Chelsea is eindelijk volwassen

Als Chelsea vanmiddag tegen Wigan Athletic wint, dan pakken ze de titel. Het zou alweer de vierde keer in de clubhistorie zijn dan Chelsea met de schaal aan de haal gaat. Het huidige succes moet echter vooral toegeschreven worden aan Roman Abramovich, die in 2003 de club overnam voor het symbolische bedrag van één pond. Binnen een paar maanden stond Chelsea bekend als de club die met Abramovich het succes dacht te kunnen kopen, maar nu, zo’n zeven jaar later, bewijst Chelsea een volwassen topclub te zijn, ook zonder Abramovich.

Chelsea viert zijn zoveelste treffer

Chelsea viert zijn zoveelste treffer

Zo rooskleurig als het er nu uitziet voor Chelsea begon het absoluut niet. Abramovich ging namelijk direct na zijn aantreden meteen als een gek inkopen doen. Abramovich haalde direct voor meer dan honderd miljoen pond aan nieuwe spelers, maar vrijwel niemand slaagde hiervan. De aankoopdrang van Chelsea leidde er echter wel toe dat de club serieus werd genomen en op dat moment kon Abramovich eindelijk doen wat hij altijd al wilde: beleid gaan maken. De juiste poppetjes moesten op de juiste plaats gaan zitten bij Chelsea.

chelsea2De eerste grote naam die Chelsea binnenhaalde na de komst van de Russische miljardair was Peter Kenyon. Kenyon had bij Manchester United laten zien dat hij in staat was een club financieel rendabel te maken. Onder zijn leiding was Manchester United naast een voetbalclub ook een multinational geworden. Eén van de eerste serieuze voetbalbedrijven. Binnen de kortste keren had Kenyon dit ook voor elkaar bij Chelsea en zie daar: over de hele wereld lopen nu kinderen in Chelsea-shirts. In oktober 2009 had hij het wel gezien bij Chelsea en stapte hij op: moe, maar voldaan.

Een volgende belangrijke schakel in het succes van Chelsea was het binnenhalen van Frank Arnesen in 2005. De oud-speler van zowel Ajax als PSV had bij Tottenham Hotspur het prima te doen als technisch directeur. Het was voor Abramovich genoeg reden om Arnesen binnen te halen, met als taak de structuur van de club in orde te maken. Arnesen was op zijn beurt weer binnengehaald door topscout Piet de Visser binnen en begon met het herstructureren van de jeugdopleiding.

Ondertussen vielen ook op het veld, met José Mourinho als trainer, de puzzelstukjes in elkaar. Het leverde het elftal in 2005 en 2006 de titel op. Het grootste doel, de Champions League winnen, bleef echter lang een utopie. In het seizoen 2004/2005 leek Chelsea onder leiding van Mourinho voor het eerst op weg naar een Champions League-finale, maar in de halve finale bleek Liverpool te sterk. Twee jaar later bereikte Chelsea opnieuw de halve finales, maar ook ditmaal was Liverpool, zij het via strafschoppen, te sterk. Een jaar later was in Moskou plaats voor de ultieme revanche. Tegen rivaal Manchester United kon John Terry, nadat Cristiano Ronaldo voor de opponent gemist had, vanaf de strafschopstip Chelsea naar de zege schieten. De aanvoerder stuurde Van der Sar wel de verkeerde hoek in, maar gleed uit en Manchester United mocht de Cup omhoog houden.

chelsea3Nadat Barcelona vorig seizoen in de blessuretijd opnieuw een droom van Chelsea in duigen liet vallen, vielen dit seizoen veel puzzelstukjes in elkaar. Met Carlo Ancelotti als toptrainer aan het roer liep het bij Chelsea als nooit tevoren. De ploeg die het tot dan toe moest hebben van een sterk transferbeleid gecombineerd met resultaatgericht voetbal, bleek plots een heel leuk elftal te zijn. Opmaat hierin was de fantastische 4-0 tegen de Bolton Wanderes. Na de winterstop kwam Chelsea echter pas echt op stoom, met een 7-2 overwinning op Sunderland, een 5-0 overwinning bij Portsmouth, nog een zevenklapper tegen Aston Villa (7-1) en een 7-0 overwinning op Stoke City. Daar tegenover stond wel de uitschakeling in de Champions League tegen Inter, maar daar komt Chelsea wel weer overheen.

Zonder miljoenen uit te geven aan transfers laat Chelsea dit jaar namelijk zien een volwassen ploeg te zijn geworden. Sterker nog: hoewel analytici graag anders doen geloven, is Chelsea gewoon het best voetballende team van de Premier League. Ja, beter dan Arsenal. We willen allemaal heel graag zien dat Arsenal met zijn beperkte middelen beter speelt dan het poenerige Chelsea, maar dit klopt al lang niet meer. Chelsea huppelt van galavoorstelling na galavoorstelling, terwijl Arsenal zich met moeite door de competitie worstelt. Ondertussen breken bij Chelsea ook eindelijk wat jeugdspelers door. Hiermee lijkt het proces dat in 2003 werd ingezet eindelijk voltooid: Chelsea is een volwassen topclub, die op zijn eigen benen kan staan. Dit jaar zal het ze slechts prijzen in eigen land opleveren, maar voor volgend seizoen tip ik ze alvast als Champions League-winnaar. ‘The Blues’ zijn er nu namelijk echt klaar voor. Chelsea is in al zijn aderen een absolute topclub, eindelijk.

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter