in een Europese topcompetitie in de basis staat. Daarnaast is hij ook een vaste basisklant in het Nederlands elftal. Bij Ajax was dat in het begin nog anders. De Jong werd namelijk door het hele elftal gesleept. Eerst was hij een middenvelder,toen een rechtsback, vervolgens was hij toch de ideale centrale verdediger en plots was hij toch weer een middenvelder. Na 3.5 jaar zo door het elftal gesleept te zijn, was De Jong wel toe aan iets anders. HSV nam hem over voor een prikje, omdat zijn contract afliep, en De Jong moest zich ook daar opnieuw bewijzen. Langzaam aan veroverde hij een steeds hogere plaats in de pikorde en plots was hij een onmisbare factor in Hamburg. Dat viel ook Manchester City op en die namen De Jong voor vele miljoenen over. Ondertussen is De Jong ook in Engeland een gewaardeerde kracht en het is wachten op de volgende stap in zijn carrière.

De Jong was niet altijd gelukkig bij Ajax.

De Jong was niet altijd gelukkig bij Ajax.

Al met al heeft het Ajax 2 van weleer nog best aardig gepresteerd. Toch is het niet helemaal geworden wat iedereen er toen van verwacht had. Slechts twee spelers van het jonge elftal werden namelijk onbetwiste basisspelers bij Ajax. Via omwegen schopte ook nog vijf anderen het tot hun nationale elftal, maar geen van hen was ooit een echte superster. De ogen zijn nu allemaal gericht op Maarten Stekelenburg en Nigel de Jong. Het is namelijk aan hen om de eer van deze generatie hoog te houden en een definitieve doorbraak te bewerkstelligen. Tot die tijd is dit echter vooral een generatie die net niet goed genoeg was voor de absolute top. Hun bekersucces in 2002 neemt gelukkig niemand ze meer af en het zal voor eeuwig een dierbare herinnering blijven. Ook voor Walker en Mofokeng.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter