De bobbel van Andries Jonker

Met een beginnende bobbel in zijn broek stond Andries Jonker in de kleedkamer. Voor hem zat de voltallige Bayern-selectie. Achter hem stond het gehele bestuur van FC Hollywood. Even daarvoor hadden de bobo’s, onder leiding van Kaiser Franz, aan het elftal laten weten dat Jonker de nieuwe hoofdtrainer was. Nou ja.. hoofdtrainer. Interim, voor de komende drie maanden. Maar toch.

AArena

De nacht daarvoor had Jonker amper kunnen slapen. Hij woelde door zijn bed. Draaide met zijn kussen. Raakte met zijn benen verstrikt in het dekbed. Zijn vrouw was kwaad geworden. ‘Andries ga nou eens lekker liggen. Neem je rust. Morgen is een belangrijke dag’, had ze hem diep in de nacht toegesnauwd. Het had niet geholpen. Andries was alleen maar zenuwachtiger geworden. Had zijn kussen gepakt en was op de bank gaan liggen. Denkend aan de dag van morgen.

Het was namelijk een jongensdroom die uitkwam. Hij, Andries Jonker, de baas over FC Bayern in München. De Duitse recordkampioen. Der Meister. Dit was waarom hij al jaren als een schoothondje achter Louis van Gaal had aangelopen. Het af en toe snuffelen aan het kontgaatje van zijn baas, had hij voor lief genomen. De pylonen had hij zelfs met plezier opgeruimd. Hij wist dat zijn tijd zou komen. Ooit. Op een goede dag.

Dat hij er als hoofdtrainer van FC Volendam en MVV weinig van bakte, kon hem niets schelen. Toen Louis van Gaal hem vroeg als assistent bij Barcelona greep hij die kans met beide handen aan. In de pers riep hij veel te willen leren van Louis en er naar uit te kijken met sterren te werken als Ronaldinho en Patrick Kluivert. Maar hij had het plan allang in zijn hoofd: slijmen bij het bestuur en hopen dat hij een kans kreeg. In Catalonië was het hem uiteindelijk niet gelukt: de schuld van Johan Cruijff.

Maar nu ging het anders. Nu was God hem gul geweest. Hij had Louis keer op keer verteld dat hij de jeugd van Bayern wel zou kunnen opvijzelen. Aangezien Van Gaal daar veel gebruik van maakte, leek ook hem dat een goed idee. Het bestuur stemde in. Bood hem een baan aan, ondanks dat zijn maatje Van Gaal zou vertrekken aan het eind van het seizoen.

Dat was althans de bedoeling. Louis kreeg al eerder zijn congé en Andries werd naar voren geschoven als zijn opvolger. Voor de vorm had hij Van Gaal nog gebeld en gevraagd of hij het erg vond dat hij opgevolgd zou worden door zijn assistent, de komende maanden. Zijn voormalige baas had ontkennend geantwoord. Hij zou op vakantie gaan en kon hem toch niet gebruiken. Zijn voetbalschoenen hoefden niet gepoetst.

En zo was het dat hij, Andries Jonker, vanmorgen zijn eerste training zou leiden aan de selectie van Bayern München. Arjen Robben. Franck Ribery. Bastian Schweinsteiger. Allemaal zouden ze luisteren naar hem. Hij zou de baas zijn. De dienst uitmaken. Hoofdtrainer zijn. Zijn droom was uitgekomen. Het likken en zuigen, het poetsen en het opruimen van pylonen, het was het allemaal waard.

Het is alleen zo verrekte zonde dat Uli Hoeness had aangegeven dat hij de opstelling zou maken. En de training zou samenstellen. Dat Jonker eigenlijk niet meer dan een façade was. Een maskering van de machtsgreep van het Bayern-bestuur.

Maar goed, dat zal niemand zien. Niemand zal het merken. Het is alleen te hopen dat, dat ook geldt voor de bobbel in zijn broek.

Leander Mascini
Meer columns van Leander lees je hier.

About Mascini

Leander is een schrijver, columnist, blogger én wielrenner. Hij schrijft wat hij vindt en is niet bang om tegen heilige huisjes aan te schoppen. Niets ontkomt aan zijn vaak ongefundeerde kritiek. Zijn doel: de mensen vermaken. Zijn motto: spreken is zilver, schrijven is goud. Zijn droom: De Tour de France winnen.