Genieten van de vijand

Als je geen fan bent van FC Barcelona kijk je naar andere dingen dan het voetbal alleen. Afgelopen zomer had FC Barcelona het zeer moeilijk in meerdere opzichten. Financieel zit het de club niet mee, maar ook in ‘el vestuario’ loopt het niet helemaal zoals het zou moeten. Hoe lang pakt zo iets door, vraag je je dan af als niet-fan.

be

De nieuwe voorzitter heeft een aantal zaakjes perfect op orde. Rosell maakte een resoluut einde aan het te pas en te onpas opeisen van media-aandacht. Zijn voorganger, Laporta, was iemand die nóg liever in de spiegel keek dan Cristiano Ronaldo. Rosell is van een ander kaliber en bewaart vooral de rust. Dit oogst respect. Helemaal tot in Madrid en zelfs dichter bij huis, in Cornella, waar de aartsvijand RCD Espanyol huist. Samen met wat andere Espanyol-supporters, waar ik zelf bij hoor, zijn we het er over eens dat FC Barcelona zich vooralsnog voorbeeldig gedraagt. 

Dan komt het spel van FC Barcelona. Hoe jong de competitie ook is, hoe moeilijk het ook is om voor de zoveelste keer de titel te verdedigen, de kaarten lijken wel weer geschud. FC Barcelona speelt meesterlijk voetbal en lijkt zelfs wel weer beter dan vorig jaar. Villa speelt hier een belangrijke rol in. De spits speelt heerlijk samen met Iniesta en Xavi. 

Neem zo’n wedstrijd als tegen de Grieken. De 5-1 was zelfs nog een vreemde uitslag, 10-0 kwam eerder overeen met het spelbeeld. Een 1-1 tegen Rubin Kazan heeft niets te maken met de vorm waarin FC Barcelona verkeert, de spellijnen zijn duidelijk aanwezig, er staat een zeer krachtig team en er zullen maar een paar teams zijn die met toeval en in beste vorm van een FCB in off-day-modus kunnen winnen.

Natuurlijk gniffelen wij als wij Barcelona thuis met 0-2 zien verliezen van Hercules, maar zo is de kracht van de Spaanse competitie. Madrid heeft immers ook al 2 keer doelpuntloos gelijk gespeeld en Sevilla laat het afweten. Dan is er nog Valencia met een mogelijke wederopstanding, maar vooralsnog heeft Valencia de echte krachtmetingen nog niet gekend. Het seizoen is nog maar pril en er is al veel te genieten geweest. De pers die klaar stond om Barcelona af te drogen, kan niet anders dan wederom bewondering uitspreken voor het team van Xavi en Iniesta en de absolute ster in wording; Pedro. 

Over Messi ben ik het zo ongeveer met de helft van Spanje en drie kwart van Argentinië eens, ik kan er maar geen bewondering voor opbrengen. Ik vind het een goede voetballer, maar ik vind het geen god. Ik kijk iedere wedstrijd weer, maar ik zie hier geen Maradona of Cruijff. (Mag ik als Espanyol-fan alsjeblieft iets hebben om over te zeiken…)

Het is genieten van FC Barcelona, eerlijk is eerlijk. En ik verwacht dat heel wat teams deze Liga en Champions League ernstig vernederd zullen worden. Maar het is als sex hebben met een andere vrouw. Lekker, maar achteraf voelt het niet goed. En wat kan ik achteraf toch ook weer genieten als mijn clubje in Estadi Cornella met moeite met 1-0 wint van Osasuna terwijl ze 70 minuten lang met een man meer spelen. Zes kilometer verderop speelt FC Barcelona, maar de werkelijke afstand is vele malen groter.

About Bjorn Heisterkamp

Björn Heisterkamp is auteur van De topmanager speelt 4-4-2 dat in april 2011 verscheen.