Nieuwe aanslagen in Madrid

Als er iets is wat ik onthouden heb van de 32ste speeldag in Spanje is het wel het duel tussen Real Madrid en Getafe. Vraag me niet wie er scoorde, of wat de einduitslag was, maar ik weet wel wie er rood kreeg. Képler Laveran Lima Ferreira, oftewel Pepe, de anders zo rustige Portuguees ging in de slotfase even door het lint .

Pepe; sinds kort "het Beest van Madrid"

Pepe; sinds kort "het Beest van Madrid"

Of toch niet? Om te beginnen leek mij die penaltyfout (licht duwtje tegen schouder) geen overtreding om naar de stip te wijzen. Casquero ging wel erg graag liggen. De schop die volgde (Doodschop I) zag ik dan ook als een poging tot het wegrammen van de losse bal. Pech voor Casquero dat Pepe ernaast trapt. Ook de volgende trap (Doodschop II) raakt Casquero amper. Z’n truitje beweegt wel maar dat zal wel door de zucht van Pepes trap zijn. Casquero grijpt naar zijn kont, waar hij niet geraakt is, en vervolgens naar zijn hoofd, waar hij ook niet geraakt is. Na enkele keren de beelden te zien, zou ik als k Casquero was, toch eerder naar mijn been of schouder grijpen, als die al pijn doen …
Vervolgens gaat Pepe naar zijn slachtoffer om te kijken of alles goed is met hem, waarna er twee van Getafe op hem vliegen. Met twee raken klappen waakt Pepe over zijn prooi. Terwijl iedereen tegen zowat iedereen bezig is, staat er één iemand bij Casquero, dat is, rarara, Pepe. De doodschopper van dienst.

Doodschop, waar haalt de media het toch? Het is nergens sprake van expliciet lichamelijk contact. Het is bijvoorbeeld niet zo dat Pepe met zijn twee voeten op Casquero springt of dat hij de punt van zijn schoen in Casquero’s kont trapt. Casquero stond enkele seconden later zelfs al weer recht. Om vervolgens zijn eer te krenken door zelf te penalty op z’n Panenka’s te trappen, maar wel recht in de handen van Casillas. “Antonin Penanka, De huidige voorzitter van het Tchechische Bohemians (Praag), gaf verder aan dat hij nog nooit zo’n luie en slechte poging had gezien in het professionele voetbal om een “Panenka” te maken.” Geen voorsprong voor Getafe, in blessure zou er een ijskoude douche op hen wachten.

Uiteindelijk schorsing: tien speeldagen. Voor sommige nog te weinig voor het beest van Madrid, voor mij meer dan voldoende. Hij bood nadien zijn verontschuldiging en overwoog zelfs te stoppen, zo zwaar heeft het voorval hem geraakt. En Casquero? Die kon gewoon verderspelen.

Een greep uit de overtredingen die wel terecht “doodschoppen” genoemd worden.

Martin Taylor (Birmingham) & Eduardo(Arsenal)

Een wedstrijd (februari 08 ) die nog niet lang bezig is wordt al snel ontsierd door een stevige ingreep van Taylor op de jonge Braziliaanse Kroaat van Arsenal. Gevolgen voor Eduardo zijn desastreus. Hij houdt er een dubbel gebroken kuitbeen en een enkelfractuur aan over, maar ook de deelname met Kroatië aan het EK 2008 mag hij vergeten. Bijna exact een jaar later maakt hij zijn rentree. Taylor werd slechts de gebruikelijke drie wedstrijden geschorst.

Taylor & Eduardo

Taylor & Eduardo

Siegmann (Werder Bremen) & Lienen (Arminia Bielefield)

14/08/81, het is ver voor mijn geboorte maar het is wel de geboorte van iets anders, namelijk “de Moeder van alle Doodschoppen.” Een verschrikkelijke ingreep van Siegmann op Lienen gaf onderstaand beeld. Siegmann speelde die wedstrijd met vlijmscherpe noppen en laat nu net die noppen in Lienens bovenbeen belanden. Lienen had maar liefst 23 hechting nodig om zijn been weer toe te krijgen. In ’92 zette hij een punt achter zijn carrière.

Ewald Lienen

Ewald Lienen

Ewald Lienen

Ewald Lienen

Omdat beelden meer dan duizend woorden zeggen; bekijk je beter even  deze compilatie of deze .

Genoeg andere voorbeelden waarvan ik zeg; dát zijn doodschoppen. Die van Pepe? Nee, dat was er geen.

Speler blesseren? Samen aan de kant

Mijn pa had het er nog over, toen Marcos anderhalve maand out was na een trap op de hiel door Sonck (die vrijuit ging) in de laatste editie van Brugge-Standard. Misschien zou men een speler die men schorst niet zomaar enkele wedstrijden moeten geven, maar wel gericht actie. Zoals schorsen zolang je slachtoffer niet kan spelen. Bij het voorbeeld Taylor-Eduardo zou Taylor dan ook een jaar aan de kant staan. En dat was ook wat Blatter vroeg aan de FA. Maar die wou er niets van weten, er was immers geen bewijs tot opzet. Het eerste idee bij fans en media was vragen om een levenslange schorsing. Dat vind ik dan weer overdreven. Taylor ging niet bewust Eduardo opzoeken om hem van het veld te katapulteren. Iets wat wel gebeurde in de Africa Cup;

Blatter verwees naar het recente toernooi om de Afrika Cup, naar het lot van de Marokkaanse aanvaller Souffiane Alloudi in de wedstrijd tegen Namibië. ‘Tijdens de Afrika Cup maakte een speler een hattrick in de eerste helft, waarna in de tweede helft zijn tegenstanders erop uit waren om hem te vernietigen. Ze schopten hem dusdanig dat hij van het veld moest. Dat is geen voetbal, dat willen we niet hebben.’ Voor Alloudi was het toernooi om de Afrika Cup direct afgelopen na de 5-1 overwinning op Namibië.

Gewoon schorsen zolang het slachtoffer out is, ook al wordt er geen kaart gegeven tijdens de wedstrijd zelf, lijkt me een faire oplossing. En negeer daarbij gerust opzet. Opzet kan je niet aantonen maar ook zonder opzet moet er straffen volgen. Het is immers de wil om een bal te veroveren maar de onkunde in het tacklen die ervoor zorgt dat een speler out is. Ik zou wel niet schorsen voor pakweg een hamstringblessure bij een spurtduel. Wat Suarez, spits van Ajax, afgelopen zondag deed op Didulica, keeper van AZ, vol doorgaan op een halflosse bal maar met het scheenbeen tegen het hoofd van de goalie knallen, daar zou ik wel overwegen.

About Glenn