Gelijk van Mourinho: Het beste team heeft verloren

Real Madrid heeft na een enigszins fortuinlijke 1-2 zege op Manchester United de kwartfinale van de Champions League bereikt. José Mourinho koos voor zijn vaste elftal. Ditmaal kreeg Gonzalo Higuaín de voorkeur boven Karim Benzema. Sir Alex Ferguson koos voor een zeer opvallende opstelling, zonder Wayne Rooney en Shinji Kagawa, maar mét Nani. Tactisch een briljante zet, totdat ze met tien man kwamen te staan en de wedstrijd alsnog uit handen gaven.

José Mourinho: “Het beste team heeft verloren.”

Manchester United zakt in

Een doelpuntloos gelijkspel zou voor Manchester United genoeg zijn geweest. Real Madrid is dit seizoen niet op zijn best in wedstrijden waarin ze zelf het spel moeten maken en ze hebben, naast Mesut Özil, niet heel veel spelers die in de kleine ruimte uit de voeten kunnen. Het belangrijkste wapen van Real is het geweldige loopvermogen met én zonder bal. Cristiano Ronaldo, Angel di María en Sami Khedira zijn alle drie in staat het kleinste stukje ruimte dat een tegenstander laat te benutten.

Ferguson was aanwezig bij de bekerwedstrijd tussen Barcelona en Real en het is niet ondenkbaar dat hij daar de benodigde tactiek heeft bedacht. Barcelona speelde met een ‘hoge’ verdedigingslinie, waardoor er veel ruimte viel achter centrale verdedigers Carles Puyol en Gerard Pique. Die ruimte werd door Ronaldo en Di María optimaal benut. Aangezien Manchester United niet hoefde te scoren en zich dus een overwegend verdedigende tactiek kon aanmeten, was de keuze van Ferguson om massaal in te zakken gerechtvaardigd. Het feit dat noch Rio Ferdinand noch Nemanja Vidic een exceptioneel snelle verdediger is, draagt hier uiteraard alleen maar aan bij. Tegen Real Madrid aantreden met een hoge verdedigingslinie zou met zijn spelers kamikazegedrag geweest zijn.

Manchester United had zelden meer dan vier spelers voor de bal. Alleen Ryan Giggs, Nani, Danny Welbeck en Robin van Persie hadden de vrijheid gekregen om aanvallende stellingen in te nemen. Michael Carrick en Tom Cleverley speelden enkel controlerend en de verdedigingslinie bleef op de rand van het strafschopgebied geposteerd. Özil speelt graag tussen de linies, maar dat was door de compacte strategie van Ferguson onmogelijk in deze wedstrijd. Slechts incidenteel kwamen backs Patrice Evra en Rafael mee op. Bij balverlies zakten ook de links- en rechtsbuiten -Nani en Giggs- in, om daarmee een 4-4-1-1 te vormen met bijzonder weinig ruimte tussen de linies.

Neutralisatie van Ronaldo en Xabi Alonso

Een van de belangrijkste vraagstukken die een tegenstander van Real Madrid dient op te lossen, is uiteraard hoe Cristiano Ronaldo af te stoppen. Bij Manchester United is het dit seizoen gebruikelijk om tegen elke tegenstander die een exceptionele speler in de gelederen heeft, Phil Jones in de mandekking te zetten. Dit was succesvol tegen Tottenham Hotspur (Gareth Bale), Everton (Marouane Fellaini) en ook in de heenwedstrijd tegen Real hield Jones, samen met Rafael, Ronaldo grotendeels in bedwang. Voor deze wedstrijd was Jones echter geblesseerd en in de selectie van The Red Devils is er geen speler die deze rol kan overnemen. Er diende dus een andere oplossing te worden gevonden.

Rafael focuste zich net als in de heenwedstrijd voornamelijk op Ronaldo, – dit zorgde voor gevaar van Real als Di María naar de linkerkant overkwam – , maar het meeste werk op dit vlak werd ergens anders op het veld verricht. Danny Welbeck speelde op ‘tien’ en was zodoende de speler van Manchester United die het dichtst bij Xabi Alonso in de buurt stond. Het was zijn taak om Alonso uit de wedstrijd te halen en zodoende het spel van Real te ontregelen. Hierin slaagde Welbeck glansrijk en in verdedigend opzicht was hij waarschijnlijk Uniteds beste speler. Alonso is de spelmaker van Real en de grote meerderheid van de aanvallen van De Koninklijke begint bij hem. Voordat de wedstrijd begon verstuurde de Bask in de Champions League gemiddeld 75 passes per wedstrijd. In de eerste helft kwam hij slechts tot achttien passes. De aanvoer naar Ronaldo, Higuaín en Di María was grotendeels opgedroogd. Manchester United had niemand om Ronaldo af te stoppen, maar wel iemand om te zorgen dat hij überhaupt niet in een situatie kwam waarbij hij afgestopt diende te worden: Danny Welbeck. Daarmee bleek het passeren van Wayne Rooney gerechtvaardigd

Ryan Giggs versus Fabio Coentrão

Een van de grootste problemen waarmee Manchester United te kampen had in de heenwedstrijd, was de opkomende Fabio Coentrão. Rooney was in die wedstrijd belast met het afstoppen van de Portugees. Keer op keer liet de Engelse vedette Coentrão echter lopen en dit leidde zelfs tot het doelpunt van Ronaldo. De oplossing die Ferguson bedacht had was Giggs rechtsbuiten zetten. Giggs, die zijn duizendste wedstrijd speelde, deed zijn werk naar behoren. De Welshman kon Coentrão niet altijd bijbenen, maar hij speelde vaak zodanig diep dat hij snel zijn verdedigende positie kon innemen. Hierdoor kreeg de Portugese linksback weinig ruimte om zijn runs te maken en was hij grotendeels onzichtbaar.

Rode kaart en introductie Modric

Tot de 56ste minuut was er voor Manchester United tactisch niets aan de hand. In de eerste helft scoorde Nemanja Vidic bijna uit een corner, slechts de paal stond een treffer in de weg. In de tweede helft zette de onfortuinlijke Sergio Ramos de thuisploeg wel op voorsprong, na klungelig verdedigen door Raphaël Varane. Real Madrid had op dat moment nog geen enkel schot op doel gelost. De ruimtes waren klein; Ronaldo en Coentrão waren onschadelijk. Kortom, de verdedigende tactiek werkte uitstekend en Manchester United was ook nog eens de gevaarlijkste ploeg. Op dat moment besloot scheidsrechter Cüneyt Çakir echter een onterechte rode kaart te trekken voor Nani. Dit was het keerpunt van de wedstrijd.

Om dit als enige reden van de ommekeer te bestempelen is echter te makkelijk. Jose Mourinho besloot namelijk onmiddellijk Luka Modric in te brengen voor Alvaro Arbeloa. Een briljante aanvallende zet van de Portugese oefenmeester. De rechtsback was zijn directe tegenstander, Nani, kwijt en aangezien hij aanvallend niets bijdroeg, had hij niet langer een functie. In zijn plaats kwam Modric, waardoor Khedira verschoof naar de rechtsbackpositie. In Xabi Alonso en Luka Modric had Real nu twee mensen op het middenveld die konden passen en zodoende kregen zij beiden meer ruimte en tijd. De aanvoer naar de aanvallers verbeterde direct. Voordat Modric met een afstandsschot voor de gelijkmaker tekende hadden zowel Alonso als Modric al passes richting het strafschopgebied verstuurd, waar dat eerder niet mogelijk was. Ook de winnende treffer kwam voort uit het feit dat de Kroatische spelmaker alle tijd kreeg om Higuain in te spelen, die na een briljante combinatie met Özil de assist voor Ronaldo’s doelpunt verzorgde.

Direct na Ronaldo’s doelpunt, kwam Pepe in het veld voor Özil. Khedira ging naar zijn originele plek op het middenveld en Pepe kwam rechtsback te spelen. Hierdoor nam de druk die Real uitoefende op het doel van De Gea aanmerkelijk af. De wissel is tactisch te begrijpen,  – Pepe brengt immers aanzienlijk meer defensieve stabiliteit dan Özil –, maar dit pakte niet geheel goed uit. Manchester United introduceerde Rooney, Ashley Young en José Valencia en ging ‘va bangue’ spelen. Diego López moest nog enkele reddingen verrichten, maar de overwinning van Real kwam geen moment in gevaar.

Conclusie

Na afloop verklaarde Mourinho na afloop tegen de toegestroomde media dat de beste ploeg had verloren. De uitspraak werd lacherig afgehandeld, maar desondanks sneed zijn analyse wel hout. De tactiek van Ferguson was namelijk perfect. Real Madrid kreeg geen enkele ruimte, Coentrão werd in toom gehouden door Giggs en Ronaldo werd niet bereikt. Via spelhervattingen creëerde Manchester United zelfs enkele goede kansen.

Nadat Nani van het veld werd gestuurd, kantelde de wedstrijd echter door een directe ingreep van Mourinho. De reactie van Ferguson op de nieuwe situatie kwam pas toen de eindstand al op de borden stond. Dat maakte het verschil in de wedstrijd, maar zelfs Mourinho weet hoe de vork in de steel zit. Dankzij de rode kaart voor Nani kon The Special One een Houdini-act uitvoeren, maar of dit hem ook gelukt was zonder hulp van de scheidsrechter, valt zeer te betwijfelen. Het is echter de verdienste van Mourinho dat hij dit buitenkansje optimaal benutte.

Manchester United: De Gea; Rafael (’87 Valencia), Ferdinand, Vidic, Evra; Carrick, Cleverley (’73 Rooney); Giggs, Welbeck (’81 Young), Nani; Van Persie

Real Madrid: López; Arbeloa (’59 Modric), Varane, Ramos, Coentrão; Khedira, Alonso; Di María (’45 Kaká), Özil (’71 Pepe), Ronaldo; Higuaín.

About Nikos Overheul

Nikos is werkzaam als voetbalconsultant. Ex-Brentford / Midtjylland.. Volg Nikos op Twitter