Smullen bij de Oosterburen

Het was begin mei toen ik besloot een wedstrijd van Duitsland tegen Malta te gaan kijken. De laatste keer dat ik de ploeg van Joachim Löw aan het werk had gezien was in het essentiële kwalificatieduel tegen Rusland. Duitsland had daar ouderwets negentig minuten lang voor het doel gelegen om uiteindelijk met 1-0 te winnen. Tegen Malta stond er echte plots een heel leuk team op het veld met creatieve jongens voorin, aanvallend georiënteerde spelers op het middenveld en opkomende backs. Dat vervelende Duitsland was plots een leuke ploeg geworden.

Lukas Podolski viert een treffer

Lukas Podolski viert een treffer

Tijdens het WK bevestigden ze mijn gedachten nogmaals in het openingsduel. Onder leiding van een furieuze Mesut Özil won Duitsland met maar liefst 4-0 van het arme Australië van Pim Verbeek. Het was genieten voor de fijnproevers, zeker in een WK waarin we nog helemaal niets te zien hadden gehad. Tegen Servië was het echter allemaal niet meer zo best met Duitsland. De ploeg die vele harten had gestolen tegen Australië verloor, mede dankzij een rode kaart van Miroslav Klose, met 1-0 van Servië. Het laatste groepsduel werd weer gewonnen van Ghana, maar de glans leek eraf.germany

Totdat men de Engelsen tegenkwam. Plots liep daar weer de voetbalmachine die Engeland, in de mooiste wedstrijd van het toernooi, van het kastje naar de muur tikte. Thomas Müller maakte vele kilometers, maar was weer voorin te vinden als het nodig was, Klose pikte zoals altijd zijn doelpuntje mee, Lukas Podolski was in een fantastische vorm en Özil was weer eens de absolute leider. Daarachter zorgde Bastian Schweinsteiger ervoor dat de aanvoer goed was. Dit Duitsland speelde zoals Nederland speelde in 2008. Soms dominant, maar vaak iets teruggezakt om er vervolgens razendsnel op de counter uit te komen. Een genot voor het oog van de liefhebber, ondanks dat het Duitsland is, want een Duitsland dat zo speelt, mag van mij wereldkampioen worden.

Daarvoor moeten ze echter wel eerst even Argentinië opzij zetten, maar dat lijkt een kolfje naar de hand van de Duitsers. Ook Argentinië speelt namelijk met veel man voor de bal, waardoor er amper een restverdediging overblijft. Het is de absolute kracht van deze Duitsland ploeg, één op één kunnen zij als geen ander het verschil maken. Schweinsteiger bedient zijn aanvallers zonder enige problemen. Özil krijgt zijn passes zonder moeite tussen de kleinste gaatjes door, Müller staat altijd op de juiste plaats en Podolski is uit alle hoeken en standen dodelijk. Het is een kwartet om van te smullen, maar ook een kwartet dat de dramatische verdediging van Argentinië zoek kan gaan spelen.

Ook verdedigend staat Duitsland zijn mannetje. Vooral Per Mertesacker is hierin indrukwekkend. De centrale verdediger die alles op een eerlijke manier probeert op te lossen. Maar zeer zelden wordt hij op de bon geslingerd en ook dit toernooi maakte hij pas één overtreding, wat voor een centrale verdediger indrukwekkend is. Een ideale schoonzoon, maar wel een schoonzoon waar je als aanvaller niet graag tegen speelt. De boomlange Mertesacker kom je namelijk niet zomaar voorbij. Hij wordt in zijn defensieve taken bijgestaan door Philipp Lahm, die tot de beste backs ter wereld behoort, Arne Friedrich en Jerome Boateng. Op de bank zit dan nog Holger Badstuber, die eerder dit jaar nog in de finale van de Champions League stond.

Özil is één van de smaakmakers bij Duitsland

Özil is één van de smaakmakers bij Duitsland

Het maakt de Duitsers tot een aantrekkelijk elftal met aanvallend ingestelde spelers, waarin zelfs de verdedigers hun problemen oplossen zonder overtredingen te maken. Het is hoe het voetbalspelletje bedoeld is. Zoveel mogelijk goede voetballers in één team stoppen en gewoon lekker gaan ballen met zijn allen. Het is een boodschap die zowel Argentinië als Duitsland dit toernooi hebben begrepen. Verdedigend denken is voor bange trainers en dat zijn Maradona en Löw niet. Zij denken nog in mogelijkheden, oplossingen en gaan uit van hun eigen kracht. Als de tegenstander een topspeler opstelt, dan zet je tegenover hem een andere goede voetballer, zodat die topspeler alleen maar zit te verdedigen. Het is een Nederlandse manier van coachen en denken, die wordt uitgevoerd door een Duitse ploeg. Ik geef toe het voelt voor mij ook vreemd aan, maar als Duitsland zo blijft spelen, dan zal ik voor ze juichen en laat ik geen mogelijkheid onbenut om te smullen bij de Oosterburen. Zij spelen namelijk het spelletje zoals het ooit bedoeld is en daar kan onze Bert van Marwijk nog heel veel van leren.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter