De onbegonnen strijd tegen de FIFA

Grant Wahl is de afgelopen maanden verworden tot de Don Quichot van de voetbalwereld. Waar de moedige edelman een strijd leverde tegen windmolens, vocht Wahl tegen de machthebbers bij de wereldvoetbalbond FIFA. De Amerikaanse journalist was verbaasd dat er maar geen tegenkandidaat kwam voor Sepp Blatter bij de herverkiezing van de grote baas van de voetbalwereld. Om mee te doen had Wahl slechts één nominatie nodig van de vele lidstaten van de FIFA. Een op het oog makkelijke opdracht werd een onbegonnen strijd.

Grant Wahl was onder meer te gast bij Studio Voetbal

Grant Wahl was onder meer te gast bij Studio Voetbal

Op het moment dat de sportjournalist van Sports Illustrated op 17 februari bekend maakte dat hij mee ging doen in de strijd om het voorzitterschap van de FIFA, was hij nog zeer optimistisch. Hij had nog 43 dagen om een nominatie te verkrijgen van minimaal één van de 208 landen die aangesloten zijn bij de FIFA. De internationale journalistiek nam zijn verhaal direct op en het verscheen in vele verschillende landen in de kranten. Zo was hij ook in Nederland via een videoscherm te gast bij Studio Voetbal.

Het idee om zichzelf te nomineren was ’s nachts plots in een opwelling bij hem opgekomen. Hij had zich gestoord aan de starre houding van de FIFA op vele punten (doellijntechnologie, corruptie) en verbaasde zich erover dat Blatter tijdens de vorige twee verkiezingen voor het voorzitterschap geen concurrentie had gehad. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat als niemand het deed, hij zelf maar het initiatief moest nemen.

Wat Wahl wilde bij de FIFA was simpel: revolutie. Alle documenten die tot nu toe achter gesloten deuren waren gebleven, moesten naar buiten komen en openbaar worden. Hij wilde ervoor zorgen dat de maximale termijn van een voorzitter twee jaar werd. Doellijntechnologie zou worden ingevoerd en hij zou een vrouw op de belangrijkste positie in de organisatie, secretaris-generaal, stoppen, om het netwerk van ‘ons kent ons’ te doorbreken.

De eerste stap in de richting van zijn voorzitterschap was het bijwonen van een meeting van de UEFA op 21 maart in Parijs. Wahl had zichzelf twee doelen gesteld. Ten eerste wilde hij laten zien dat zijn kandidatuur serieus was en ten tweede wilde hij een nominatie bemachtigen. Drie dagen daarvoor had de Qatari Mohamed bin Hammam, die overigens uit dezelfde kliek komt als Blatter, aangekondigd dat hij mee ging doen in de race om het voorzitterschap.
Wahl wist inmiddels dat hij zijn nominatie moest verkrijgen bij een groot of middelgroot voetballand, aangezien kleine landen te afhankelijk waren van het geld dat ze jaarlijks van de FIFA ontvangen. Daar in Parijs had Wahl een gesprek met een hoge pief uit een land dat eerder de Wereldbeker heeft gepakt. Dit gaat dus om Engeland, Italië, Frankrijk, Spanje of Duitsland.

Afijn, het gesprek gaat van start en het eerste wat men vraagt is: “Waarom nomineert je eigen land, de Verenigde Staten, je niet gewoon?” Nadat de sportjournalist heeft uitgelegd dat ze bang zijn voor een negatieve reactie, volgt een interessante conversatie. De official legt uit dat Platini in 2015 voorzitter wil worden van de FIFA en een stem tegen Blatter indirecte een stem tegen Platini zou zijn. De bobo besloot door te stellen dat hij niet overwoog Wahl te nomineren, maar dat hij, mocht hij een nominatie weten te bemachtigen, wel kans maakte op de stem van zijn land.

Vanwege de steun die hij voelde vanuit het volk bleef hij ambitieus op zoek naar een nominatie. Niet gek als je bij een poll op de website van Sports Illustrated maar liefst 95% van de stemmen krijgt. Blatter ontving twee procent van de stemmen en Bin Hamman drie. Als duizenden mensen hem via moderne media steunden, dan moest er toch tenminste één land zo gek te krijgen zijn om hem te nomineren?

Er kwam weer een vleugje hoop op het moment dat ene F.T. Garcia, overigens niet zijn echte naam, Wahl via de e-mail contacteerde. Hij beloofde dat hij hem in contact kon brengen met verschillende bobo’s. Wie hij daadwerkelijk was werd echter geen moment duidelijk. Wahl twijfelde constant of hij nog verder moest gaan met deze vage Garcia. Zou het niet gewoon een hoax zijn? Iemand waaraan hij zijn kostbare tijd verspilde.

Garcia bleef hem vervolgens mailen en bellen over mogelijke afspraken met nationale voetbalbonden, maar er kwam maar niets van terecht. Uiteindelijk viel Wahl tegen hem uit: “Je blijft maar roepen dat je me in contact kan brengen met verschillende voetbalbonden, maar ik speel in mijn eentje nog meer klaar dan jij.”

Plots begon Wahl telefoontjes te krijgen. Vanuit Macedonië, Georgië en vanuit een Europees land, dat eerder de wereldbeker won. De afspraken zouden worden afgewikkeld tijdens de eerder genoemde conferentie in Parijs. Plots kreeg Wahl daar een telefoontje van Garcia. Of hij hem wilde ontmoeten. Wahl wilde dit graag gewoon in de lobby doen, maar Garcia koos voor een apotheek om de hoek. Zoals altijd was Garcia nerveus, maar het gesprek leverde voor Wahl weinig interessants op. Garcia had weliswaar twee telefoontjes en één gesprek opgeleverd, maar de uitkomst was zeer teleurstellend. Georgië en Macedonië beloofden terug te bellen, maar deden dat nooit, terwijl het grote Europese land hem niet wilde nomineren.

Alle hoop was vanaf dat moment eigenlijk gevestigd op de Chileen Elias Figueroa, die zich ook kandidaat wilde stellen voor de verkiezingen. Wahl was met hem in contact gekomen via Oliver Fowler, die de organisatie ChangeFIFA oprichtte. Figueroa is driemaal verkozen tot de beste speler van Zuid-Amerika en wordt algemeen beschouwd als de beste speler die Chili ooit gekend heeft. Maar zelfs hij was niet in staat van zijn eigen land een nominatie te krijgen.

De les die we uit de expeditie van Wahl kunnen leren is simpel: al heb je nog zoveel steun van voetbalfans achter je, binnen de strakke organisatiestructuur van de FIFA kom je als buitenstaander niet binnen. De meesten zullen zelfs niet eens in staat zijn een nominatie te verkrijgen, zoals Figueroa en Wahl bewezen hebben. Vrijwel de hele voetbalwereld wil vernieuwing, maar door het logge, corruptiegevoelige en ondemocratische bestuurssysteem van de FIFA gaat er niet snel verandering komen. Alles blijft in de handen van het oude, vertrouwde netwerk van machtige mannen. De Blatters en Bin Haminns van deze wereld. Het voetbal zou beter verdienen.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter