Machtsstrijd Chelsea bereikt hoogtepunt

Zondagavond maakte Chelsea het ‘nieuws’ bekend dat eigenlijk iedereen al wist: volgend seizoen is Carlo Ancelotti niet meer de manager van de club van Roman Abramovich. Het was in de afgelopen maanden een soort openbaar geheim geworden dat de club en de manager na dit seizoen niet meer met elkaar verder zouden gaan. Ancelotti wordt al maanden gelinkt aan Italiaanse topclubs, terwijl de trainerscarrousel rond Chelsea alweer op volle toeren draait. Het ontslag was namelijk al ingezet toen Abramovich zich in november plotseling ontdeed van Ancelotti’s rechterhand Ray Wilkins. Een technische staf met eigen wil is niet wenselijk bij Chelsea. De Londense club zoekt een marionet, die naar de pijpen danst van de exorbitant rijke clubeigenaar en diens netwerk.

Het avontuur van Carlo Ancelotti bij Chelsea is voorbij

Het avontuur van Carlo Ancelotti bij Chelsea is voorbij

Wilkins is Chelsea in hart en nieren. Hij doorliep zijn gehele jeugdopleiding bij de Engelse club en bracht er de eerste zeven jaar van zijn voetbalcarrière door. Sinds 2000 was hij binnen verschillende functies actief geweest binnen de club, hoewel hij tussendoor ook verschillende uitstapjes richting andere clubs had gemaakt. Op het moment dat Carlo Ancelotti binnenkwam bij Chelsea klikte het direct tussen het duo.

Dankzij zijn periode bij AC Milan en zijn eerdere samenwerking met Gianluca Vialli sprak Wilkins vloeiend Italiaans, waardoor hij de Italiaanse manager snel kennis kon laten maken met de club. Het zette Ancelotti ertoe lovende woorden over zijn rechterhand te spreken in zijn autobiografie: “Ray is één van die weinigen, altijd aanwezig en opgewekt. Hij heeft werkelijk blauw bloed, hij is Chelsea tot in het diepste van zijn ziel. Zijn hart spreekt in twee talen en dat heeft me enorm geholpen. Zonder hem hadden we vorig seizoen helemaal niets gewonnen en hadden we dit seizoen niet zo’n spectaculaire start gekend.”

Alles koek en ei dus tussen de assistent en Chelsea. Tot een donderdagavond uit duizenden. Wilkins zat op de tribune bij een wedstrijd tussen de reserves van Chelsea en Bayern München. In de rust kreeg hij plots een telefoontje van algemeen directeur Ron Gourlay. Of hij zich wilde melden voor een gesprekje. Wilkins zou vervolgens nooit meer terugkeren bij de club.

Binnen een uur had Chelsea een kort statement op de website geplaatst en waren alle sporen van Wilkins op diezelfde website uitgewist. Ondertussen had Gourlay de spelersgroep ingelicht, die naar verluidt totaal overdonderd was door het bericht. Bijna een criminele methode zou je zeggen. Een verklaring voor het vertrek werd er niet bepaald gegeven: ‘Namens iedereen binnen de club wil ik Ray bedanken voor alles wat hij voor Chelsea gedaan heeft. We willen hem het beste wensen voor de toekomst.”

Tot het vertrek van Wilkins verkeerde Chelsea in een absolute topvorm. Van de eerste twaalf competitiewedstrijden won de club er negen. In de Champions League werden er tevens drie overtuigende overwinningen geboekt. Na zijn vertrek kwam Chelsea zes weken op rij niet tot winnen en raakte men in een totale dip, met het ontslag van Carlo Ancelotti als uiteindelijke gevolg. Statistieken spreken dus duidelijk in het voordeel van de ontslagen assistent.

Gissen blijft het ondertussen naar de reden voor zijn vertrek. Aanvankelijk werd gedacht dat Ancelotti een Italiaans vriendje wilde hebben als nieuwe assistent, maar niets bleek minder waar. Scout Michael Emenalo werd namelijk benoemd als nieuwe assistent. U weet wel de man die eerder Albert Ferrer wilde aanstellen als veldtrainer bij Chelsea, waarna hij werd geplant op Vitesse. Vervolgens werd de Nigeriaan dus assistent bij de club van Abramovich.

Let ook even op het tijdsplan: op 27 oktober wordt Albert Ferrer aangesteld als nieuwe hoofdtrainer van Vitesse. Even daarvoor heeft Abramovich aangegeven dat hij hem niet ziet zitten als assistent bij het eerste elftal. Zo’n twee weken later wordt Ray Wilkins op staande voet ontslagen. Weer een week later is Michael Emenalo de nieuwe assistent van Carlo Ancelotti. Aanvankelijk reageert de manager furieus op het nieuws, maar niet lang daarna matigde hij zijn toon.

De vraag waarom Wilkins weg moest is hiermee in feite al beantwoord. Hoofdscout Emenalo wilde zich namelijk gaan richten op een carrière als coach en hierbij was een meer invloedrijke rol noodzakelijk. Dit meldt Chelsea zelfs op hun officiële website.

Abramovich kende niet zijn prettigste seizoen

Abramovich kende niet zijn prettigste seizoen

Maar wie is Michael Emenalo? Waarom laat Abramovich een succesvolle trainersstaf omgooien om hem tevreden te stellen? Waarom wordt op zijn advies Albert Ferrer aangesteld bij Vitesse? Wat maakt hem zo machtig in het netwerk van Abramovich? Vragen die intrigeren.

In een artikel van The Independent wordt hij getypeerd als een intelligente man en een hardwerkende voetballer. De Nigeriaan verhuisde op zijn twintigste naar de Verenigde Staten, om daar een studie te volgen op de universiteit als advocaat en ondertussen de bouwen aan een carrière als voetballer. Niet lang daarna besloot Emenalo de overstap naar België te maken, waar hij ging spelen voor RWDM, kortweg Molenbeek.

Opvallend zijn de namen van hoofdtrainers van Molenbeek rond die periode: Piet de Visser en Johan Boskamp. De Visser zou later rond Abramovich opduiken bij Chelsea, terwijl Boskamp nauwe banden heeft met Vitesse-eigenaar Merab Jordania. Het was sowieso een invasie van Afrikanen bij Molenbeek in die tijd. Ik noem: Gideon Imagbudu, Stephen Keshi, Hugo Enyinnaya, Blessing Kaku, Tosin Dosunmu, Aziz Ansah en Aminu Sani. Stuk voor stuk schimmige spelers, die door makelaars naar Europa gebracht zijn. Daar kennen ze vervolgens een druk carrièreverloop. Zo kwamen meerdere spelers uit dit rijtje terecht bij clubs uit Israël. Blessing Kaku dook later nog eens op in een rapport rond dubieuze transfers in Engeland.

In zijn carrière werd Emenalo geloodst langs Eintracht Trier, Notts County, San Jose Clash, Lleida en Maccabi Tel Aviv. Stuk voor stuk clubs waar hele troepen Afrikanen langskwamen in de afgelopen jaren. Hoogtepunt was zijn deelname aan het WK 1994, waarvoor hij werd geselecteerd ondanks dat hij op dat moment clubloos was. Belangrijk waren vooral zijn laatste twee dienstverbanden. In Lleida trainde hij namelijk onder Juande Ramos en bij Maccabi Tel Aviv was Avram Grant zijn baas. Met beiden onderhield hij daarna warme connecties.

Na zijn carrière werd Emenalo spelersagent en ging hij zich verder bezighouden met een voetbalschool. Zijn naam dook vervolgens voor het eerst weer op bij de dubieuze transfer van John Obi Mikel richting Chelsea. De Nigeriaanse middenvelder was op zestienjarige leeftijd al eens op proef geweest bij Manchester United, waar hij veel indruk had gemaakt en had vervolgens enkele proefperiodes gehad bij Chelsea. Vlak nadat hij achttien was geworden haalde Manchester United hem binnen als nieuwe aankoop. Mikel speelde op dat moment bij de club Lyn uit Oslo, waar hij was gestald door enkele van zijn agenten.

Vervolgens liep de boel echter gruwelijk uit de hand. Mensen die hij nog nooit ontmoet had begonnen hem plots telefonisch te bedreigen en ook zijn familie moest daaraan geloven. Tijdens een jeugdinterland, waarbij hij op de tribune zat, werd hij benaderd door zijn makelaar John Shittu. Mikel verdween vervolgens geheel van de aardbodem en kwam in Londen terecht, waar hij verstopt werd. Buiten streden ondertussen dubieuze makelaars over zijn sportieve toekomst.

Eenmaal buiten maakte Mikel duidelijk dat hij helemaal niet naar Manchester United wilde en slechts voor Chelsea wilde spelen. Ondertussen dook er ook nog een volgende partij op. Een agent, Fletcher genaamd, beweerde ook een contract met Mikel te hebben. Het contract van Shittu’s bureau SEM, waarbij ook Emenalo betrokken was, was echter een stuk sterker. SEM was door de ondertekening van dit contract, zowel door zoon als vader, nagenoeg de baas geworden over het leven van Mikel. Zonder ook maar met hem te overleggen konden ze hem aan iedere club verkopen die ze maar wilden.

