President Cantona, is dat zo gek?

Zomaar ineens was daar de headline op het journaal: Eric Cantona wil president worden. Mijn mond viel vanmorgen open van verbazing. De Fransman, anti-conformist pur sang, gaat een gooi doen naar de belangrijkste positie binnen zijn eigen land. Is hij nu helemaal gek geworden?

Even later blijkt de situatie toch iets anders te liggen. Cantona voert actie tegen de gebrekkige hulp die de Franse regering geeft aan daklozen en minder bedeelden zonder huis. Uit naam van de stichting Abbé Pierre roept de ex-voetballer op tot meer bewustwording voor deze groep mensen, die veelal als uitschot en last worden gezien. Het is niet verwonderlijk dat juist hij dit doet.

Als kind uit de sloppenwijken van Marseille weet de Fransman als geen ander hoe moeilijk het is om rond te komen, als je weinig hebt. Daarnaast heeft de excentrieke voetballer heel weinig met de bestaande machtsverhoudingen, en dan met name de rijke bovenlaag van de bevolking. Hij is, volgens velen, een anarchist.

Misschien word je ook wel wantrouwend tegenover machthebbende partijen als je groot wordt in een oude uitkijkpost van het Duitse leger, terwijl andere kinderen in de stad en op school terug kunnen keren naar huizen. Die levenservaring en zijn daaraan gekoppelde wereldbeeld deden hem ook besluiten om op zijn dertigste te stoppen met voetbal. Het wereldje zinde hem niet.

Niet veel later kwamen er berichten naar buiten dat de voormalige superster een kluizenaar zou zijn geworden, doordat hij nooit meer in de publiciteit kwam. Het onderstreept de moeizame relatie die hij met media-aandacht heeft. Cantona begrijpt hen niet, en zij begrijpen op hun beurt Cantona niet.

Zo ging dat vanmorgen ook. Cantona wordt helemaal geen president en heeft die ambitie ook niet. Hij is niet gek. Hij was slechts bereid om zijn naam te laten vallen in de Franse pers, om zo de stichting en het probleem van huisvesting de aandacht te geven die het verdient. Een geslaagde missie, want het werd meteen wereldnieuws.

Het zou wel leuk zijn, hem als nieuwe Sarkozy te hebben. Het zou Frankrijk het soort onoverwinnelijkheid geven dat ze nu zo erg missen. Stereotype arrogantie, dat zeker, maar met een vreemd soort charme dat niet thuis te brengen is. Heel anders dan die misselijkmakende pretgrijns van Sarkozy. En kritiek? Die wordt retour verzonden met een feilloze karatetrap.
Niet gek.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino