Gun Clarence zijn podium

Het is de elfde juni van het jaar 2000 en we bevinden ons in de Amsterdam Arena, waarin Nederland zijn eerste wedstrijd van het EK tegen Tsjechië speelt. De striemende fluitconcerten van de tribune dalen neer op het hoofd van Clarence Seedorf. Het dient gezegd te worden: Seedorf speelde ook niet al te best, maar hij was lang niet de enige. Na 57 minuten werd hij door Frank Rijkaard uit zijn lijden verlost. Zijn moeder verliet op dat moment huilende de Arena en besloot haar zoon in bescherming te gaan nemen. “Waarom laat je keer op keer die hoon over je heenkomen, Clarence?” Zijn antwoord was dodelijk eenvoudig: “Omdat ik een groot toernooi wil winnen.”

Seedorf haalt uit voor AC Milan

Seedorf haalt uit voor AC Milan


Het tekent de sportman Clarence Seedorf. Hij wil alles winnen, overal en ten koste van alles. Zelfs alle fluitconcerten liet hij zich keer op keer welgevallen. Hij wilde met Oranje een groot toernooi winnen, wat dat Seedorf ook mocht kosten. Deze eerzucht dreef hem al naar vier landstitels in drie verschillende landen, twee bekers in twee verschillende landen, vier nationale supercups in drie landen, twee keer een Europese supercup, twee keer een WK voor clubs en maar liefst vier maal de Champions League. Er zijn spelers met een mindere erelijst, helaas lijken we dit in Nederland maar niet te beseffen.

Meest illustrerend wat dat betreft is misschien wel het nummer ‘leven na de dood’ van Freek de Jonge. “Wat kon Seedorf nou gebeuren toen hij van elf meter schoot? Er is leven, er is leven na de dood.” Een keiharde en cynische uitspraak, maar eigenlijk niet meer dan waarheid. Wij hebben in ons kikkerlandje Seedorf namelijk nooit gemogen. Het enige waar we nog op zaten te wachten, was een kans om hem definitief figuurlijk af te schieten. Een moment dat kwam in 1997, wanneer Nederland in een beslissend kwalificatieduel met Turkije een strafschop mag nemen bij een 1-0 achterstand. Vaste strafschopnemer Wim Jonk bedankt voor de eer en geeft de bal aan Patrick Kluivert. Die geeft de bal vervolgens door aan Seedorf, die op het EK van 1996 tegen Frankrijk ook een beslissende strafschop miste. Hij neemt zijn aanloop en de bal belandt ver boven het doel. Bondscoach Guus Hiddink gooit na afloop nog wat extra olie op het vuur door te stellen dat Seedorf de penalty nooit had mogen nemen.

Waar hij voor zijn missers tegen Frankrijk (tot die tijd vijf doelpunten in vijftien interlands) en Turkije (zes uit 21) nog een gelukkig huwelijk had met de nationale ploeg, veranderde dit geheel na zijn tweede grote misser. Nederland was de bijdehante Seedorf zat en het enige wat Seedorf restte was de onmogelijke taak de goodwill van het Nederlandse volk terug te winnen. Het was een juk waarvan hij zich eigenlijk onmogelijk kon ontdoen. Seedorf kwam namelijk steeds vaker op posities te staan waar hij niet thuishoorde en zelfs dan maakte hij de negentig minuten vaak niet vol. Ondertussen hield hij de bank warm voor types als Jeffrey Talan en Paul Bosvelt.

Pas in 2004 wist Seedorf eindelijk een basisplaats te bemachtigen op een groot toernooi op zijn favoriete positie. Vanaf de ‘tien’ moest hij Nederland, dat in het openingsduel met Duitsland inspiratieloos was geweest, van creatieve impulsen gaan voorzien. Daar, in een vrije rol achter de spitsen, was Seedorf op zijn best. Hij veroverde ballen, stond constant vrij, was altijd aanspeelbaar en zorgde ervoor dat anderen konden excelleren. Het was een Seedorf die we in Nederland nog nooit gezien hadden. Het was een Seedorf die eindelijk benut werd op zijn kwaliteiten, in plaats van op zijn tekortkomingen.

Na van 2004 kwam Seedorf niet meer in de plannen van het Nederlands elftal voor. De nieuwe bondscoach, Marco van Basten, had hem definitief afgezworen. Na een kniebuiging voor Van Basten in een interview keerde Seedorf in 2006 echter weer terug in het Nederlands elftal. Ook van deze bondscoach kreeg hij echter geen eerlijke kans, wat Seedorf deed besluiten niet meer onder Van Basten te willen werken. Zijn laatste optreden in Oranje was in maart 2008 tegen Oostenrijk, waar hij met een fantastische pass Nederland in de slotminuten de 4-3 liet maken. Het was misschien wel zijn laatste balcontact in Oranje.

Toch hoeft dit niet zo te zijn. Seedorf wil namelijk niets liever dan schitteren op het WK 2010 in het Zuid-Afrika van zijn vriend Nelson Mandela. Zoals Seedorf trouwens wel meer invloedrijke vrienden heeft. Voor de 34-jarige Surinamer zal het zijn laatste kans zijn om te schitteren op een groot toernooi. Het is een man die alle pieken en dalen heeft meegemaakt en weet wat het is om op een groot toernooi te acteren. Het enige wat Van Marwijk hoeft te doen is een belletje te plegen naar Milaan en we hebben een ervaren topspeler in onze WK-selectie zitten. Een speler, die in tegenstelling tot Stijn Schaars en Orlando Engelaar, een meerwaarde is voor het Nederlands elftal. Welk land kan nou een middenveld met Van Bommel, Seedorf en Van der Vaart/Sneijder opstellen? Geen enkel land.

Van Marwijk zal echter verzuimen om Seedorf mee te nemen en gaat liever met 23 ideale schoonzonen op pad in Zuid-Afrika. Een oliedomme zet, want de zogenaamd vervelende Seedorf wil maar één ding: een podium waarop hij een groot toernooi kan winnen. Geef Clarence dat podium, dan maakt hij ons eigenhandig wereldkampioen. Niet door fantastische passes of een vlammend schot in de kruising, maar door zijn vermogen om anderen beter te laten voetballen, want juist dat is de grote kwaliteit van Seedorf. Iets wat we in Nederland maar niet lijken te willen begrijpen. Eeuwig zonde.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter