Gino deelt uit: De WK-awards

Na de huldiging van het Nederlands elftal in Amsterdam, zit het WK 2010 er voor ons eindelijk op. Tijd voor de WK-awards. Wie viel er op tijdens het toernooi? Wie was de grote uitblinker, op een of andere manier? We hebben een aantal categorieën verzonnen die alles moeten omvatten. And the winner is…

theagecom

Meest memorabele wedstrijd: Engeland – Duitsland

De eeuwenoude rivaliteit tussen Engelsen en Duitsers kreeg een nieuw hoofdstuk op dit WK, met een sleutelrol voor het niet gegeven doelpunt van Lampard. De wedstrijd leek beslist na de snelle 2-0 van onze Oosterburen, maar Engeland kwam sterk terug en drong zelfs na de dramatische fase aan op een gelijkmaker. Echter bleken de counters van de Duitsers teveel voor de zoals altijd dapper vechtende ‘Three Lions’.

Meest overschatte speler: Steven Gerrard/Fabio Cannavaro

De middenvelder van Liverpool speelde, zoals het gros van Engeland, een dramatisch WK. Hij functioneerde nooit naar behoren op een middenveld naast Lampard, en waar de man van Chelsea nog enkele goede passes in huis had, was het bij Gerrard vaak huilen met de pet op. Het is te hopen voor Liverpool dat hij bij zijn club wel het beoogde niveau haalt.
Een andere gevallen ster is die van Fabio Cannavaro. De aanvoerder van de Azzurri was geen moment de verdediger die in 2006 iedere spits aan banden legde. In plaats daarvan was hij een karikatuur van zichzelf. Het is allemaal te traag, te slapjes en te doorzichtig wat hij tegenwoordig uitvoert. Juventus deed er goed aan om hem te laten gaan.

Revelatie van het toernooi: Thomas Müller

In zijn eerste volledige seizoen in de hoofdmacht van Bayern München wist Thomas Müller zich al op te werken tot een onmisbare pion. Louis van Gaal zag het in hem zitten, maar wie had gedacht dat hij zo’n belangrijke rol zou spelen in het Duitse nationale team? Müller heerste in de aanval van de Duitsers. Hij scoorde vijfmaal, meer dan diepe spits Klose, en gaf bovendien drie assists. Maar bovenal liet Müller hiermee zien dat hij geen eendagsvlieg is, geen tweede Kiki Musampa of Nordin Wooter. De voetballer Müller is definitief gearriveerd.

Uitspraak van het toernooi: Diego Maradona

Wie anders dan El Diego kwam er in aanmerking voor deze titel? Bij persconferenties was hij steevast goed voor een reeks aan pikante uitspraken, en ook zijn laatste woorden van dit WK waren om in te lijsten zo mooi. Toch steekt er één uitspraak met kop en schouders boven de rest uit. Op de vraag of de lijfelijkheid van Maradona een act was, of dat hij wel degelijk een hechte band had met zijn spelers, antwoordde Pluisje: “Jullie moeten niet denken dat ik homo ben. Dat is absoluut niet zo. Ik ben samen met Veronica. Zij is 31 jaar, blond en heeft mooie borsten.” Alleen Diego kan daarmee wegkomen.

De toekomstige ster: Javier Pastore

Wat een verademing was hij, als tegenhanger van de trage Verón. Met zijn inbrengen won het Argentijnse elftal aan snelheid, aan dynamiek in de aanval. Het was geen toeval dat hij meteen de meest gezochte speler in het team werd bij balbezit, een indicatie dat zijn teamgenoten weet hebben van de potentie die de slungelig ogende spelmaker bezit. Javier Pastore voetbalt pas een seizoen in Europa, bij subtopper Palermo, maar zal ongetwijfeld snel de stap naar een grotere club maken. Real Madrid bood al 25 miljoen euro deze zomer.

De clown van het toernooi: Pepe Reina/Sebastian Abreu

Niet zozeer op het toernooi zelf, maar bij de huldiging in Madrid ontpopte ceremoniemeester Reina zich als een waardig opvolger van de bij ons zo bekende Bassie (van Adriaan). Met scherpe opmerkingen maakte hij de presentatie van de spelers tot een waar spektakel, dat schril afsteekt bij de ietwat verlegen manier waarop Giovanni van Bronckhorst de Nederlandse spelers voorstelde op het Museumplein.

Ook Sebastian Abreu verdient een vermelding. De Zuid-Amerikaanse Pantelic liet zich niet vaak zien in wedstrijden, kreeg weinig ballen en deed er ook weinig goeds mee, maar de Panenka waarmee hij Uruguay naar de halve finales schoot was van grote klasse. Ook zijn ondershirt, met de vele symbolen, geeft aan dat ‘El Loco’ zijn bovenkamer ook niet helemaal in orde is.

Supersterren: Nieuw-Zeeland

De All-Whites zijn de enige ploeg op dit WK die ongeslagen zijn gebleven. Wie dat op voorhand had voorspeld, werd linea recta naar het gekkenhuis vervoerd. Ze deden het toch maar mooi! 1-1 tegen Slowakije, 1-1 tegen de uittredende wereldkampioen (zij het met een buitenspeldoelpunt) en 0-0 tegen kwartfinalist Paraguay, dat zijn resultaten waar je mee thuis kunt komen. Het vooraf benoemde lachertje van het toernooi eindigde zo zelfs boven Italië, en wierp zo alle schroom van zich af. Amateurs of niet, ze worden voortaan serieus genomen.

Antihelden: De keepers

Tja, waar te beginnen? Robert Green ging diep door het stof, de doelman van Algerije volgde zijn voorbeeld. Japan blunderde in de confrontatie tegen Nederland. Buffon viel bij Italië al na één duel uit met een blessure. Julio Cesar vergat dat hij een medespeler voor zich had tegen Nederland. Stekelenburg ging niet vrijuit bij het doelpunt van Forlan. Nee, de keepers hadden weinig positieve momenten tijdens dit toernooi. Of lag het dan toch aan de bal?

Mooiste beelden: Iker Casillas en Sara Carbonero

“De kus” van Iker Casillas en Sara Carbonero was een moment van euforie, een moment van pure emotie. De beelden gingen de hele wereld over, en het was de zoete wraak van ‘San Iker’ op zijn criticasters, die ondermeer zeiden dat het verlies van Spanje tegen Zwitserland lag aan het feit dat Carbonero altijd achter het doel van Casillas plaats nam en hem zo afleidde. De twee bleven uiterst professioneel en hielden privé en werk prima gescheiden tijdens dit toernooi, tot dit moment. Iker reageerde impulsief, en wilde zijn vriendin zo bedanken voor haar onvoorwaardelijke steun. En Sara? Die kon alleen maar stamelen: “Madre mia..”

Beste publiek: Het Oranje-legioen

Misschien zijn we bevooroordeeld, maar het Oranje-legioen liet ook dit toernooi weer zien dat het Nederlands elftal de beste fans ter wereld heeft. Massaal kwamen ze naar Zuid-Afrika, in de meest gekke outfits. Massaal was ook de belangstelling in eigen land, met volle pleinen in alle grote steden. De kers op de taart volgde gisteren, bij de huldiging in Amsterdam. Oranje, tweede op het WK, werd onthaald als wereldkampioen. De gekte van zo’n miljoen supporters in de hoofdstad, die hiermee hun dankbaarheid toonden aan de selectie, was ongekend en ging de hele wereld over. Net als de Irenestraat in Goirle. Dan mag je met recht spreken van echte fans.

Foto van Theage.com.au

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino