Preview: Stoppen Italiaanse strijders de Spaanse machine?

De finale van het EK 2012 kent met Spanje en Italië twee fantastische finalisten, die op voorhand een prachtig affiche vormen. Spanje vanwege hun jarenlange dominantie, en Italië vanwege het verfrissende, aanvallende voetbal dat de ploeg tentoonspreidt. Toch kan er maar één winnaar zijn. Catenaccio denkt logischerwijs aan Italië, dat zich zal willen revancheren voor de kwartfinale van 2008.

Spanje

De Spanjaarden mogen terugkijken op een bijzonder effectief toernooi. Het voetbal, waarmee het in 2008 allemaal begon, is iets minder frivool geworden, en de risico’s lijken uit het spel verdwenen, maar de manier waarop ze nog steeds wedstrijden domineren is ongekend. De bondscoach, vermaard paellaverkoper Del Bosque, speelt dit toernooi zelfs grotendeels zonder echte spits, en het gaat Spanje nog goed af ook. Met een derde titel op rij, en een prolongatie van de titel uit 2008, kunnen de Spanjaarden geschiedenis schrijven. Is er iemand die ze kan stoppen? Wij denken van wel.

Het lijkt haast onmogelijk om van Spanje te winnen. De ploeg is zo verdomd zuinig op het balbezit dat de kansen van de tegenstander geminimaliseerd worden. Alsof dat nog niet genoeg is, hebben ze ook één van de beste verdedigers van het toernooi (Sergio Ramos) en de beste keeper ter wereld (Iker Casillas) achterin staan. Mocht de tegenstander een kans krijgen, dan zal één van de twee er als de kippen bij zijn om de actie in de kiem te smoren. Zoals Casillas eerder deed in finales. Dat weten wij Nederlanders maar al te goed.

De sleutel tot succes voor de Spanjaarden zit hem in hun eigen opvattingen. Zoals we in de halve finale hebben kunnen zien, zit het centrum van Italië vrij goed dicht, maar op de flanken ligt enorm veel ruimte. Dat komt omdat ze een back opofferen om het centrum dicht te gooien. Tegen Duitsland werd de linkerflank vaak vogelvrij gelaten, doordat Balzaretti in het centrum kwam helpen. Bovendien trokken hun op papier buitenste middenvelders, Podolski op links en Kroos op rechts, enorm vaak naar binnen. Lahm was een non-factor in de Duitse aanval omdat hij toch vrijwel nooit de bal kreeg. Dat was eenvoudig te verdedigen voor de Italianen. Als het veld breed gehouden wordt, dan is daar voor Spanje wat te halen.

Het betekent wel een kleine verandering in filosofie. Juist in het midden staan de Spanjaarden vaak met vijf of zes man opgesteld. Een advies aan Del Bosque is om met Pedro of Jordi Alba als linksbuiten te gaan spelen, om zo de opengelaten ruimte te kunnen benutten en Italië te dwingen om uit dat compacte centrum te komen. Juist de onderschatte Pedrito zou hier de x-factor kunnen zijn. De Spaanse media noemt hem door zijn optredens op dit EK al de verbouwingsdeskundige van Spanje, want hij doet wedstrijden kantelen. We gaan hem ongetwijfeld zien in de finale.

Italië

Dan de Italianen. Iedereen die voorafgaand aan dit toernooi dacht, dat zij de finale zouden halen, werd voor gek verklaard. Ze hadden geen echte ster. Ze hadden geen fatsoenlijke spits, maar slechts een kunstmatig gefabriceerd duo van twee enfant terribles. De bank zat vol middelmatige voetballers, die op clubniveau nooit gestraald hebben. En er was dat gedoe in eigen land met het gokschandaal. Ook in eigen land was er pessimisme.

Dat bleek toen de Italianen, eigenlijk tot hun eigen verbazing, de groepsronde overleefden. Direct meldde de Italiaanse voetbalbond dat bondscoach Prandelli hoe dan ook zijn contract kon verlengen. Maar het sprookje gaat verder. Deze selectie, waar vrijwel niemand iets van verwachtte, kan de Europese titel wegkapen. Net als in 1982 en 2006. Nu zou het volledig verdiend zijn.

Italië speelt namelijk on-Italiaans, fris en aanvallend voetbal. De tijden van tegenhouden en inzakken zijn met Prandelli voorgoed voorbij. Met zijn systeem, een 4-3-1-2, weet hij de Italianen zo gek te krijgen dat ze wedstrijden gedoseerd domineren – laten we wel zijn, die 3-5-2 was een leuk experiment dat goed uitpakte, maar pure noodzaak door blessures. Het gehele middenveld ontlast spelmaker Pirlo. De aanval faciliteert op haar beurt het middenveld. Daarbij is Cassano, die met zijn klassieke korte dribbels met veel balverleggingen de verdediging ontregelt, erg belangrijk. Korte, venijnige dribbels als die van Cassano zag je vroeger bij mensen als Coen Moulijn en Faas Wilkes. Niet dat hij daarmee vergeleken moet worden, maar toch.

Minstens even zo belangrijk zijn de rollen van Claudio Marchisio en Daniele De Rossi, de kilometervreters van het Italiaanse elftal. Samen loopt het duo alle gaten dicht die er voor de verdediging ontstaan, en onderscheppen ze vrijwel elke van de voet gesprongen bal. Een nieuwe stofzuigerclinic zal nodig zijn om de Italianen een kans te geven.

Eerder werd al vermeld dat Spanje de opengelaten zijkanten van Italië kan benutten. Aan de andere kant kan Italië profiteren van de zijkanten bij Spanje, wanneer de Italianen in balbezit zijn. Niet door het opkomen van middenvelders, maar juist door het uitzakken van de beide spitsen, met name Cassano, naar de zijkant. Wanneer de lopers op het middenveld dan bijsluiten, staat Spanje voor een dilemma; wie pakt wie op? De Duitsers hadden daar heel erg moeite mee, zij liepen alleen maar achteruit.

Penaltyvonnis

Mocht het op penalty’s uitdraaien, dan is het ‘anyone’s game’. Beide keepers zijn penaltykillers.  In 2008 mistten De Rossi en Di Natale tegen een fabelachtige Casillas. Buffon redde op zijn beurt de penalty van Dani Güiza. Eerder dit toernooi stopte Casillas de inzet van Moutinho en wist Buffon de elfmetertrap van Ashley Cole uit het doel te houden. Het zal dan aan de vorm en conditie van de penaltynemers liggen. Misschien mist David Silva wel, na zijn zware eerste seizoen in de Premier League.

Voortekenen

In 2011 wist Italië de huidig kampioen ook al te verslaan, met dezelfde, door Prandelli bedachte, 4-3-1-2 formatie. In Bari werd het destijds 2-1, door goals van Montolivo, Xabi Alonso (penalty) en matchwinner Aquilani.

Ook in die wedstrijd had Spanje moeite met de inschuivende middenvelders van Italië. Gaat dat in de finale weer gebeuren?

Wie wordt Europees Kampioen?

View Results

Laden ... Laden ...

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino