Bonevacia: lichtpuntje in de duisternis

Ajax is niet meer het Ajax van weleer, die tijden zijn voorbij. Waar we vroeger spelers als Kluivert, Cruijff en Bergkamp uit de eigen jeugd haalden, moeten we het straks doen met een te dikke Mido, pas inzetbaar na drie maanden, en de (over)geroutineerde André Ooijer. De jeugdige spelers van sportpark De Toekomst zijn de toekomst niet, helaas, terwijl het in een ver verleden toch anders was. Dat doet mijn Ajax-hart huilen. Ik probeer hem te troosten: ‘Het komt allemaal wel goed, over een aantal jaar zwaaien we lachend naar Sulejmani, alsof die 18 miljoen er niet toe deed’. Maar tevergeefs. Spelers als André Ooijer, Mido en de alweer vertrokken Pantelic vrolijken hem niet op. Op een ouwe fiets wil hij het niet leren. Zonder geld, rust in de club of grote talenten om naar uit te kijken, wordt mijn Ajax-hartje steeds ouder. Nog even, zegt hij, nog even en dan stop ik er mee. Nou weet ik dat hij pijn heeft, mijn Ajax-hart, maar ik weet ook dat hij dit niet zo bedoeld. Ajax was zijn kalverliefde, zijn eerste liefde, en ook zijn laatste. Op het altaar een eed afgelegd, tot de dood ons scheidt had hij namelijk gezegd. Hij is dan wel koppig, maar niet laf. Zijn hart zit op de goede plek. Zijn hart zit bij Ajax.

bonevacia-een-lichtpuntje-in-de-duisternis-1 Verbeten kijkt Rik van den Boog toe hoe Jol pleit voor spelers als Ooijer, De Ridder, Leonardo en Mido. Ajax wijkt zo namelijk af van het rapport van Uri Coronel, dat inhoudt dat de club meer moet investeren in de jeugdopleiding en minder spelers van buitenaf moet halen, spelers die al een aantal jaren het stempel ‘ouwe rot’ met zich meedragen. Maar valt het Jol te verwijten? Zoals hij zelf al zei, de stap van het tweede naar het eerste is voor die jongens nog te groot. En hij heeft gelijk. Mijn Ajax-hart gaat namelijk niet sneller kloppen van de spelers die momenteel achter Oleguer staan. Dat moet al genoeg zeggen.

Of dan toch? Is onze Messias dan daadwerkelijk toch gekomen? Zal hij de naam van onze jeugdopleiding redden en dragen, zoals alleen onze Messias dat kan. Hosanna, Hosanna, de Messias is nabij? Op de 18e van oktober 1991 is hij niet geboren in een kribbe met stro en drie wijzen. We hoorden geen engeltjes zingen. Toch is hij ter aarde gekomen en weet ik zeker dat hij, over misschien al een jaar, onze jeugdopleiding zal vertegenwoordigen. Onze trots. Ik stel u alvast voor. Zijn naam is Roly Bonevacia.

bonevacia-een-lichtpuntje-in-de-duisternis-2

Als ik al naar hem kijk of naar hem luister, dan al gaat mijn Ajax-hartje sneller kloppen. Zoveel oprechtheid en zoveel ambitie. En deze jongen blijft maar stralen. Zo’n glimlach die vertrouwen geeft, zo’n glimlach die zegt: ‘Het komt allemaal wel goed’. Ik hoop oprecht dat deze jongen het gaat maken en diep in mijn hart weet ik dat ook. Bijna identiek aan Enoh heeft hij mij al weten te overtuigen van zijn kwaliteiten die hij in de toekomst zal openbaren. Een speler op De Toekomst die toekomst heeft. Dat zie je de laatste tijd ook niet vaak. Hij is een stofzuiger, is wendbaar, durft te schieten en heeft oog voor zijn medespelers. Een drukkende speler die rust brengt. Deze jongen houdt van het spelletje, van Ajax. Zijn glimlach op elke training en elke wedstrijd is namelijk niet te missen. Hij heeft alleen nog een beetje liefde terug nodig. Het moet van twee kanten komen. Iets in me zegt dat het goed komt. Ik luister naar mijn hart.

Plotseling begint mijn Ajax-hart weer sneller te kloppen. Plotseling krijgt hij weer hoop en durft hij te dromen. Hij vertelt met trots over zijn enige echte liefde, zijn kalverliefde, zijn eerste en zijn laatste. Het is moeilijk voor hem geweest, maar iets zegt hem, diep van binnen, dat het allemaal wel goed komt. Hij ziet een lichtpuntje in de te langdurende duisternis. Mensen scanderen zijn naam. En de jongen wiens naam wordt gescandeerd, lacht terug, met een brede glimlach, wetende dat hij dat ene lichtpuntje heeft gebracht. Na regen komt altijd zonneschijn.

About Hein