Sulejmani grijpt laatste strohalm

Wie hem niet beter kent zal zeggen dat hij zo uit een Servisch jeugdvoetbalboek kwam lopen. Een jongen, die liefkozend Mickey wordt genoemd, die alle verdedigers te vlug af is, gezegend met een fluwelen linkerbeen. Iedere verdediger was voor hem een speelbal; altijd was hij hem net te vlug af, altijd vond hij het net en zijn medespelers. Hij was te goed voor de Servische competitie, belandde al vroeg in Nederland bij SC Heerenveen en maakte na één succesvol jaar een recordtransfer naar zijn droomclub. Zijn supertalent zal eindelijk gestimuleerd worden door jongens die hem begrijpen en optimaal kunnen bedienen, terwijl hij iedere training beter zal worden van de tips van Marco van Basten. In zijn hoofd dacht hij stiekem al aan FC Barcelona en Real Madrid.

Sulejmani is even het middelpunt van vreugde.

Sulejmani is even het middelpunt van vreugde.

Het bleek allemaal echter te mooi om waar te zijn voor Miralem Sulejmani. De jonge Serviër bezweek onder de transfersom van zestien miljoen, het rugnummer tien en de kritische supporters. Eenmaal thuis was daar enkel leeftijdsgenoot Darko Bodul om hem te ondersteunen. Zijn lichaam moest uiteindelijk de prijs betalen. Sukkelend van blessure naar blessure liet hij af en toe een glimp van zijn klasse zien, maar het was allemaal te weinig. De Sulejmani die furore had gemaakt in het Noorden is in Amsterdam nog geen seconde te zien geweest. Na een jaar kwakkelen in de hoofdstad was hij geen schim meer van de speler die hij ooit was. De vliegensvlugge schaduwspits was verworden tot een trage en veel te dikke vleugelspeler.

Een seizoen later waren de kansen voor Sulejmani totaal gekeerd. Onder leiding van een nieuwe manager en onder begeleiding van de ervaren Marko Pantelic kon hij weer helemaal de oude worden. Sterker nog; zijn nieuwe coach leek enorm in hem te investeren. Hij moest afslanken, fit worden en weer laten zien wie Sulejmani echt was. In het openingsduel tegen FC Groningen leek die oude Sulejmani er weer te staan. Hij oogde fit, scherp en was de verdedigers weer ouderwets te snel af. In plaats van een beloning kreeg hij echter de definitieve doodsteek van zijn trainer. Hij zou namelijk niet kunnen samenspelen met sterspeler Suarez. Zijn trotse hoofd stond niet langer omhoog, maar hing naar beneden. Dit werd weer niet zijn seizoen, ondanks zijn glanspot in februari tegen Juventus. Zijn rampjaar werd uiteindelijk bezegeld met publiek trappenlopen in de Arena met Aissati.

Sulejmani op de training.

Sulejmani op de training.

Je zou zeggen dat hij over deze klap nooit meer heen zou komen, maar met zijn laatste krachten richtte hij zich nog één keer op. Zoals dat eigenlijk hoort in een jongensboek. Die eeuwige piek, dan het diepste dal bereiken en daar dan weer uitkomen als de grote held. Het is de laatste strohalm waaraan Sulejmani zich deze zomer definitief heeft vastgeklampt. Keihard knokken voor de kans die er gaat komen als Suarez vertrekt. In de voorbereiding oogde hij inmiddels fitter, sneller, beter en scherper dan ooit. Aan juichen doet hij niet meer, Sulejmani werkt aan een veel groter doel. Hij wil binnenkort Suarez doen vergeten en daar heeft hij alles voor over. De grote vraag blijft echter wat er gaat gebeuren als hij een nieuwe tegenslag te verwerken krijgt. Laat hij opnieuw zijn kop hangen of is hij door al zijn tegenslag juist sterker geworden? De toekomst zal het leren.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter