Eeuwig talent op zoek naar erkenning

Begin jaren ’90 wreven de toenmalige bestuursleden van Real Madrid zich maar al te graag in de handen. Het ging zelfs zo ver dat ze elkaar vroegen even in de arm te knijpen. Reden waren twee voetballertjes in de jeugd, die het talent hadden uit te groeien tot absolute wereldtoppers. De aanvallend ingestelde Raúl González Blanco en José Maria Gutiérrez lieten week na week zien ontzettend goed te kunnen voetballen. Raúl reeg doelpunt aan doelpunt, terwijl Guti liet zien een magnifieke steekpass in huis te hebben. Een gouden toekomst lag voor beiden in het verschiet, met deze twee Spanjaarden zou De Koninklijke de wereld opnieuw veroveren.

guti_10

Dat talent niet alles wil betekenen, laat dit voorbeeld zien. Waar spits Raúl uitgroeide tot een wereldster, aanvoerder, international en record na record brak, daar kwam het talent van Guti nooit echt tot volledige wasdom. De aanvallende middenvelder is een gewaardeerd lid van de selectie, en een van de gangmakers, maar echt onomstreden was hij nooit. Hij zal voor altijd het eeuwige talent blijven. Zijn technische kwaliteiten staan buiten kijf, maar van wereldklasse heeft hij zich nooit kunnen tonen. Supporters hebben nog altijd het idee dat de blonde spelmaker vooral in het elftal staat omdat hij een jeugdexponent is en uit de regio komt.

En dat terwijl Guti in potentie misschien wel beter was dan Raúl. De langharige motor op het middenveld heeft namelijk een magisch linkerbeen en een fabelachtige techniek. Vraag hem een blikje van de lat te schieten en hij doet het met zijn ogen dicht. Steekpasses zijn eerder regel dan uitzondering. Zijn linkerbeen is een garantie voor gevaar. Voor levensgevaarlijke passes en prachtige doelpunten. Nee, de voetbalkwaliteiten van Guti staan buiten twijfel.


Guti kan voetballen, geen discussie over mogelijk.

Het probleem ligt dan ook meer aan de mentale kant. Dat Guti niet is uitgegroeid tot een absolute wereldtopper lijkt vooral te liggen aan zijn karakter. De Spanjaard is ietwat lui en ontzettend opvliegend. Meer dan eens pakte hij een kaart omdat hij liep te mekkeren naar de scheidsrechter. Ook relletjes met demanager zijn voor de middenvelder niet vreemd. Leven voor de sport heeft hij ook nooit gedaan. De Spanjaard staat bekend als een feestbeest. Toen hij een tijdlang op de bank kwam te zitten, meldde hij doodleuk dat het hem wel goed uitkwam. Na het onveilig maken van de plaatselijke discotheken kon hij op deze manier goed bijkomen.

Waar generatiegenoot Raúl met een verkapte afscheidstournee bezig is, lijkt Guti nog altijd op zoek naar erkenning. De laatste weken speelt hij weer regelmatig in het eerste van zijn jeugdliefde, maar zeker van zijn plaats is hij nog altijd niet. Een transfer naar de Verenigde Staten lonkt dan ook. Daar wil Guti opnieuw beginnen en laten zien dat hij wel degelijk een heel grote had kunnen worden.

Op 33-jarige leeftijd heeft Guti zijn belofte nog altijd niet weten in te lossen. Na vijftien jaar voetbal is hij nog altijd op zoek naar erkenning. Niet door herrie te schoppen, maar door hard te gaan werken. Voetballen in een competitie zonder aandacht lijkt een makkie, maar voor Guti zal dat lastig worden. Geen privileges zoals in Madrid. Hij zal beoordeeld worden op zijn prestaties en gedrag. Eigenlijk kunnen we wel stellen dat Guti nu pas karakter toont. De routinier wil eindelijk koste wat kost laten zien de beste te zijn. Had hij dat nou maar jaren eerder gedaan. Wie weet wat er van dit eeuwige talent had kunnen worden.

About Mascini

Leander is een schrijver, columnist, blogger én wielrenner. Hij schrijft wat hij vindt en is niet bang om tegen heilige huisjes aan te schoppen. Niets ontkomt aan zijn vaak ongefundeerde kritiek. Zijn doel: de mensen vermaken. Zijn motto: spreken is zilver, schrijven is goud. Zijn droom: De Tour de France winnen.