De klaagzang van Didier Drogba

Barcelona-Chelsea, het was een affiche om je vingers bij af te likken. Het prachtige combinatievoetbal van FC Barcelona tegen het herleefde Chelsea van onze Guus Hiddink. Iedere neutrale voetballiefhebber zou tijdens deze wedstrijd fan zijn geworden van FC Barcelona, maar ik niet. Ik distantieer me weliswaar van het catenacciovoetbal van Chelsea, maar de tragiek van die eenzame spits trok me aan. Ik ging volledig mee in de klaagzang van Didier Drogba.

Drogba knokt voor de zoveelste keer om de bal

Drogba knokt voor de zoveelste keer om de bal

Heel even was hij samen, één momentje van geluk. In de catacomben omhelsde hij zijn landgenoot Seydou Keita. Het was een innige omhelzing, die getuigde van wederzijdse waardering. Och, hij zou nog vaak omhelsd worden, maar niet door zijn vrienden. Nee, beesten waren het; Piqué, Marquéz en Puyol. Ze zouden hem het liefst opvreten en dat kon ook, want hij was alleen, alleen op de wereld.

Het is pas de vierde minuut als Chelsea alle moeite heeft om een vrije trap van FC Barcelona uit het doel te houden. Maar vele meters verder staat Drogba alleen voorin met twee beesten, die zijn vrienden niet zijn.

In de 34e minuut is zijn situatie nog niet veel beter, want aan de andere kant van het veld kan Thierry Henry uit kansrijke positie uithalen, maar gelukkig redt Cech zijn ploeg van een achterstand. Een tiental meters verderop staat Drogba, vlak achter de middellijn, knokkend, vechtend voor iedere meter, maar alleen, zo alleen.

Drogba baalt van zijn misser

Drogba baalt van zijn misser

We bevinden ons in de 39e minuut en Malouda geeft Drogba weer eens een rotpass. De bal gaat hem ver voorbij; hij kan er weer achteraan lopen. Toch oogt het niet plichtmatig, hij gelooft echt in een fout, hij gelooft in zijn redding. Hij versnelt door tot hij vlak achter Marquéz staat, die moet zijn adem nu in zijn nek voelen. Helaas, het is weer een tikje breed en hij kan weer een run maken naar zijn achterhoede. Hoewel, is die pass niet wat slap? Plots leeft het beest in Drogba op en hij gaat achter die bal aan alsof zijn leven ervan afhangt. Die verdomde Mexicaan pakt zijn arm vast, maar het kan hem niet schelen: Hij moet door. Natuurlijk moet hij door, want hij heeft de bal en hij staat nu tegenover die verdomde Valdés. Niet nadenken nu Didier, gewoon verwoestend uithalen en vooral niet nadenken. In zijn ooghoeken ziet hij Piqué met een laatste krachtinspanning nog een sliding inzetten, maar hij heeft de bal al van zijn voet laten verdwijnen. De bal gaat op zoek naar het vertrouwde net, waar zijn vriend Didier hem het liefst in laat verdwijnen, maar hun droom wordt verstoord door Valdés, maar hij krijgt nog een kans. Liefdevol tilt de rechtervoet van Drogba de bal op, zodat hij hem vervolgens met zijn linkerbeen binnen kon werken. Opnieuw zit echter die verdomde Valdés ertussen en de opgestane Piqué verwerkt de bal tot een corner. Dit was de kans, dit was het moment. Didier weet het, de bal weet en Chelsea weet het. Zijn handen grijpen naar zijn hoofd en een mystieke glimlach verschijnt op zijn gezicht, dit is dus een balende Afrikaan.

We zijn inmiddels al door die verdomde rust heen en zijn aangekomen in 62e minuut. Op dat moment is Drogba zijn lopende nachtmerrie Marquéz al kwijtgeraakt. Maar na een corner verdwijnt ook Drogba als een stervende zwarte zwaan naar de grond. Zijn handen grijpen naar zijn hoofd en zijn mond schreeuwt uit wat zijn lijf niet zeggen kan, maar het is vergeefs. Het spel gaat door, zijn bal gaat door en hij ligt daar eenzaam en alleen. Alleen, zo alleen.

Drogba roept hogere machten aan

Drogba roept hogere machten aan

Na nog een half uur knokken blaast de scheidsrechter eindelijk voor de laatste keer op zijn fluitje. Drogba’s gedachten gaan terug naar zijn kans in de 39e minuut en ondertussen huilt mijn voetbalhart. Niet omdat het combinatievoetbal van Barcelona niet heeft weten te winnen van het antivoetbal van Chelsea, maar omdat ik meevoel met de Afrikaanse stervende zwaan. De sambavoetballer die veroordeeld werd tot antivoetbal, eenzaam en alleen. Een voetbaldier in hart en nieren dat zich moet behelpen met belabberde lange ballen van achteruit. Aan de andere kant ziet hij Eto’o, Henry en Messi ballen krijgen die hij had willen krijgen. Als hij daar voetbalde, hoe gelukkig zou zijn voetbalhart dan zijn? Maar hij bleef knokken voor iedere bal en uiteindelijk kwam dan zijn beloning. Het ultieme moment van een counterspits, maar Drogba is geen counterspits. Drogba is een voetbaldier in hart en nier. Misschien verdween wel daarom die ene kans niet in het doel. Bij die ene Chelsea-kans huilde mijn voetbalhart harder dan ooit te voren, want ik was geraakt door de stille klaagzang van Didier Drogba.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter