Gezocht: nieuwe ziel voor het Maracana

Bijna zenuwachtig stappen we in de taxi die ons naar het vernieuwde Maracana stadion zal brengen. Een bezoek aan de Braziliaanse voetbaltempel zou het summum moeten zijn voor elke voetbalfan, maar het mythische karakter van het stadion lijkt verloren te zijn gegaan in de verbouwing, die het stadion klaar moet maken voor het WK van 2014.

IMG_1372

 

Toegegeven, het Maracana stadion oogt van buiten nog even machtig als ooit tevoren. Het imposante stadion heeft haar glans nog niet verloren als je via een van de grote loopbruggen aan komt lopen, maar eenmaal binnen begrijp je de kritische beschouwingen van de Braziliaanse torcidas (voetbalfans): het stadion is verbouwd en voldoet aan alle eisen van het hedendaagse voetbal. Oud Beyond Your World deelnemer en nu correspondent van het NRC in Rio, Floor Boon, beschrijft het treffend in haar krant: “Met meer vipplaatsen, glanzende gangen, liften en veel ruimte voor pers voldoet het stadion nu aan de lange lijst FIFA-eisen.”

En toegegeven, de tribunes ogen ruim en het stadion is prachtig, maar valt nauwelijks meer te onderscheiden van recent gebouwde stadions, zoals het in 2010 gebouwde WK stadion in Kaapstad en zelfs de tekening van de nieuwe Kuip ademen dezelfde atmosfeer als het nieuwe Maracana.

De liefde voor het voetbal overwint altijd

Als de teams van Italië en Mexico het veld betreden gaat er een gons door het stadion: even lijken de torcidas te twijfelen: er wordt gemord, afkeurden gefluit, maar als de voetballers de arena betreden overwint het gejuich.

De Braziliaanse voetbalfan wil maar een ding: mooi voetbal en doelpunten, want je kunt het karakter van het stadion veranderen, maar de liefde voor het voetbal zal in Brazilië niet overgaan. Uiteindelijk overwint de passie en het stadion roept om een doelpunt. De Italiaanse afkomst (veel Italianen trokken aan het begin van de vorige eeuw naar Brazilië) maakt dat de Squadra Azurro iets meer sympathie hebben van het publiek, dat overigens vooral op zoek is naar doelpunten.

Mooie acties van beide partijen kunnen rekenen op gejuich, de wave wordt ingezet, en een slechte pass of een te verdedigend ingestelde actie kunnen meteen rekenen op een fluitconcert.

Het Italiaanse enfant terrible, Mario Balotelli, is ook in de ogen van de Brazilianen een wereldster, meer nog dan Andrea Pirlo die zich overigens op 34-jarige leeftijd onderscheid als de beste man van het veld. Maar als Balotelli zich weer eens misdraagt, kan hij meteen rekenen op afkeuring van het publiek, die de spits corrigeert als hij te lang klaagt bij de scheidsrechter. Maar als Super Mario de Italianen op voorsprong brengt, sluit het publiek hem meteen weer in de harten en scandeert massaal zijn naam als hij tegen het einde van de wedstrijd wordt gewisseld.

Als we het stadion uitlopen worden we verwelkomd door een protestmars: de Brazilianen houden van het voetbal, dwepen met het WK, maar verwijten de regering van de linkse president Dilma Rousseff alleen maar oog lijkt te hebben voor de belachelijke eisen van de FIFA en te weinig zou doen aan de economische situatie in het land. Veel teveel geld gaat volgens de demonstranten naar de voorbereiding van het WK, te weinig aandacht wordt gegeven aan de bestrijding van de corruptie en de criminaliteit.

De Braziliaanse politie lijkt het allemaal niet in de hand te hebben: haar aanwezigheid rondom het stadion oogt grimmig en de protesten lopen ook al snel uit de hand. En dat wakkert het vuurtje alleen nog maar meer aan: in Brasilia werd de openingswedstrijd een gewelddadige confrontatie tussen oproerpolitie en demonstranten, terwijl Sao Paulo vorige week het toneel was van een veldslag toen studenten in verzet kwamen tegen de hoge prijzen van het openbaar vervoer, die tot het duurste behoren in de wereld

Maracana

De protesten dreigen een schaduw te werpen over het voetbalfeest dat een WK in Brazilië zou kunnen zijn. De verbouwing van het Maracana draagt daar weinig aan bij. Een stadion zonder ziel, kan die ziel alleen maar terugwinnen als zij het nationale trauma van Brazilië kan doen vergeten.

In 1950 verloren de Gele Kanaries een zekere WK-overwinning in eigen land. Speciaal voor dat toernooi was het Maracana-stadion gebouwd. Toen konden er nog 200.000 toeschouwers in, die het Braziliaanse elftal in de finale ten onder zagen gaan tegen Uruguay. Dat verlies wordt nog steeds als traumatisch ervaren door alle Brazilianen. De grootste angst dan ook een zelfde scenario in 2014. Op de schouders van het huidige Braziliaanse elftal, dat worstelt met haar vorm, rust een zware druk, want alleen een overwinning kan de ziel van het Maracana nog redden.

 

About Stefan Verwer