DuBlanqeBogarde: ‘Ouders, die zijn helemaal gek geworden’

De beruchte twitteraar @DuBlanqeBogarde schreef samen met Özcan Akyol het boek ‘He scheids, jij hebt thuis zeker niks te vertellen?’ dat vandaag in de winkels ligt.

bogarde

Is 140 tekens niet meer genoeg voor je?
Mensen onderschatten hoe perfect dat hele “140 tekens” is. Het is lang genoeg om je fatsoenlijk te uiten, maar ook weer niet zo lang dat je heel genuanceerd te werk kunt gaan. Het dwingt je om snel tot de kern te komen. Ik praat in het echt ook alleen nog maar in 140 tekens. Maar om even je vraag te beantwoorden: het boek is eigenlijk een soort verzameling van rare, grappige en lompe dingen die mensen op en rondom het voetbalveld roepen. Dus we blijven eigenlijk best wel dicht bij die 140 tekens.

Hoeveel gouden kettingen levert zo’n boek nou op?
Ik draag geen goud meer, maar ik weet wel dat de echte Bogarde voor dit soort tarieven niet eens z’n bed uit zou komen. Je moet dit doen omdat het leuk is, niet omdat je droomt van een Lamborghini en een lekker wijf. Alhoewel, op dat hele boekengebeuren komen best veel mooie vrouwen af…

Zozo. Een soort BOOKWAGs?
Ja, boeken hebben een magische werking op (mooie) vrouwen. Bij de uitgever werken ook alleen maar mooie meisjes, of meisjes die ooit mooi geweest zijn. Het verschil met de voetbalvrouw is, denk ik, dat de boekenvrouw iets intelligenter is.

Hebben scheidsrechters het nog niet zwaar genoeg?
Ja en nee. Dit is vast een hele impopulaire mening, maar een hoop gezeik in het amateurvoetbal is terug te voeren op de hoeveelheid partijdige, incompetente scheidsrechters. En grensrechters, die zijn vaak nog veel erger. Elke dorpsclub heeft wel een grensrechter die een soort van druk voelt om “punten te pakken” voor zijn club. Meestal is dat een vervelende man in een bodywarmer, of een leeftijdsgenoot die om het team heen hangt maar die zelf totaal niet kan voetballen. Godzijdank is mijn eigen team een aantal keer achter elkaar gepromoveerd, waardoor we nu in de A-categorie zitten. Qua scheidsrechters houdt dat in dat er in principe altijd een KNVB scheidsrechter fluit, in plaats van een man in spijkerbroek met een dubbele agenda.

Maar goed, die KNVB-scheidsrechter kan ook een ietwat corpulente man van een jaar of 60 zijn, dus het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Ik maak me er in ieder geval niet meer zo druk om, mede door dit boekje. Als je alles wat men zegt tegen scheidsrechters op papier ziet staan, besef je pas hoe lomp het af en toe is. Het is een cliché, maar zo’n scheids had ook ergens anders kunnen zijn, in plaats van daar, op zondagmorgen in de stromende regen. Hij doet het vrijwillig.

Je boek gaat vast niet alleen over scheidsrechters.
Klopt, het gaat eigenlijk over het gehele amateurvoetbal. Dronken keepers, vechtende junioren, doorgedraaide ouders, kleedkamerhumor en naïeve pupillen. Özcan en ik hebben een paar maanden goed om ons heen gekeken bij onze eigen clubs en constant notities gemaakt. Het is fascinerend om te zien hoe welopgeleide mensen veranderen in losgeslagen malloten zodra ze een korte broek en een paar voetbalschoenen aanhebben. En ik heb slecht nieuws voor alle beleidsmakers bij de KNVB: die hele “zonder respect geen voetbal” campagne heeft weinig zoden aan de dijk gezet. Komt ook door de ouders, die zijn helemaal gek geworden. Vroeger kreeg je een paar tikken van je vader als je een grote bek had tegen een scheids of trainer, maar tegenwoordig gaan die tikken naar diegene die het gore lef had om dat lieve kroost kritisch te bejegenen. Kunnen die jochies ook niet zo veel aan doen, maar dat gaat nog wel een probleem worden de komende jaren.

Hoe vaak zat je gniffelend naast mensen die het over @DuBlanqeBogarde hadden, niet wetende dat jij dat bent?
Dat is een paar keer voorgekomen, meestal in een voetbalomgeving. Een kantine of zo, of rondom wedstrijden van Ajax. Grappig, en ook een beetje onwerkelijk. Dat hele Twitter en dan met name “voetbaltwitter” is best wel een nichemarkt natuurlijk, daarbuiten weet niemand wie of wat DBB is. Bevalt me prima trouwens. Als je ziet wat voor malloten er af en toe tegen me aan lullen. Kun je nagaan als je écht bekend bent. Ik heb medelijden met BN’ers op Twitter, dan moet je echt een idiotenfilter installeren.

Mensen verwachten van jou waarschijnlijk een heel scherp en geestig boek.
Ik leid hieruit af dat jij mij scherp en geestig vind. Dankjewel. Ik weet niet wat mensen verwachten, maar ik heb voor dit boek niets zelf verzonnen. Er staan geen uitspraken van mij in, het is een verzameling van uitspraken en conversaties die Eus en ik hebben gehoord, of waar we onderdeel van waren. Het is vaak scherp, ook vaak geestig, maar ook heel vaak keihard en lomp. Als je zelf voetbalt zul je het herkennen en als je niet zelf voetbalt zul je denken: zie je nou wel, die voetballers zijn een stelletje iq-loze beesten.

Klinkt als een boek met een serieuze onderlaag.
Nou ja, ik wil hier niet emotioneel gaan lopen doen, maar dat hele amateurvoetbal in Nederland is natuurlijk wel extreem prachtig, en volgens mij ook behoorlijk uniek. Het is toch tof dat er gewoon in elk dorp met een kerktoren en een kroeg ook geheid een voetbalclub zit, en vaak zelfs meer dan één? En dat dat hele zooitje dan bij elkaar hangt van een beetje contributie, een beetje (zwart) sponsorgeld een heleboel vrijwilligers? Buitenstaanders kijken vaak neer op het amateurvoetbal, maar voor veel mensen hangt hun hele sociale leven samen met de voetbalclub. Dat klinkt een beetje sneu als ik het zo zeg, maar ik vind dat echt mooi. Dus als er een serieuze onderlaag is, dan is dat: koester dat amateursfeertje, hou het gezellig, hou het lomp, maar hou het ver weg van alles dat lijkt op profvoetbal. Kromme lijnen, zachte ballen en vette frituur. Als ik ooit de loterij win ga ik fulltime kantinebeheerder worden.

Waar gaat je volgende boek over?
Mijn volgende boek schrijf ik voor mijn ongeboren zoon. Daarin vertel ik hem dat er ooit zoiets was als Twitter, en dat papa daar als domme lul een podium kreeg en daardoor veel toffe dingen meemaakte. Eervolle vermeldingen in dat boek zijn er voor Footballculture, Eus, Geenstijl, Lange Frans en m’n broertje Donnie van het plein. En Catenaccio natuurlijk, mijn grote liefde van de zomer van 2010.

Om het schrijfdebuut van DuBlanqe te vieren mag Catenaccio twee keer zijn boek weggeven. Het enige wat je hoeft te doen is een dezer dagen een tweet versturen met daarin een link naar dit interview en je doet automatisch mee! 

About Thomas Boeschoten

Thomas is uitgever van Catenaccio. Volg Thomas op Twitter | Meer artikelen van Thomas