Ballesteros en de romantiek van de non-voetballer

Feest in Valencia. Aanvoerder Sergio Ballesteros verlengt zijn contract met revelatie Levante met nog een seizoen. De 36-jarige verdediger speelt zodoende meer dan 150 wedstrijden voor zijn jeugdliefde. Ik vind het ook mooi. De non-voetballer wordt beloond. Er is hoop voor mindere goden.

Hij is eigenlijk geen voetballer. Zijn verschijning doet meer denken aan een Russische hitman dan aan een verfijnd kunstenaar. Dat werkt niet in zijn voordeel, want voetballers moeten kunnen schilderen. Met hun voeten. Ballesteros heeft geen voeten, maar betonblokken. Hij is een mastodont. Een olifant die door je porseleinkast heen dendert. Allerminst verfijnd.

Dat geeft hem ook zijn charme. De anti-voetballer die toch is gaan voetballen. Het is als een bakkerstelg die opeens besluit slager te worden. Het kan eigenlijk niet, maar tegen de wens en wil van alles en iedereen om hem heen in, gebeurt het toch. Ballesteros is erdoor verworden tot een antiheld, een cultfiguur.

Vraag een fysiotherapeut of bewegingsdeskundige naar een wedstrijd van Levante te kijken, en hij zal huilend in een hoekje gaan zitten. Ergonomisch gezien klopt er geen zak van wat hij allemaal doet. Zelfs zijn manier van passen is lelijk. Toch speelt Ballesteros tegen wereldsterren.

Over lelijk gesproken. Zijn uiterlijk. Zijn gezicht heeft wat weg van een Pool die al om zes uur ’s morgens aan een fles wodka is begonnen. Ballesteros heeft het frame van een koelkast en handen als bloemkolen. Hij lijkt zo uit een legerfabriek gelopen. Maar hij is blij met zijn uiterlijk, en heeft daar alle reden toe. Hij zei eens: “Als ik zo knap was als Beckham, zou men nooit zeggen dat ik een harde speler was.”

De Spanjaard heeft gelijk. Een non-voetballer hoort niet mooi te zijn. Zo’n speler hoeft niet op de voorkant van een glossy te staan. Het liefst moet hij zo lelijk mogelijk zijn, om het beeld te onderstrepen. Puntige oren, neuzen als zinksnijders. Dat soort werk.

Hem zien stoempen geeft een merkwaardig gevoel van tevredenheid. Het geeft je het idee dat jij ook op die groene mat kan staan. Hij is een symbool voor de minder bedeelde voetballers. Die mensen van zaterdag zeventien die met de grootste moeite hun eigen veters weten te strikken en week in week uit het wit uit hun ogen hollen voor een gratis consumptie in de clubkantine, zien in Ballesteros hun evenknie.

Daarom ben ik blij dat hij heeft bijgetekend. Ballesteros geeft gestalte aan de romantiek van de non-voetballer, en doet dat met verve. Ik zit vanavond voor de buis als hij aantreedt tegen Rayo Vallecano. Harken. Voor alle mindere goden.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino