Roberto Carlos: De beste linksback ooit

Op woensdag 1 augustus, tijdens een persconferentie die eigenlijk over Europa League-tegenstander Vitesse hoorde te gaan, sprak Roberto Carlos de twee woorden die geen enkele profvoetballer graag over zijn lippen laat rollen. Hij stopt. Daarmee gaat er een geweldige speler, een geweldig mens en een prachtvoetballer verloren. De voetbalwereld betreurt het gemis van de beste linksback ooit.

Wie herinnert zich niet die geweldige vrije trap tegen Frankrijk in 1997? De Roberto Carlos-techniek – de vrije trap met de wreef op het ventiel raken – werd daarna een welbekende truc in voetballand. En wie kan zich nog zijn wereldgoal herinneren tegen Tenerife, van de achterlijn? Het zijn slechts twee legendarische momenten uit de voetbalcarrière van de Braziliaanse linkspoot, een eenvoudige boerenzoon uit Garça, São Paulo.

Roberto Carlos was het prototype linksback dat ieder team graag zou willen hebben, een verkapte aanvaller die de tegenstander achter hem aan deed rennen in plaats van andersom. Dat bewoog toenmalig Inter-coach Roy Hodgson ertoe om hem als vleugelaanvaller te willen gebruiken, geheel tegen de zin van de Braziliaan in. Zo belandde hij pardoes bij Real Madrid. Inter-voorzitter Moratti heeft na die transfer meermaals aangegeven dat het één van zijn grootste fouten als voorzitter is geweest.

Bij Real werd hij legendarisch. Zijn fabuleuze trap was één ding, maar zijn conditie en ‘drive’ was misschien wel zijn grootste kracht. Daardoor kon hij bijvoorbeeld in extremis, uit bij Recreativo in 2006-2007, de winnende goal scoren na een rush van meer dan 60 meter. Dat doelpunt was mede verantwoordelijk voor de geweldige comeback van Real Madrid, wat hen uiteindelijk de dertigste titel opleverde.

Exemplarisch voor zijn speelstijl is ook zijn contributie in het wonderdoelpunt van Zinedine Zidane in de Champions League-finale van 2002. Het is Roberto Carlos die na wederom één van zijn rushes over de linkerkant een één-twee aangaat met Santiago Solari, de bal terugkrijgt, en deze vervolgens – alsof het ingestudeerd is – met een buitenaardse boog bij de al even alienesque hooggeheven linker van de Franse grootmeester brengt.

Meer dan achthonderd clubduels speelde hij, met daar nog eens 125 interlands voor Brazilië bovenop. Het resulteerde in vijftien absolute hoofdprijzen, waarvan drie keer een Champions League, een WK en zes landskampioenschappen. Een erelijst waar je u tegen zegt.

Toch voelt het afscheid een beetje dubbel. Eigenlijk was Roberto Carlos al gestopt nadat hij bij Fenerbahçe – Corinthians was een ‘vriendendienst’ – vertrok. Voetballen bij Anzhi is geen pretje. Ja, je lacht een keer als je salaris gestort wordt, maar dat constante gereis van en naar Dagestan met bodyguards en militairen, daar word je niet blij van. Hij was er een beetje van in de vergetelheid geraakt.

Daarom is het maar beter dat hij nu definitief van het leven gaat genieten. Zodat we hem nog herinneren als de beste linksback ooit. Dat was hij, althans, voor mij.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino