Russische topgeneratie wil nog eenmaal pieken

Even leek Rusland de grote sensatie van het EK van 2008 te worden. Ze versloegen Nederland, dat beschouwd werd als topfavoriet naar klinkende zeges op Italië en Frankrijk, in de kwartfinale met 3-1, wat meer dan verdiend was. Vooral smaakmaker Andrei Arshavin maakte een buitengewoon goede indruk. De eerste Europese titel onder de naam Rusland (als Sovjet-Unie won men het toernooi in 1960) lonkte nadrukkelijk. Winnaar Spanje bleek echter een maatje te groot voor de Russische voetbalmachine. Inmiddels zijn de sterren van toen gelouterd in Europese topcompetities. Dick Advocaat, die na dit toernooi afscheid neemt als bondscoach, rekent erop dat dit ervoor gaat zorgen dat Rusland er wel staat op het bepalende moment.

Heel Rusland hoopt dat Arshavin deze zomer in topvorm verkeert

Het land van…

Als Rusland ergens het land van is, dan is Rusland het land van Vladimir Poetin, die niet weg te slaan is uit het Kremlin. Poetin opereert in Moskou als een democratisch gekozen ‘Zonnekoning’. Net als Lodewijk XIV hanteert hij de stelling ‘l’état, c’est moi’. Normaliter kon een Russische president slechts twee termijnen zitten, maar daar trekt Poetin zich niets van aan. Aanvankelijk liet hij zich in 2008 nog kiezen tot premier, waarbij Medvedev als president slechts een marionet van Poetin was in de praktijk. Dit jaar keerde Poetin weer gewoon terug in de presidentiële stoel van het Kremlin. Daarmee heeft de voormalig geheim agent nog steeds alle touwtjes in Rusland in handen.

De TomTom

De Russen wisten zich relatief eenvoudig te plaatsen voor de eindronde in Polen en Oekraïne. Uit tien duels wist men 23 punten te halen, waarmee het groepswinnaar werd. Er werd matig begonnen, met een magere 0-2 zege op Andorra en een 0-1 nederlaag in eigen huis tegen Slowakije. Daarna kwamen de Russen langzaam op stoom en er werd niet meer verloren. Wel speelde het tot tweemaal toe doelpuntloos gelijk, tegen Ierland en Armenië. Daarnaast leken de Russen een patent te hebben op een 1-0 overwinning. Maar liefst vier van de tien wedstrijden werden op deze wijze besloten. Rusland is tevens één van de minst gepasseerde teams in de kwalificatiereeks, met slechts vier tegentreffers. De laatste tegentreffer in een officieel duel dateert zelfs van juni 2011. In de oefenwedstrijden in aanloop naar het EK werden nog geen aansprekende resultaten geboekt, maar Rusland lijkt het sowieso te moeten hebben van zijn degelijkheid.

De plaaggeest(en)

De grootste plaaggeest in de Russische ploeg is natuurlijk Andrei Arshavin. Daar kan Nederland ook over meepraten. De Russische ster wist de laatste jaren in Londen echter nauwelijks uit te blinken. Deze winter werd hij door Arsenal uitgeleend aan zijn oude club Zenit, zodat hij daar in zijn EK-vorm kon komen. In Rusland schijnt Arshavin weer helemaal opgebloeid te zijn. Tegen topploegen schijnt hij weer te schitteren als voorheen. Bovendien weet Advocaat hoe hij Arshavin optimaal kan laten renderen, gezien hun eerdere succesvolle samenwerking bij Zenit. Ook sluitpost Igor Akinfeev is van groot belang voor de Russen. In de voorbereiding op het EK toonde hij al aan zijn doel schoon te kunnen houden en dat zal hij op het EK eveneens trachten te doen.

Zo vreten onze Leeuwen ze op:

De Russische ploeg is stug, ervaren en staat bol van de harde werkers, die bereid zijn zich op te offeren voor het team. In de voorhoede heeft men bovendien levensgevaarlijke aanvallers, die met een moment van genialiteit een wedstrijd kunnen beslissen. Bovendien hebben ze met Dick Advocaat een trainer die de Nederlandse ploeg door en door kent. Tactisch zijn de Russen echter minder goed geschoold dan de Nederlanders. Ze hebben bijzonder veel moeite met intelligente spelers, die het vermogen bezitten tussen de linies te opereren. Bovendien zijn ze niet gewend tegen echte vleugelspelers te spelen. Het is dus raadzaam Van der Vaart en Sneijder op te stellen op één middenveld en te kiezen voor minimaal één echte vleugelspeler. Dan zullen onze individuele kwaliteiten de doorslag geven en heeft Rusland geen schijn van kans.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter