Huntelaar deed mee voor spek en bonen

De roep van het volk werd gisteren eindelijk beantwoord. Klaas-Jan Huntelaar in de spits! Eindelijk een eindstation, iemand die de voorzetten kan afmaken. Maar de realiteit was anders. Huntelaar was de hele wedstrijd onzichtbaar en schoot slechts één keer… en niet eens op doel.

 

Hoe komt het dat we Huntelaar de hele wedstrijd niet gezien hebben? Waarschijnlijk lag het probleem niet bij de spits zelf, of in ieder geval niet alleen bij hem. Oranje speelde één van haar slechtste wedstrijden ooit, en Huntelaar is bij uitstek een spits die van zijn team afhankelijk is voor de aanvoer. Hij werd echter slechts 23 keer aangespeeld. Om dat even in perspectief te plaatsen: zelfs Stekelenburg werd meer bij het spel betrokken dan hij.

Die paar keer dat Huntelaar toch de bal kreeg, deed hij er weinig nuttigs mee. 60% van zijn passes kwamen niet bij een ploeggenoot aan. Hij werd dus niet alleen minder aangespeeld dan ieder ander, hij had ook nog eens de slechtste passzuiverheid. Deze twee gegevens hoeven echter niet problematisch te zijn voor een spits, denk aan Mario Gomez. Hij kreeg nog minder ballen dan Huntelaar, maar is ondertussen wel gedeeld topscorer van dit EK. Zolang je maar op het juiste moment op de juiste plek staat. En ook Van Persie werd als spits weinig aangespeeld – dat hoort nou eenmaal bij die positie.

Wat echter nog veel belangrijker is, is de positie op het veld waar een speler aangespeeld wordt. In onderstaande afbeelding is goed het verschil te zien tussen Van Persie (tegen Duitsland) en Huntelaar (tegen Portugal). Van Persie werd vaak dicht bij de goal van de tegenstander aangespeeld, zelfs een behoorlijk aantal keer in de zestien. Huntelaar daarentegen kreeg slechts één bal in de zestien. De rest was van grote afstand van de Portugese goal. Huntelaar deed mee voor spek en bonen.

De ontvangen passes van Van Persie (tegen Duitsland) & Huntelaar (tegen Portugal). Plaatje van de geweldige Stats Zone App van FourFourTwo

 

De volgende vraag is hoe het kwam dat Huntelaar zo weinig aanvoer kreeg. Afgezien van dat het in z’n geheel niet liep bij Oranje, heeft dat ook te maken met de invulling van de posities op het veld. Robin van Persie speelde op 10 achter Huntelaar, maar kwam ook al nauwelijks in het spel voor. Normaliter speelt Wesley Sneijder op die positie, maar tot grote verbazing van diens broertje Rodney Sneijder werd hij als linksbuiten geposteerd: “Wesley linksbuiten, lekker hoor V Marwijk!:(“, tweete Rodney. En gelijk had ie.

Wat Van Marwijk deed is een mooi voorbeeld van het “grote naam”-syndroom: een speler is te goed om op te bank te zetten dus ga je net zolang schuiven tot je een plekje hebt gevonden (waar ie vervolgens niet uit de verf komt). In onderstaande afbeelding zijn de aanvallende passes van Van Persie (tegen Portugal) en Sneijder (tegen Duitsland) in beeld gebracht. Sneijder, die als enige speler van Oranje een heel sterk toernooi speelde, verdeelt het spelletje en weet de spits regelmatig te bereiken. Hij is voortdurend aan de bal, aanspeelbaar en verstuurde 23 succesvolle aanvallende passes.

Sneijder kan met recht de beste spelmaker van dit EK worden genoemd. Elke aanval van Nederland loopt via hem en hij creëerde meer kansen voor zijn ploeggenoten dan iedere andere speler op het EK (!).Van Persie daarentegen moet zich ongemakkelijk gevoeld hebben op de positie van Sneijder. Hij is immers helemaal geen spelmaker. Van Persie kwam dan ook maar tot 6 succesvolle aanvallende passes tegen Portugal, veel minder dus dan de 23 van Sneijder tegen Duitsland, en bovendien speelde Van Persie niet één keer een ploeggenoot in de vijandelijke zestien aan. Het gigantische verschil tussen de twee is duidelijk te zien in onderstaande afbeelding. De keuze van Van Marwijk om zijn belangrijkste knooppunt Sneijder op links te zetten kan dus gerust een blunder genoemd worden, een fout die in de rust pas werd hersteld door Sneijder weer op 10 te zetten.

De aanvallende passes van Van Persie (tegen Portugal) en Sneijder (tegen Duitsland).

 

Opvallend is dat het met het aantal voorzetten een stuk minder beroerd was. Nederland heeft vrij veel voorzetten kunnen geven, maar die kwamen eigenlijk nooit aan. Of dat aan de zender of ontvanger ligt, laat ik even in het midden. Portugal hield Nederland  in ieder geval vrij ver van haar eigen goal af en alle ballen die richting de zestien van de Portugezen gingen kwamen dus niet aan. Zowel de voorzetten als de passes van Nederland tegen Portugal zijn in onderstaande afbeelding te zien. “De eindpass” was niet goed.

De voorzetten (links) en passing (rechts) van Nederland tegen Portugal.

 

Het klonk zo mooi; Van Persie, Sneijder, Robben, Van der Vaart én Huntelaar in één elftal. Als dat geen vuurwerk wordt! Maar het resultaat na 90 minuten was iets minder rooskleurig. Met de meest aanvallende opstelling onder Van Marwijk oóit creëerde Nederland minder kansen dan in de eerdere wedstrijden tegen Duitsland en Denemarken. Van Marwijk dacht dat een ultra-offensieve opstelling ook tot een flinke uitslag kon leiden. Alles of niets, zegmaar. Coaches doen dat vaker, maar meestal krijg je dan gewoon de deksel op je neus. Net als nu. Aanvallend spelen hoeft namelijk helemaal niet te betekenen dat je ook meer gaat scoren.

Het was typerend dat Portugal, dat in de eerste twee wedstrijden weinig indruk maakte, tegen Nederland plots een ijzersterke ploeg leek. Cristiano Ronaldo heeft liters aan vertrouwen getankt. De Portugezen hadden hun succes echter vooral te danken aan de naïeve strategie van Van Marwijk, het is niet dat ze zelf nou zo goed zijn. Elf Portugezen zaten met een mes tussen hun tanden te wachten tot wij er inliepen. Portugal is zich bewust van haar sterke en zwakke punten en past hun spel daar op aan. Wat een contrast met Van Marwijk!

Data-afbeeldingen zijn afkomstig van de Stats Zone App van FourFourTwo. 

About Thomas Boeschoten

Thomas is uitgever van Catenaccio. Volg Thomas op Twitter | Meer artikelen van Thomas