Levende legende bij Unicum

S.V. ’t Harde-Unicum Lelystad, het is nou niet bepaald een duel waarvan de gemiddelde voetballiefhebber gaat watertanden. Toch raakte ik vervuld van geluk toen ik hoorde dat ene Edwin van Ankeren de trainer was van de bezoekende ploeg. Het was een kwartier voor tijd en ‘t Harde stevende af op een 1-0 overwinning. Juist op dat moment krijgt Unicum een kans voor open doel, maar Van Ankerens middenvelder kopt de bal naast het doel. Terwijl ik noteer: “Nummer 8 Unicum kopt voor open doel naast”, zie ik ineens een stoel door de lucht vliegen.  “Verdomme man, die moet er toch in”, schreeuwt Van Ankeren naar de zondebok. Even vraag ik me af of dit wel die rustige hoofdtrainer van Unicum is, maar plots besef ik dat ook dit mijn Edwin van Ankeren is.

Van Ankeren op de schouders

Van Ankeren op de schouders

Als u zich nou afvraagt wie Van Ankeren is, dan ken ik dat gevoel. Dat gevoel bekroop mij ook toen ik een jaar geleden kennis maakte met mijn persoonlijke legende. Op het programma stond een benefietwedstrijd tussen WHC en een sterrenteam. In het sterrenteam deden onder anderen oud-internationals Jaap Stam en Bert Konterman mee, ook waren er schaatssterren aanwezig zoals Erben Wennemars en Gerard van Velde. Er was echter maar één man die de show stal en dat was de rechtsbuiten. Na even in het programmaboekje te hebben gekeken, kwam ik zijn naam tegen: Edwin van Ankeren. Na afloop bleef ik zitten met één vraag: wie is Edwin van Ankeren? Na wat zoeken was die vraag snel beantwoord.

Van Ankeren bleek namelijk een echte clubhopper. Via PEC Zwolle, SK Beveren, RWD Molenbeek, PSV, Eendracht Aalst, Germinal Eekeren en En Avant de Guingamp kwam hij terecht in de Serie C. Daar zou hij bij de ambitieuze club Viterbese gaan spelen. Samen met landgenoot Harry van der Laan zou hij de voorhoede gaan vormen. De deal met Van der Laan ketste echter af en plots zat Van Ankeren in zijn eentje in Italië. Zijn dikke salaris was gelukkig een steun in de rug. Vol goede moed startte Van Ankeren aan het grootste avontuur in zijn loopbaan. Zeven weken later bleek het echter de grootste nachtmerrie uit zijn leven. Van Ankeren was namelijk beland bij een club die werd geleid door ‘maffiosi’. Deze maffiosi bleken ook nog eens failliet. Het betekende voor Van Ankeren dat hij naar zijn salaris kon fluiten. Het werd nog veel erger. De voorzitter vond namelijk in Van Ankeren zijn zondebok. Daarna werd zijn leven één grote hel. Hij moest structureel op andere tijden trainen dan de eerste selectie. De voorzitter droeg ook zijn steentje bij; hij vertelde zijn aankoop dat hij naar zijn centen kon fluiten.Dat was nog niet eens het ergste, want zijn manager bedreigde hem zelfs met de dood. Als Van Ankeren niet snel zou oprotten uit Italië, dan zou hij hem persoonlijk omleggen. Toen zelfs zijn gezin het moest ontgelden, was de maat vol bij de wendbare aanvaller. Hij deed afstand van zijn loon en vertrok met de staart tussen zijn benen uit Italië. Van Ankeren heeft nooit een cent van zijn hoge salris gezien. Na een proefperiode bij Huddersfield Town kwam Van Ankeren vervolgens terecht in Noorwegen. Daar werd hij een clubheld bij Odd Grenland en vervolgens bij het nietige Tollness BK, waar hij speler/trainer was. Van Ankeren sloot zijn prachtige carrière in Nederland af bij FC Omniworld. Al met al heeft dee ‘clubhopper’ een indrukwekkende lijst met clubs achter zijn naam. Menig profvoetballer zou er met jaloezie naar hebben gekeken.

Van Ankeren juicht in zijn begindagen

Van Ankeren juicht in zijn begindagen

Daar zit hij dan, mijn grote held, op een tuinstoel als trainer van Unicum. Nog steeds kaal, stijlvol gekleed en meestal de rust zelve. Tussen mij en hem staat alleen nog een boarding, maar ik wil de legende niet breken door het gesprek aan te gaan. Van Ankeren moet namelijk voor mij de wonderdoener blijven. De man die assistent is van Omniworld, maar ondertussen ook Jong Omniworld naar de vijfde plaats leidt en een dag later degradatie ontloopt met Unicum, ondanks een 2-0 nederlaag. Misschien komt mijn wonderdoener ooit nog als hoofdtrainer terecht in het betaalde voetbal, maar voor mij maakt het weinig uit. Eén keer per jaar je persoonlijke held op een tuinstoel zien zitten, dat vind ik even heroïsch. Mijn gedachten zullen namelijk altijd teruggaan naar die benefietwedstrijd tegen WHC. De dag dat mijn legende voor het eerst mijn legende was.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter