Blijf van mijn spelers af!

Louis van Gaal en José Mourinho zijn er meester in: Het beschermen van hun spelers. Het is misschien wel het moeilijkste wat er is, toch doen de meeste toptrainers het wel. Als er uit de media ook maar een puntje kritiek komt worden mensen als van Gaal woedend op de domme journalist. Jose Mourinho geeft graag de scheids de schuld geven als het wat minder gaat.

mourinho_press_inter

Doodleuk vertellen dit soort trainers dat hún elftal schitterend voetbal had laten zien en wel vier keer beter was dan de tegenstander. Dat ze met 2-0 verlore was bijzaak, of op zijn minst onterecht. Door velen worden dit soort praktijken gezien als arrogantie van de trainer arrogant. Dit gedrag zou een voorbeeld moeten zijn voor elke trainer. Sommigen leren het nooit, er zijn nog steeds trainers die hun spelers de schuld geven als het minder gaat. Denk aan van Basten en Gullit.

Van Gaal en een Mourinho verheffen het beschermen van spelers tot een kunst, maar waarom doen ze dit als het ten koste gaat van hun eigen imago? Is het dan zo belangrijk? Als spelers geen vertrouwen voelen van hun coach, zijn ze veel minder zeker en kunnen ze gedemotiveerd raken. Vorig jaar hoorde iedereen de pers praten over de dramatische spitsen van AZ. Toch bleef van Gaal vertrouwen houden in zijn spitsen en weigerde hij ze publiekelijk af te vallen. Zelfs Graziano Pellè, de man die de bal nog niet in het doel krijgt als hij al op de doellijn ligt, werd beschermd. Plots scoorden de spitsen van AZ dit seizoen aan de lopende band en werd van Gaal weer bejubeld. Pas toenAZ begon te winnen had van Gaal kritiek. Als het goed gaat mag kritiek wel, zodat iedereen geconcentreerd blijft. Dat is een hele slimme, anti-cyclische methodiek.

Lampard en Mourinho hebben een hechte band

Lampard en Mourinho hebben een hechte band

Spelers kunnen beter tegen kritiek in een goede periode en gaan ze er niet slechter door spelen. De buitenwacht vind de coaches vaak onsympathiek, toch is er bewijs genoeg dat het werkt. Kijk maar naar Didier Drogba of Frank Lampard die weglopen met hun (ex) trainer. Het mooiste voorbeeld is misschien nog Jaliens, Schaars en David Mendes da Silva die Van Gaal terugvroegen na zijn ontslag. Het beschermen van hun spelers heeft daar zeker aan bijgedragen. Als Van Gaal zijn spelers in die mindere periode had afgekraakt was er niemand geweest die hem had willen houden. Ook is bij dit soort coaches alles bespreekbaar in de kleedkamer en is er rust op de club. Het enige nadeel van deze werkwijze is dat de coach zichzelf vaak voor gek zet bij de persconferentie. Van Gaal maakt weinig vrienden door zijn omgang met de pers.  Als er dan ook nog een trainer naast zit die het tegenovergestelde denkt worden het vaak hilarische taferelen, denk aan Ron Jans en Van Gaal. Vergeet niet dat dit een investering van de trainer is in het vertrouwen van zijn spelers.

About Jasper