Vechten tegen de bierkaai (I)

Na de winterstop is de Spaanse titelrace weer enigszins opgelaaid. Waar Barcelona in de eerste seizoenshelft geen problemen leek te hebben om de titel al in het vroege voorjaar te verzekeren, daar is Real Madrid na een sterke reeks resultaten weer terug van weggeweest. Uitgezonderd het duel met stadsrivaal Atlético Madrid, wonnen zij al hun wedstrijden vanaf de gezapige uitwedstrijd bij Barcelona. Kan de Koninklijke deze vorm doortrekken en zo nog een bedreiging vormen voor de Catalanen?

athletic-bilbao-2-5-real-madrid-7

Een aantal maanden geleden was de crisis bij Real Madrid compleet. Een trainer die geen goed meer kon doen, een voorzitter die zich overal mee bemoeide en bovendien verkiezingsfraude pleegde en een zwaar incompetente technisch directeur die niet op de hoogte was van een UEFA-regel, waardoor Klaas-Jan Huntelaar op de tribune moest plaatsnemen in het kampioenenbal dat de Champions League heet. Al die beslommeringen lijken nu voorgoed verleden tijd. Er staat weer een elftal dat strijd levert, er is een coach die zich geen gekke uitspraken laat ontlokken en misschien nog wel het belangrijkste, er is een interim-voorzitter die zijn mond dichthoudt. Een sterke leider die zich wegcijfert voor het collectief, dat is wat een topclub nodig heeft.

Dat is ook één van de redenen waarom Barcelona de laatste jaren zo goed presteert. Zij hebben na het aanstellen van advocaat Laporta een gericht aankoopbeleid, een uitstekend persbeleid en een selectie die je het snot voor de ogen voetbalt. Waarom kan dat niet bij Real Madrid, vraag ik me dan af?

Daar liggen verschillende factoren aan ten grondslag. Ten eerste is Real al vanaf de professionalisering van het voetbal een wereldclub, een grootmacht waar iedereen tegen opkijkt. Dat brengt als vanzelfsprekend een torenhoog verwachtingspatroon met zich mee. Dit verwachtingspatroon dient vervolgens gerealiseerd te worden door de vele tussenpausen die trainers heten. Zo waren er de afgelopen jaren een handvol trainers actief in de hoofdstad, van Vanderlei Luxemburgo tot Bernd Schuster. Nooit kregen zij de tijd om aan hun selectie te bouwen, er moesten meteen resultaten geleverd worden. Real Madrid kent geen tussenjaren.

De tweede grote factor is een gevolg van het vroegere succes dat de club heeft gehad. Als je wint, heb je vrienden, maar als je wint heb je ook mensen die willen profiteren van dat succes. Zulke uitbuiters kunnen dan wel eens zo gek zijn om zichzelf verkiesbaar te stellen voor het voorzitterschap. Wederom hebben we hier twee voorbeelden uit het verleden, de heren Florentino Peréz en Ramon Calderón. Onder Peréz werd Real Madrid de grootste club ter wereld in financiële termen, maar verloor het op sportief vlak de ambitie om voor echte prijzen te strijden. Calderón deed vooral een hoop loze beloften (het binnenhalen van Kaká, Ribéry) en een boel onverstandige uitspraken in de media.

Dan is er nog de impact van de Spaanse media, die net als de Engelse ieder smeuïg detail groot uitmeten in de zogenaamde tabloids. Een medewerker van Real Madrid doet er goed aan deze kranten niet te lezen, want de hoeveelheid speculaties en onjuiste feiten die deze media vermelden zijn niet voor de poes. Je zou er als betrokkene overspannen van kunnen raken.

Zou Real Madrid met dit vernieuwde team, waarvan hoofdcoach Ramos de belichaming is, het sportieve vlak met het financiële kunnen combineren? Er is getracht dit te beschrijven in een aantal artikelen, die na elkaar gepubliceerd zullen worden. Laat ons tot dan hopen dat de Madrilenen dit weekend in ieder geval weer winnen, om Barcelona zo onder druk te houden.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino