Mido gaat op naar de eeuwige jachtvelden

Ineens was daar het bericht. Mido vertrekt uit Amsterdam, per direct. De eens zo begaafde Egyptenaar gooit de zoveelste deur van een voetbalavontuur dicht, dat niet bracht waar hij op gehoopt had. Steeds moet hij weer vechten voor erkenning, en vechten, daar is een raspaard als Mido niet zo goed in.

mido
Hij moet het vooral van zijn talent hebben, dat zich nog slechts mondjesmaat laat zien. Zelfdiscipline is hem, zoals wel meer spelers uit die contreien, totaal vreemd. Vraag het maar aan Ahmed Hassan (ex-Anderlecht) en Nashat Akram (ex-Twente). Vandaar dat Mido bij elke club waar hij kwam al binnen twee seizoenen het veld moest ruimen. In galop ging hij vervolgens naar de volgende bestemming.

Twaalf clubs versleet Mido al. Dat zijn er heel wat voor een voetballer die nog 28 moet worden. Echter, nergens was hij gelukkiger dan bij Ajax. ‘Zijn’ Ajax. Vandaar dat hij ook geen moment twijfelde, toen zijn oude trainer Martin Jol hem probeerde te polsen voor een terugkeer. Mido wist het meteen zeker. Hij zou in Amsterdam weer de voetballer van weleer worden, de spits die ondanks zijn vele nukken het net aardig kon laten bollen. Voor Ajax-fans gold dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, maar tegelijkertijd hoopten verschillende mensen erop dat Mido weer ging draven over de velden.

Het enige wat de laatste tijd echt bolde, was zijn buik. Mido was te zwaar voor topvoetbal. Vandaar dat hij zijn invalbeurtjes mocht pakken, en pas tegen een laagvlieger als BV Veendam echt zijn kans kreeg. Dat nam hij Ajax niet in dank af. Hij wilde behandeld worden als de prins van vroeger, aanbeden door zijn fans, de onbetwiste nummer negen. Helaas voor Mido is de adoratie voor hem nooit hetzelfde geweest als hij zelf dacht.

Stiekem besefte de Egyptenaar dat zelf ook wel. Hij kwam immers niet meer met zijn vertrouwde Ferrari naar de training. Geen gebulder van ongetemde paardenkrachten. Geen flitsende entrees, geen arrogantiewedstrijdjes met die andere spits uit het laatste glorieuze tijdperk. Het miste iets. Een tikje zielig vond ik het, alsof je het paard van Sinterklaas binnenhaalt, en het is niet eens een schimmel.

Nu gaat het raspaard Mido vol goede moed op zoek naar het volgende avontuur. De wereld rond in vijftien seizoenen. Jules Verne zou trots zijn. Veel betekenis zal de Egyptenaar echter niet meer hebben. Het is stilaan tijd voor de eeuwige jachtvelden.

Imagecredits: Ajax – TV

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino