Geniale egoïstische arrogantie

Afgelopen zondag was het zover, de derby van Engeland. Derby day. Het met oliegeld gepimpte Manchester City nam het op tegen het grote United. Nieuw geld tegen oud Geld. Veel kwaliteit tegen veel kwaliteit – met als enige verschil dat City het in drie jaar bij elkaar kocht en United in 25. United verwijt City met geld te smijten, terwijl ze zelf bijna geen spelers uit eigen opleiding meer hebben en al jaren met Republikeins geld strooien.

rooney-just-do-it-807300

In tegenstelling tot laatste ontmoeting tussen deze grootmachten was de wedstrijd dit keer een echte derby. Gelukkig maar, want de vorige keer was je haast in staat naar Manchester te rijden om Roberto Mancini met een bordje spaghetti weg te lokken uit zijn dug-out, om vervolgens eigenhandig een spits van de bank het veld in te duwen. Met zoveel aanvallende kwaliteit moet een coach meer durven, maar Mancini liet topspits Adebayor tot de 93e minuut op de bank zitten. Dat hij even later de halve kleedkamer verbouwde keur ik niet goed, maar echt verbazend is het niet.

Maar deze keer was het anders. Beide teams gingen vol voor de winst. En dat moest ook want ‘The Blues’ willen met de top mee blijven doen voor het zilver en ‘The Red Devils’ willen maar al te graag een gat slaan met de buurman. Er was veel strijd en veel passie in een wedstrijd die alle kanten op kon. Toen gebeurde er iets waar elke voetballiefhebber al lang op zat te wachten. Een moment van pure schoonheid zorgde voor de beslissing in de wedstrijd. Een omhaal van kwaliteit en genialiteit van Wayne Rooney. Je moet er maar op komen. Een voorzet die van richting wordt verandert nog zo kunnen beoordelen dat je die in je loop kunt corrigeren, draaien en springen zodat je de bal op de perfecte manier in de lange hoek knalt. Het is om je vingers bij af te likken. Je zou spontaan Mancini op bellen om hem te zeggen dat hij Tévez nu wel mag wisselen zonder daar ook gelijk een aannemer bij te bestellen. Het stadion knalt uit elkaar, en menig voetbalfan doet een dansje in zijn woonkamer. Nog maar zelden zie je op de voetbalvelden een omhaal van deze schoonheid en klasse. De laatste die ik me kan herinneren was de omhaal van Marco van Basten tegen FC Den Bosch.

Na de goal gebeurde er iets dat je niet zou verwachten in een derby tussen ‘WIJ’ en ‘ZIJ’. Wayne Rooney, die zojuist de wedstrijd op een magistrale manier heeft beslist, rent als een malloot naar de cornervlag om zich daarna als een half god te laten bejubelen door zijn teamgenoten en fans. Daar zakt bij mij nou de broek + onderbroek vanaf. Ik moest even aan onze Barney denken die ook als Jezus Christus met onderkin op het podium staat na het winnen van een potje darts in een bruin cafe in Den Haag. Rooney heeft sinds het WK geen bal meer goed geraakt. Het hele seizoen is het team hard aan het werk om Rooney in scoringspositie te krijgen maar hij deed daar niets goeds mee. Maar nu telt dat niet meer. Want ‘ik’ maak dat doelpunt dus ‘ik’ beslis de wedstrijd en het seizoen. Hij verheerlijkte zichzelf boven zijn teamgenoten. Als ik Ferguson was zou ik zo pissed zijn dat ik diezelfde avond nog de vrouw van Rooney een beurt zou geven om vervolgens bij de eerst volgende training haar slipje als muts te dragen.

Eigenlijk had Rooney een spandoek moeten maken voor het geval hij zou scoren hij het team, zijn coach en al zijn supporters kon bedanken voor al die steun die ze hem gegeven hebben tijdens de periode dat hij zo negatief in het nieuws was en zo vreselijk uit vorm was. Hij zou het spandoek pakken en opnieuw als een malloot over het veld moeten rennen: maar ditmaal om iedereen te bedanken omdat ze in hem zijn blijven geloven. En op die spandoek staat dan:

‘Thanks for your support! I’ll be a good boy from now on (I guess ).’

Waarschijnlijk is het te mooi om waar te zijn. Egoisme na een doelpunt zien we voortdurend op de voetbalvelden. Het is niet elke voetballer gegeven om zich om te draaien en juichend naar zijn teamgenoten te rennen. Ze allemaal kussen en omhelzen of ze allemaal uitnodigen om ‘s avonds bij je te komen eten. Of schreeuwen dat je ze allemaal zal wassen tijdens het douchen en ze ook nog daarna doet afdrogen. Of dat jij deze keer de limousine, prostituees, coke en drank betaalt na het stappen.

De tijd dat je samen juicht is voorbij. Want uiteindelijk was de voorzet die je kreeg gewoon één die panklaar hoort te zijn. En dat diezelfde bal die daarvoor veroverd werd door een van je ploeggenoten, tsja daar sta je toch voor? Dus op het moment dat ik scoor ben ik de man en alles wat daar aan vooraf gaat telt niet meer.

Hij zegt nog net niet: ‘Waarom juichen jullie? Ik scoor toch?’ of ‘Als ik daar niet gestaan had dan was jou voorzet een mislukte poging op goal geweest’ of ‘Nee, jullie hebben er niks voor gedaan want ik tik hem er toch in?’

Het is een smet op het voetbal en een smet op het teamsport. Want uiteindelijk draagt iedereen zijn steentje bij, zowel in als op het veld. En als je dan in een derby met zoveel belangen als deze de beslissende goal maakt, dan vier je dat met iedereen die voor de club werkt en van de club houdt. Daarom was Rooney’s juichen een smet op een mooie derby. Maar dat die bal er dan zo in gaat is toch wel geniaal voor zo’n egoïstisch en arrogant mannetje.

About Sjors