Nederland nu al Vleminckx-gek

NEC trok deze zomer een nieuwe spits aan en dat zullen we weten, tenminste als het aan Vleminckx zelf ligt. Al in zijn eerste interviews kon hij het niet nalaten te benadrukken hoe graag hij in Nederland wilde spelen en dat werpt nu zijn vruchten af. Nadat niemand hem heeft zien spelen tegen Feyenoord, legde hij er gisteren twee in tegen een zwalkend SC Heerenveen. Nou op zich natuurlijk hartstikke leuk dat één van de grootste aankopen in de geschiedenis van NEC blijkt te kunnen scoren. Maar jongens, moeten we nou echt meteen allerlei superlatieven uit de kast trekken voor deze modale spits?

Vleminckx in actie bij zijn debuut

Vleminckx in actie bij zijn debuut

Ergens in mijn toon valt al te lezen dat ik het niet zo op deze jongen heb, maar daar heeft hij zelf voor gezorgd. Toen hij op zijn eerste werkdag al een charmeoffensief inzette, vond ik het wat teveel van het goede. Hij noemde de Nederlandse competitie twee stappen sneller en beter dan de Belgische competitie, noemde NEC een hele goede club, noemde KV Mechelen de club van zijn hart, droomde al van een stap na een Europese topcompetitie en tot slot ging hij in op zijn bijnaam, die luidt: ‘de Belgische Dirk Kuyt’: “Dat is een mooie vergelijking. Ik ben in elk geval iemand die nooit opgeeft. Ik ben kopsterk en heb altijd vrij gemakkelijk een goal kunnen maken.” Nou zijn dat hele mooie woorden, maar Vleminckx vergroot de zaken namelijk een beetje uit. Er lag helemaal geen contract van de kampioen Standard voor hem klaar, maar er was enkel interesse. NEC was sowieso de enige club die concreet was. Nee, van een nobele daad was geen sprake, het was gewoon nog een jaar KV Mechelen en hopen op een Belgische topclub of naar NEC gaan. Daar hoef je van mij geen mooi verhaal over de Nederlandse competitie bij te bedenken, doe gewoon even normaal.

De NEC-fans  vonden zijn woorden natuurlijk schitterend. Een Belgisch werkpaard met een neusje voor de goal, die ook nog eens liever naar NEC gaat dan naar Standard Luik, prachtig! Nu hij enigszins begint te presteren, trapt echter ook de media in zijn charmeoffensief en daar kan ik behoorlijk boos over worden. Als ik voetbal kijk, dan wil ik gewoon een commentator die objectief is. Een beetje persoonlijke voorkeuren daarbij zijn niet erg, maar je kan het ook overdrijven. Laten we gewoon even allemaal een beetje normaal doen. Als een commentator na een mislukte omhaal, terwijl hij de bal eigenlijk gewoon moet overspelen, al helemaal lyrisch is en al begint aan te halen dat hij de Dirk Kuyt van België is, dan roep ik om objectieve journalistiek.

Vleminckx juicht na zijn eerste treffer

Vleminckx juicht na zijn eerste treffer

Als hij daarna heel intelligent Bak Nielsen aan zijn shirt na beneden probeert te trekken en daardoor vrij kan inkoppen, op twee meter van het doel, kan hij natuurlijk helemaal niet meer stuk. Daarna is Vleminckx vooral bezig met sleuren aan de shirtjes van zijn tegenstander, zich vreselijk irritant gedragen, zijn tegenstanders gele kaarten aannaaien, goede kopkansen missen. Gelukkig horen we natuurlijk helemaal niets over zijn irritante gedrag. Nee, Vleminckx is zo’n fantastische normale Belg, die met beide voeten op de grond staat. Ondertussen beslissen zijn ploeggenoten het duel op indrukwekkende wijze. In het slotakkoord van de wedstrijd geeft Schöne Vleminckx nog maar een keer een niet te missen kans; 4-0, de Vleminckx-show is compleet. In plaats van meteen Schöne te bedanken voor zijn doelpunt, rent onze Belgische vriend na de tribunes om zijn rugnummer te laten zien. De verbaasde Schöne moet nota bene naar Vleminckx toekomen voor een bedankje. Om het publiek en de pers te bespelen doet hij dat vervolgens overdreven en vol overgave, want Vleminckx is natuurlijk een absolute teamspeler.

Achteraf staan ook de kranten vol over Vleminckx. Toch zou ik graag mensen willen vermanen om een beetje normaal te blijven doen. De Belgische spits heeft nog niets indrukwekkends gepresteerd en valt behalve met zijn doelpunten, ook op met irritant gedrag in het veld. De spits zou nu razendsnel op een voetstuk geplaatst gaan worden, maar als het straks wat minder gaat met hem en NEC, dan schoppen diezelfde mensen hem er weer vanaf. Dan hebben we allemaal als eerste gezegd dat die Vleminckx zo’n irritante voetballer is en geloof me; die fase gaat voorbij komen voor Vleminckx. We zijn namelijk net iets te snel Vleminckx-gek geworden. De ene dag ben je de ‘hero’ en een dag later ben je weer ‘zero’. Ik weiger hier echter in dit geval aan mee te doen en ik ben het overhypen van deze jongen nu al helemaal zat en ik word er strontziek van.

Vleminckx na een doelpunt in de oefencampagne

Vleminckx na een doelpunt in de oefencampagne

Het is aan Vleminckx om mijn ongelijk te bewijzen, maar voor mij is hij voorlopig niet meer dan een keihard werkende spits, die er wel eens een balletje inschiet, helemaal niets bijzonders aan. Hij gaat er dit seizoen ook echt geen twintig inschieten voor NEC. Doordat hij bij KV Mechelen altijd op een voetstuk heeft gestaan heeft hij wel de vedetteneigingen en het irriterende spel van een spits die er twintig per jaar inschiet. Maar jongen, laat nou eerst eens een seizoen lang zien dat je een topspits bent en dan mag je van mij blauwe plekken op je duimen krijgen van het wijzen naar je eigen rugnummer en van het trekken aan de shirtjes van de tegenstander. Ik vermoed echter dat Vleminckx na één goed seizoen de trein naar het buitenland pakt, NEC de club van zijn hart noemt en zegt dat zijn nieuwe competitie zoveel sterker is en echt heel goed bij zijn spel past. Ik juich het alvast toe, want ik wordt nu al Vleminckx-gek, maar dan in de negatieve zin van het woord.

Reblog this post [with Zemanta]

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter