Eindelijk ophef in Oranje

Klaas-Jan Huntelaar is boos. Hij is niet de eerste spits van het Nederlands elftal, en kan dat moeilijk verkroppen. Begrijpelijk, hij is topscorer van de Bundesliga, en maakte meer dan veertig doelpunten dit seizoen. Toch is het goed voor het Nederlands Elftal dat hij reserve staat. Het is het vuur dat nodig is om titels te behalen. Eindelijk  is er ophef.

Bert van Marwijk zal ongetwijfeld in zijn nopjes zijn met de reactie van Huntelaar. Een topspeler moet boos zijn als hij niet speelt. Zo hoort dat, anders ben je geen echte topper. Del Piero was boos bij Juventus dit seizoen, Higuain was geïrriteerd bij Real Madrid. Zij bleken achteraf gezien cruciaal in het titelsucces van hun beide ploegen. Die rol is voor Huntelaar ook weggelegd.

Veel te vaak is er in het verleden gehamerd op de harmonie in het Nederlands elftal. Spelers die zonder morren op de bank gingen zitten, werden vaak verkozen boven zogenaamde haantjes. Het gevolg werd misschien nog wel het beste vertaald op het EK van 2008, toen de voltallige selectie met hun kinderen op het veld stonden te feesten alsof ze een titel hadden gewonnen. Dirk Kuyt met zijn dochtertje hand in hand huppelend. Van Der Sar die pre-Milner een ode aan het doorsnee gezin gaf op de zijlijn. . Het was een prachtige familiaire aangelegenheid, maar voor een nationaal team toch vooral heel gênant, je zo laten gaan na een gewonnen groepswedstrijd.

De topsportmentaliteit, die nodig is voor het behalen van titels, was compleet absent bij het team vol ideale schoonzonen. Dat verwijt heeft Marco van Basten in zijn periode als bondscoach meermaals gehad. En de keren dat die mentaliteit wel de kop opstak, ontketende het relletjes. Met Ruud van Nistelrooij, vermaard topspits in elk land dat hij aandeed. Met Mark van Bommel, de generaal op het middenveld van diverse titelteams. En zelfs met Wesley Sneijder, de latere talisman van het gouden Inter van 2010. De controverse werd in Nederland zoveel mogelijk gemeden.

Bert van Marwijk trok de lijn, die Van Basten ingezet had, door bij zijn aanstelling. Vaak werd er gesproken over de focus, het groepsproces, en de manier waarop alle neuzen dezelfde kant op moesten staan. Daardoor kwamen Dirk Kuyt en Khalid Boulahrouz, maar ook Wilfred Bouma aan hun selecties. Harmonie. Eenheid. Daar ging het om. Lekker met zijn allen kunnen keuvelen over het weer en de politiek. Iedereen die elkaar beaamt. Ja-knikkers, ons land zit er vol van. Onze nationale selectie ook. Daarom beschermden Van Marwijk, Van Bommel en Sneijder de uitgefloten Arjen Robben na de wiedergutmachungsspiel tegen Bayern München.

Nu is er een ontevreden selectiespeler in de persoon van Huntelaar, die zijn mond opentrekt en er wat van zegt. Eindelijk. Ons Oranje kan wel wat vuur gebruiken. Of waren wij als Nederlanders tevreden met de bende makke schapen die de wei in mochten in de afgelopen oefeninterlands?

De boosheid van Huntelaar komt daarom als een geschenk uit de hemel. Weg met die laffe diplomatieke praatjes in interviews en persconferenties. Weg met die antwoorden die zeshonderd keer gevormd en geretoucheerd zijn door de overvloed aan mediatraining. Het relaas van Huntelaar is puur en eerlijk. Hij verschuilt zich niet.

Deze kwestie, en misschien in een later stadium wel nationale rel, zet de voltallige selectie op scherp. En Huntelaar zelf. Hij gaat vlammen. Beginnen als boze reserve, maar daarna een onmiskenbare cruciale rol aannemen in het toernooi. Zoals Van Basten in 1988. Derde spits achter Kieft en Bosman. Het zat Marco niet lekker. Hij haalde zijn gram, werd kampioen.

Huntelaar ook. Toch?

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino