Nederland pleegt weer verbale zelfmoord

Voorafgaand van iedereen EK-of-WK is het weer hetzelfde liedje in ons land. Verscheidene selectiespelers van het Nederlands elftal of prominente mensen uit het Nederlandse voetbal moeten hun voorspelling, of vaak uiterst subjectieve mening geven, over de kansen van Oranje op het aankomende toernooi. Deze ietwat chauvinistische commentaren zijn echter wel het laatste wat ons nationale elftal nodig heeft. Ons land is van nature al positief genoeg, al deze verhalen over rozengeur en maneschijn doen ons land elke keer weer dromen van een fantastisch toernooi. Dromen op een manier waardoor we helaas de realiteit soms wat uit het oog verliezen en vervolgens, cru gezegd, keihard op onze plaat gaan.

zwww

Ik ben er van overtuigd dat het belangrijkste aspect van de in mijn ogen mooiste sport ter wereld zich in het psychische deel afspeelt. Dit wordt immers bewezen door coaches die met kwalitatief matige teams zeer goede prestaties leveren. Anderen falen zelfs met de best denkbare selecties. Hoewel het tactische gedeelte van het voetbal ook zeer belangrijk is, en dit ook voor een deel het psychische aspect van het voetbal benadert, doel ik hier niet op. Ik wil meer toe naar het zelfbewuste deel. Hetgeen dat ondermeer één team één doel laat hebben, en de verwachtingen van iedereen binnen de selectie op realistische hoogte houdt. Een soort van zelfreflectie in teamverband dus. Weten wat het team kan, maar ook vooral wat het niet kan. Leven in het nú, en morgen pas bezig zijn met de zaken die daarna komen. Niet speculeren over een eventuele hoofdprijs, maar daar pas mee bezig zijn als deze ook daadwerkelijk is gewonnen. Vele grote filosofen hebben al eens gezegd, dat als je teveel met de dag van morgen bezig bent, je vandaag vergeet. Dat, met een klein percentage pech, is de reden dat Nederland nog nooit een WK heeft gewonnen.

Het succes dat Duitsland, in tegenstelling tot ons dan, meestal wel heeft op grote toernooien is ook makkelijk te verklaren. Zij kunnen dat psychische aspect van het voetbal misschien wel als geen ander beheersen. Zij leven met heel de selectie toe naar een groepsfase, meer niet, dat is hun doel, en die bekijken ze wedstrijd voor wedstrijd. Tijdens de eerste wedstrijd denkt Duitsland geen seconde aan de tegenstander van de tweede match. Dit extreme focussen op het nu, laat hen ook presteren in het nu. Maar het is niet makkelijk, en dat wil ik ook niet beweren. Als je vaak de kwaliteiten hebt om ver te komen, is het moeilijk om je focus bij de eerste wedstrijden te houden, omdat je weet dat je daar hoogstwaarschijnlijk toch wel wint. Toch is dit zo essentieel voor het bereiken van succes.

Wij Nederlanders zijn zoals ik al eerder aanhaalde optimistisch van nature. We weten wat we kunnen en zien vaak de dingen op een positieve manier tegemoet. In plaats van bezig te zijn met de zwakke defensie zo sterk mogelijk te maken, is men liever bezig over de ‘grote vier’. Dat de media en het volk hier mee bezig zijn, vind ik een tweede, maar ook in de spelersgroep leeft deze discussie volop. Doordat één speler er wat over zegt, gaan ook anderen hun mening geven. Giovanni van Bronckhorst lijkt de enige te zijn die grotendeels weet waar het om draait. Nu neem ik Robin van Persie absoluut niks kwalijk, hij geeft alleen maar zijn mening, maar misschien had hij beter zijn mond kunnen houden wetende dat de media dit soort dingen opblaast. Daarnaast moeten verscheidene prominente mensen weer hun mening uiten over de kansen van Oranje. Quotes te over. Nederland gaat het goed doen is de conclusie. Met een op het oog niet al te moeilijke groepsfase zal een makkelijke kwalificatie voor het vervolg van het toernooi het optimisme en chauvinisme alleen maar doen aan wakkeren. Op een bepaald moment zijn de spelers dan meer bezig met de ronde die volgt op de aankomende wedstrijd, dan met de huidige wedstrijd, waardoor men een wederom bekende ‘offday’ heeft en andermaal vroegtijdig naar huis kan. Een persverbod lijkt mij een goede oplossing, van Marwijk had al het contact van de pers met zijn spelers moeten weren. Rustig in hermetisch afgesloten complexen trainen en voorbereiden op het toernooi. Laat het volk lekker het volk, en de media lekker de media.

Het doel dat we onszelf stellen is al zo hoog. Wij gaan immers liever ten onder met prachtig aanvallend voetbal, dan dat we met minder aantrekkelijk voetbal winnen. Als je als land vooruit loopt op de zaken, denkt aan de finale, en er veel te veel mee bezig bent dat die misschien nog wel eens gehaald kan worden ook, leef je veel te veel in de toekomst. Ik hoop uiteraard ook dat Nederland wereldkampioen wordt. Maar ik houd mijn hart vast. Straks loopt het niet en liggen we er in de groepsfase al uit, of we winnen alles en gaan vervolgens ten onder aan onze eigen arrogantie. Het is een verlies-verlies situatie. We zouden eens wat minder moet praten, speculeren en discussiëren, en wat meer reflecteren naar ons zelf. Zo goed zijn we nu ook weer niet. Leef van dag tot dag, en wedstrijd voor wedstrijd. Snoer de media de mond door te zwijgen en vooral als speler je niet laten uitlokken tot voorspellingen of gewaagde uitspraken. Dan, heel misschien dan zouden we boven verwachting kunnen presteren. Heel voorzichtig zeg ik dan maar: Hup Holland!

Foto via: Zwww.nl / Uitgeverij Carrera

About Sebas