Pas een jaar later zou Mikel alsnog bij Chelsea terechtkomen. In het schimmenspel zou uiteindelijk twaalf miljoen pond richting Manchester United gaan en vier miljoen richting Lyn als tegemoetkoming. De algemeen directeur van Lyn werd veroordeeld voor het vervalsen van het contract van John Obi Mikel. Grootste verliezer was de speler zelf, die een jaar van zijn carrière kwijt was geraakt, door de onrust rond zijn managers.

In 2007 duikt Emenalo opnieuw op bij Chelsea, ditmaal als scout. Hij komt mee in het kielzog van manager Avram Grant. Eerder had Grant hem al benaderd voor een dienstverband bij Maccabi Tel Aviv. De man uit Israel was op zijn beurt weer bij Chelsea binnen gekomen via spelersagent Pini Zahavi, die hij kende vanuit zijn tijd bij Maccabi Tel Aviv. Aanvankelijk werd Grant nog aangesteld als technisch directeur, maar toen José Mourinho was ontslagen, werd hij zelfs aangesteld als hoofdtrainer.

Veel kon hij er echter niet van. Achter zijn rug om werd hij afgemaakt door zijn spelers. “Chelsea verdient een betere coach dan hij. Grant heeft niet de kwaliteiten om een club als deze te trainen.” Grant was echter wel toegankelijk voor de invloed van Abramovich in de dagelijkse gang van zaken, waardoor de eigenaar de touwtjes wat strakker in houden kon krijgen. Bij Portsmouth en West Ham United kreeg hij door het netwerk opnieuw een rol toebedeeld, maar bij beide clubs degradeerde hij hopeloos, ondanks een berg nieuwe spelers.

De eigenaar van Chelsea heeft alle touwtjes weer in handen binnen zijn club

De eigenaar van Chelsea heeft alle touwtjes weer in handen binnen zijn club

Emenalo maakte als scout al snel vorderingen binnen Chelsea. Hij won het vertrouwen van Roman Abramovich en werd steeds dichter bij het eerste elftal betrokken. Om zijn trainerscarrière een flinke impuls te geven, wilde hij vervolgens assistent worden. Ray Wilkins moest vervolgens het veld ruimen. In 2000 was Wilkins namelijk ook assistent van Chelsea en hij was medeverantwoordelijk voor de beslissing om Albert Ferrer niet of nauwelijks op te stellen. Via zijn periode in Catalonië had Emenalo kennis gemaakt met Ferrer en was een ideaal moment om wraak te nemen. Er moesten van de Nigeriaan koppen rollen en er rolden koppen.

Ondertussen is het wel weer duidelijk wie bij Chelsea alle touwtjes in handen heeft: Abramovich en zijn netwerk. Dit blijkt ook maar weer eens uit de transferpolitiek. In de zomerstop wilde Ancelotti dolgraag Bastian Schweinsteiger aantrekken als nieuwe middenvelder, maar Abramovich koos voor Ramires, die op zijn beurt weer connecties heeft met het netwerk rond Zahavi. Op de laatste transferdag van de winterstop werd er gekozen voor David Luiz en Fernando Torres. In de vanzelfsprekende koehandel werd Matic van Vitesse weer doorgeschoven naar Benfica. Lucas is voor de komende zomer alvast binnen uit Sao Paulo en Emenalo en Zahavi zitten gezamenlijk op de tribune voor Neymar. Ook in Kroatië wordt uitgebreid naar nieuwe spelers gezocht door de vertrouwelingen van Abramovich.

In deze nieuwe transferpolitiek staat een onafhankelijke man als Carlo Ancelotti in de weg en dus moest ook hij sneuvelen. De opvolger wordt ongetwijfeld weer iemand uit het vertrouwde netwerk. De Portugezen José Mourinho en André Villas-Boas zijn dus direct de topkandidaten, net zoals Guus Hiddink dat zou zijn. Gezien hun beslommeringen bij Sporting Lissabon en de voorliefde van Emenalo voor attractief voetbal, zijn Rijkaard en Van Basten plots ook kandidaten, terwijl de vriend van de familie, Juande Ramos, ook niet uitgesloten mag worden.  Hetzelfde geldt voor Pep Guardiola, die ook een goede kennis is van Emenalo.

Stuk voor stuk toptrainers, die Chelsea richting de langverwachte overwinning de Champions League kunnen leiden. Want hoe naar het ook is, het netwerk rondom Pini Zahavi heeft in de voetbalwereld veel touwtjes in handen en Michael Emenalo is hun nieuwe marionet op weg naar de langverwachte titel.

Lees op Catenaccio meer over het netwerk rond Zahavi:

Dubieuze praktijken bij Leicester City
Eriksson heeft grote plannen met Leicester City
Georgisch netwerk ontrafeld

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter