Brentford FC lijkt Engels voetbalsprookje te schrijven

Hoewel er afgelopen zaterdag nipt met 2-1 werd verloren bij Huddersfield Town, staat Brentford FC nog altijd op een prima vijfde plek in de Engelse Championship. De ploeg uit West-Londen is bij velen onbekend, mede doordat er maar weinig Nederlanders bij actief waren (Clyde Wijnhard en Pim Balkestein kenden er geen succesvolle periodes). Toch lijken The Bees met het spel van dit seizoen uit te groeien tot dé sensatie van de Championship. Niks geen lange halen gauw thuis, maar verzorgd positiespel, opkomende backs en inschuivende verdedigers. En met 34 punten uit twintig duels (slechts vier punten minder dan de huidige koploper Derby County) werkt deze tactiek vooralsnog uitstekend.

De stand in de Championship

De stand in de Championship

Brentford FC is waarschijnlijk niet de eerste voetbalclub waar je oog op valt, als je het imposante lijstje met Londense voetbalclubs bekijkt. De ploeg speelde in 1945 voor het laatst op het hoogste Engelse niveau en schipperde vervolgens voornamelijk tussen het derde niveau (League 1) en het vierde niveau (League 2). Alleen in de periode 1946-1954 (na degradatie uit de 1ste klasse) en in het seizoen 1992-1993 speelden The Bees op het tweede niveau (Championship). Vorig seizoen was Brentford actief in de League 1, waardoor het in de huidige voetbaljaargang dus een nieuwkomer is in de Championship. En waardoor de huidige vijfde plek dus des te knapper is.

Mijlenver verwijderd

Deze vijfde plaats geeft aan het einde van het seizoen recht op deelname aan de play-offs voor promotie naar de Premier League. En dat is precies waarom het zo uniek is dat juist Brentford op dit moment op deze plek staat. Brentford is namelijk in zo’n beetje alles mijlenver verwijderd van de glitter en glamour van het hoogste Engelse voetbalniveau. Neem alleen al het stadion. Griffin Park, waar de West-Londense ploeg al sinds 1904 in speelt, valt bijna letterlijk uit elkaar en is met een staantribune sowieso al niet geschikt voor de Premier League. De FA heeft namelijk besloten dat de stadions van clubs op het hoogste Engelse voetbalniveau enkel uit zitplaatsen mogen bestaan.

Het stadion van Brentford.

Het stadion van Brentford.

En ook qua financiën is Brentford anders dan de huidige Premier League-clubs. Er zit geen rijke Rus, oliesjeik of Amerikaan op het ereterras bij The Bees. Nee, Brentford is van de supporters. Letterlijk, want sinds 20 januari 2006 heeft Bees United (een door Brentford-fans opgezette stichting) een aandeel van 60 procent in de club. Hiermee werd Brentford de eerste professionele Londense voetbalvereniging die in handen viel van de lokale supporters. Bees United werd opgericht in april 2001, omdat de fans meer zeggenschap wilden over de toekomst van ‘hun’ club. Het is dan ook aan de trouwe aanhang, en vooral Matthew Benham, te danken dat Brentford nog bestaat. Benham is naast een loyale fan namelijk ook beroepsgokker, en verschafte de voetbalclub in 2007 voor vijf jaar lang een renteloze lening. In 2012 werd hij vervolgens gekozen als nieuwe eigenaar. Daarnaast heeft Bees United inmiddels al 1,4 miljoen pond geleend aan Brentford, en hebben de leden van de stichting al ongeveer 500.000 pond gedoneerd. Vrijwillig en gewoon uit hun eigen portemonnee. Bedragen waar de gemiddelde Premier League-club natuurlijk om zou lachen, maar voor Brentford meer dan welkom.

Oude voetbalwet

Toch zullen de fans momenteel geen seconde spijt hebben van het feit dat ze al zoveel van hun eigen vermogen hebben gestoken in de club. November was namelijk een prachtige maand voor Brentford, waarin de promovendus vijftien punten haalde uit vijf wedstrijden. Het meest memorabele duel in deze serie van vijf vond plaats op vrijdag 21 november. Griffin Park was die avond het decor van de West-Londense derby tussen Brentford en Fulham. De gastheren spelen een geweldige eerste helft en creëren kans op kans, maar steeds weet Marcus Bettinelli, de keeper van Fulham, redding te brengen. En dus komt die avond een oude voetbalwet om de hoek kijken op Griffin Park: wanneer je zelf de kansen niet afmaakt, doet de tegenstander dat wel.

En in de 57ste minuut is het zover. Brentford-verdediger Harlee Dean levert de bal zomaar in bij Fulham-spits Ross McCormack, die de bal breed legt op zijn aanvalspartner Hugo Rodallega en de Colombiaan een niet te missen kans verschaft. De fans van Brentford lijken zich al neer te leggen bij een nederlaag, maar maken dan kennis met de enorme veerkracht van hun ploeg dit seizoen. Eerst is het diezelfde Harlee Dean die zich van schlemiel tot held transformeert, door negen minuten voor tijd zijn eigen opgezette aanval prachtig af te ronden. En vervolgens is het in blessuretijd Jota, die, à la Arjen Robben, vanaf de rechterkant naar binnen komt en de bal met links in het doel schuift. De Spanjaard, deze zomer overgenomen van Celta de Vigo, zet Griffin Park op zijn kop en de overwinning op Fulham blijkt een feit.

Deze late winst op de aartsrivaal is echter geen toeval. De ploeg van trainer Mark Warburton laat al dit hele seizoen aantrekkelijk voetbal zien, met heerlijke spelers om naar te kijken. Zo lijken de zomerse aankopen zich moeiteloos aan te passen in West-Londen. Spits Andre Gray, in juni overgenomen van Luton Town, is bijvoorbeeld met zeven competitiedoelpunten clubtopscorer. Maar ook Jota en bijvoorbeeld Alex Pritchard, in juli voor één seizoen gehuurd van Tottenham Hotspur, doen het met respectievelijk vier en drie treffers uitstekend. Tel daarbij een defensie op met bijna alleen  maar betrouwbare Engelsen, met namen als Tony Craig, Jake Bidwell en Jonathan Douglas, en Brentford lijkt de ideale samenstelling te hebben om hoog te eindigen in de Championship.

Tegen de vlakte

En voor wie Brentford wel eens met zijn eigen ogen wil bekijken, is er de zomervakantie. Want waar clubs als Liverpool en Manchester United naar verre oorden vertrekken om de sponsors tevreden te houden, blijft Brentford (hoe typisch) vaak gewoon in Engeland tijdens de zomerstop. De oefenwedstrijden voorafgaand aan het seizoen werkt het dan ook vaak gewoon af in het eigen stadion. Het is echter wel aan te raden om hier niet te lang mee te wachten. Het lijkt er namelijk op dat Griffin Park volgend seizoen voor de laatste keer dienst doet als thuishaven van Brentford. Vanaf het seizoen 2016/2017 hoopt de club haar wedstrijden te spelen in een nieuw onderkomen, en gaat Griffin Park zeer waarschijnlijk tegen de vlakte. En hoewel dit nieuwe stadion ongetwijfeld prachtig zal worden, kan het de nostalgie en de uitstraling van Griffin Park niet te vervangen. Net zoals het Emirates Stadium nooit de sfeer en authenticiteit van Highbury heeft kunnen vervangen.

Maar dat er momenteel dus een voetbalsprookje aan de gang is in West-Londen, lijkt duidelijk. Want  waar Brentford de afgelopen jaren altijd pech had als het ging om de beslissende momenten, lijkt dit seizoen alles mee te zitten. Geen beslissende penalty’s die in de laatste minuut op de lat geschoten worden (Marcello Trotta in de play-off wedstrijd voor promotie naar de Championship in het seizoen 2012/2013), maar schoten die op de beslissende momenten juist van richting veranderd worden in het voordeel van Brentford (het eerder genoemde doelpunt van Jota tegen Fulham). Natuurlijk zal er pas sprake zijn van een écht sprookje als ook het einde hiervan goed is (en er in de komende maanden dus geen vrije val wordt gemaakt op de ranglijst). Maar voorlopig is de droom van Premier League-voetbal voor The Bees springlevend.

About Hessel Waardenburg