Gerechtigheid voor John Terry

Naar de finale gaan, en toch balen. Op dinsdagavond werd de (volgens velen) beste voetbalploeg van de laatste vijf jaar verslagen door een Londense muur van onverzettelijkheid en overgave. Chelsea wist met extreem countervoetbal de eigen rangen gesloten te houden, waardoor niet favoriet Barcelona, maar zij de finale van de Champions League spelen. Aanvoerder John Terry zag het allemaal vanuit de kleedkamer gebeuren, naast de geblesseerd uitgevallen Gary Cahill. Hij was reeds met een rode prent van het veld gestuurd, na een oliedomme tik tegen het achterwerk van Alexis Sanchez. Terry mist daardoor de finale, en de kans om de zure nasmaak van 2008 weg te poetsen. Hij baalt enorm. Eigenlijk is dat gerechtigheid.

In Camp Nou speelde Chelsea op dezelfde beproefde manier als een week eerder, na vakkundig afkijkwerk bij het Inter van José Mourinho. De linies bleven lange tijd gesloten voor Barcelona, die zich geen raad wisten met het overmatige balbezit en de blauwe muur rond de vijandige zestien. Wat de blaugranas ook probeerden, ze kwamen er niet doorheen. Dat was mede te danken aan John Terry, die wederom de leider van de Londense defensie vormde. De aanvoerder, die eerder in het seizoen onder coach Villas-Boas nog leed aan vormverlies, is gemaakt voor het voetbal dat Chelsea hier tentoonspreidde. Zoals hij ook de beste man van het veld was in de eerste wedstrijd van deze tweekamp. Hij heerste over zijn zestien.

Tot de 35e minuut, toen Sergio Busquets na een afgeslagen corner de 1-0 binnen kon tikken. Daarna raakten Chelsea en Terry wat in paniek. Om het momentum van de Barcelona-aanval wat te breken, liet Terry aan spits Alexis merken dat hij er was, en dat hij niet bang was om fysieke duels aan te gaan. Hij gaf hem een knietje tegen het achterwerk. Alexis profiteerde hier slim van door opzichtig naar de grond te gaan, zijn bovenbeen vasthoudend. Natrappen. Direct rood. Chelsea door met tien man, en Terry, mocht zijn ploeg doorgaan, moest de finale missen. Gedesillusioneerd stapte hij van het veld.

Niet lang daarna maakte Iniesta de tweede Catalaanse treffer. Het hek was van de dam, althans, zo leek het. Ware het niet dat Chelsea in de blessuretijd van de eerste helft genadeloos toesloeg. Ramires schatte een schitterende pass van Lampard op waarde, en stiftte de bal prachtig over de uitgekomen Valdes. In de tweede helft wist Barcelona nooit echt door de Londense muur heen te komen. Lukte ze dat wel, dan stond er altijd nog Petr Cech op hun weg, de Tsjechische doelman die zijn wereldvorm van weleer helemaal teruggevonden heeft. Uitgerekend Fernando Torres gooide de wedstrijd in het slot, waardoor niet Barcelona, maar Chelsea de finale om de Champions League speelt. Zonder John Terry. De euforie zal bij hem ongetwijfeld minder groot zijn geweest dan bij zijn teamgenoten. Hij kan niet meedoen op het allerhoogste clubpodium. Frank Lampard en Salomon Kalou waren er als de kippen bij om hun medeleven te betuigen. Een sporter leeft voor het spelen om de prijzen, zo ook Terry. Daarom vierde hij zijn goal op zondagmiddag met een mea culpa aan de supporters. Sky Sports noemde hem daarop “een man met karakter” en loofde zijn inzet voor de club. Terry geeft elke wedstrijd 110 procent voor Chelsea, en daarom is het volgens velen zuur dat hij juist die finale mist.

Heeft John Terry wel medelijden nodig? Het was toch zijn eigen domme actie, die hem van de finale beroofde? Bovendien heeft de aanvoerder van Chelsea in de laatste paar seizoenen zowel binnen als buiten het veld controverse veroorzaakt. Hij, voormalig ‘vader van het jaar’, heeft zijn echtgenote en teamgenoot over een langere periode stelselmatig bedrogen. Hij schold mede-Engelsman Anton Ferdinand verrot tijdens een wedstrijd en noemde hem een ‘fucking black cunt’. Al die tijd werd hij door zijn eigen club buiten schot gehouden.

Moeten we deze zaken juist niet los van het voetbal zien? Misschien wel. Misschien wordt er ook een te groot punt van gemaakt. Er zijn tegenwoordig zoveel seksschandalen, en zoveel racistische uitingen, dat deze zaken beide weinig kracht meer hebben om te shockeren, tenzij er kinderen of dieren bij betrokken zijn. Zelfs dan lijkt de grootste aandacht te gaan naar het beschermen van de verdachte, of de beschuldigde. Kijk maar naar de katholieke kerk, aldus de Engelse krant The Times.

Daar wringt de schoen. Terry is als aanvoerder van Chelsea en voormalig aanvoerder van het nationale team een rolmodel voor de jeugd. Zijn buitensporige gedrag is op het voetbalveld (nog) niet gestraft. Niet door de eigen club en niet door de FA (de zaak Ferdinand komt pas in juli voor de rechter). Wat voor beeld zou het scheppen, als zo iemand aan het einde van de meest prestigieuze voetbalcompetitie ter wereld, voor de ogen van miljoenen mensen, als eerste de hoofdprijs mag ontvangen op het bordes, van een organisatie die oproept tot respect en racisme uit het voetbal wil verbannen? Het zou op zijn minst dubieus te noemen zijn.

Dat beeld zien we gelukkig voorlopig niet.  Terry mist de Champions League-finale, en misschien wel de laatste kans op een historische titel. Natuurlijk, hij zit nog wel bij de selectie, en zal in pak zijn opwachting maken mocht Chelsea winnen, maar het is niet hetzelfde. Erbij zijn is één ding, op het veld staan een ander. Die titel zal nooit helemaal van hem worden, en Terry weet dat. Daar doet zijn excuus van zondag niks aan af. Gerechtigheid.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino