Een lofzang voor Javier Zanetti

2010 was het jaar van Internazionale. Het jaar waarin de ploeg van José Mourinho een gedenkwaardige ‘triple’ vierde, en op het laatst onder Rafael Benitez nog een wereldkampioenschap voor clubs aan de prijzenkast toevoegde. De successen van de nerazzurri moeten niet onderschat worden. Slechts de befaamde Helenio Herrera won met Inter de allerhoogste prijs in het clubvoetbal, de Europa Cup 1. Nu was er dat elftal met onze Wesley, met generaal Cambiasso, mannetjesputters Samuel en Lucio, goaltjesdief Milito en werkpaard Eto’o. Zij hadden allen hun aandeel in het succes van de Milanese ploeg. Maar als er één iemand is, die ik het deze jaargang het meeste gun, dan is het Javier Zanetti. Il Capitano is een topper in elke zin van het woord.

De fans zien in Zanetti een afspiegeling van henzelf. Ook zij zijn bereid elke wedstrijd honderd procent te geven, bijkans te sterven voor de club. Ook zij zouden graag voor iedere bal strijden. Leeftijd speelt geen rol. Dat is slechts een getal. Zeker in het hoofd van Javier Zanetti.

Sporadisch gaat hij op avontuur, de gedrongen Argentijn. Dat heeft hij overgehouden aan zijn opleiding als rechtsbuiten. Wanneer hij ten aanval trekt, dan passeert hij zonder moeite een aantal tegenstanders, met doorgaans zeer functionele techniek. Maar nooit verliest hij zijn verdedigende taken uit het oog. Zanetti is zodoende ook een speler die vrijwel nooit balverlies lijdt. Essentieel voor iedere ploeg.

De veteraan is inmiddels bezig aan zijn vijftiende seizoen in Italië. Hij maakte alles mee, de hoogte- en vooral ook de dieptepunten. Met 718 gespeelde wedstrijden voor Inter moet hij alleen Giuseppe Bergomi voor zich dulden. Toch blijft deze grootheid wat op de achtergrond, en fonkelt hij niet zo als de echte sterren in het voetbal dat doen.

Misschien is het zijn positie op het veld, die varieert van back tot controlerende middenvelder. Misschien is het ook wel zijn ingetogen en rustige manier van communiceren. Altijd diplomatiek, altijd een gentleman. Bereid zich weg te cijferen, bereid anderen te helpen. Nooit komt hij opvallend in het nieuws. Dat maakt hem minder interessant voor de media, maar des te geliefder bij de fans van Inter. Zijn Inter.

De beelden van 22 mei waren daarom van absolute schoonheid. Na het laatste fluitsignaal liet Zanetti zijn tranen de vrije loop. Tranen van geluk. Ultieme extase. Hij verdient het als geen ander.

Echter, nog steeds krijgt Zanetti niet de erkenning die hij verdient. Daarom breek ik een lans voor hem. Een topper met een hart van goud. Zanetti is van een zeldzame soort. Een diepe buiging is op zijn plaats.
Ave Javier.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino