Stekelvarkentje Anderson

Donderdagavond op Old Trafford. De Engelse grootmacht Manchester United neemt het op tegen Athletic Bilbao, en heeft het net als in eerdere Europese wedstrijden dit seizoen moeilijk. Op eigen veld nota bene. De Mancunians zwoegen wat ze kunnen, maar de net iets scherper ogende opponent snijdt hen constant de pas af, en grijpt de Engelsen bij de keel. Sir Alex Ferguson ziet het allemaal gelaten aan. De Europa League is niet het toneel waar United op moet presteren. Het is een troostprijs, een veredelde buurtbeker voor minderbedeelden. De competitie past niet bij zijn club.


Toch zijn er spelers, ook bij Manchester United, die kunnen genieten van deze competitie. Die spelers dartelen rond in de hoop hun voormalige ik terug te vinden. Zo ook bij een uit het oog verloren middenvelder. In de tweede helft stond hij opeens aan de zijlijn, om in te vallen. Anderson. Ik heb medelijden met de Braziliaan. Hij is een verminkt stekelvarken geworden.

Anderson was eens een grote belofte. Hij was pas achttien, gezegend met een hoop creatief talent, en etaleerde een bepaalde brutaliteit en gogme die niet veel spelers van zijn leeftijd bezaten. Bij FC Porto maakte hij zijn eerste stappen in Europa, en betoverde hij verschillende scouts met zijn avontuurlijke spel. Ik hield van die Anderson. Hij was een stekelvarkentje in een schuur vol zwijnen. Hij was net dat tikje anders dan andere voetballers. Ik keek uit naar zijn acties.

Het stekelvarkentje werd ook opgemerkt door het alziende oog van Sir Alex. Sir Alex weet heel goed hoe hij de aparte gevallen kan onderscheiden. Hij heeft in al die jaren een miljoen varkens gezien, aangetrokken, opgeleid en gevormd. Deze Anderson was een speciaal varkentje. Een stekelvarken. Hij moest het gezicht van de club worden.

Er kleeft echter een nadeel aan Ferguson. Hij weet stekelvarkens te spotten, maar hij is er niet zo vertrouwd mee. Stekelvarkens hebben namelijk een sterke eigen wil, voortgekomen uit hun vermogen om impulsief te reageren op situaties. Om gevaren te voorkomen, begon Sir Alex met het verwijderen van de stekels. Met een pincet. Één voor één.

Anderson mocht niet weten dat hij anders was. Hij was een varken, net als alle anderen. Net als Scholes, Carrick, Fletcher en Park. Hij hoorde er ook gewoon bij. Anderson luisterde goed. Hij leerde praten als een varken, eten als een varken en ging zich gedragen als een varken. Hij moest, net als alle andere varkens, truffels zoeken. Ballen afpakken en inleveren. Dat deed hij goed, heel goed. Hij was misschien wel de meest veelbelovende truffelsnuffelaar van alle varkens.
Toen ging het mis. Anderson werd niet lekker. Hij kwam in de ziekenboeg terecht. Dat was op zich niet erg, want hij was niet het enige varken dat Sir Alex tot zijn beschikking had. United had nog drie, vier varkens die zijn taken over konden nemen. Het zoeken naar truffels ging onverminderd door, ook nu het speciale varken even niet beschikbaar was.

Met de tijd lieten de andere varkens zien dat zij niet onderdeden voor het speciale varken. Ze waren misschien wel beter in de taken die van een varken verwacht werden. Zij stegen in de pikorde. Ondertussen was Anderson weer beter, maar had Ferguson in de gaten dat hij inmiddels varkens had die superieur waren aan dit Braziliaanse beestje.
Van de coach hoefde Anderson niet meer zo nodig op truffeljacht. Het stekelloze stekelvarken dat denkt dat hij een varken is. Hij slijt zijn dagen in de ren, in training, doelloos rondbanjerend. Hopend dat hij ooit weer eens op truffeljacht mag. Het had zo mooi kunnen zijn.

Soms mag hij er nog op uit, op donderdagavonden in de Europa League. Dan hoop ik dat hij zijn stekels niet verloren is. Dat hij nog kan laten zien waarom hij ooit als vinnig varkentje uitgekozen werd tussen al die anderen. Dat hij de bravoure en creativiteit laat zien waardoor men verliefd op hem werd. Het is hopen tegen beter weten in. Anderson is zijn stekels definitief kwijt. Zonde.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino