Arsenal grijpt weer overal naast

Arsenal heeft zojuist de titel verspeeld tegen Tottenham. In London kwam de ploeg al na negen minuten achter door een droge knal van debutant Rose. Arsenal mocht geen steek laten vallen om nog serieus mee te spelen in de strijd om de Engelse Premier League, maar heeft vandaag opnieuw bewezen dat het op alle fronten nét te kort komt. En dat heeft niets met “te mooi voetbal” te maken.

Het probleem van Arsenal wordt over het algemeen afgedaan als “te mooi voetbal”, te styllistisch, te aanvallend en onvoldoende effectief. Leuk voor de liefhebbers, waardeloos als het gaat om de prijzen. Dat mooie voetbal is echter helemaal het probleem niet – bewijst bijvoorbeeld Barcelona. Behalve als je niet beschikt over het juiste spelersmateriaal om een dergelijk spelletje te kunnen spelen. Te veel spelers van Arsenal zijn nog te jong en te groen, anderen komen gewoon te kort.

Neem een Bendtner, ondanks dat hij het nu redelijk doet. Een botte speler die menig bal van zijn voeten laat stuiteren. Met het vertrek van Adebayor is Bendtner de enige krachtige, kopsterke spits die over is. Vergelijk dat eens met de beste spitsen van andere clubs; Drogba, Rooney of Zlatan. Arsenal is te afhankelijk geworden van Van Persie, van wie iedereen weet dat hij behoorlijk blessuregevoelig is.

Het middenveld van Arsenal heeft ook geen overdaad en “vechters” of fysieke spelers. Het bestaat uit creatieve geesten als Arshavin, Fabregas en Nasri. Stuk voor stuk briljante spelers met spelinzicht, creativiteit en techniek. Maar ook spelers die door een beetje storm worden weggeblazen. In hun rug worden ze gesteund door Alexandre Song, een speler die een geweldige ontwikkeling doormaakt en altijd op de goede plek staat, de gaatjes vult. Maar ondanks de aanwezigheid van Song is de balans zoek! En dat heeft twee mogelijke gevolgen in een wedstrijd: dat ze de tegenstander compleet wegspelen of dat ze volstrekt kansloos zijn. Zodra Arsenal een keer onder druk komt te staan (bijvoorbeeld door krachtvoetbal van Manchester en Chelsea, of door Barça dat een nóg hoger baltempo hanteert dan Arsenal zelf) is het afgelopen.

Wenger heeft zijn elftal door de jaren heen getransformeerd van “boring Arsenal” tot de styllistische ploeg van nu. Toch ontbreken er een paar onmisbare elementen uit het boring tijdperk. En dat uit zich met name in de defensieve degelijkheid. Vermaelen is een uitstekende speler, die ondanks zijn lengte opvallend veel kopduels wint en veel oplost met zijn inzicht. Maar is hij wel de speler die een fundament van zekerheid kan leggen onder een elftal? En wat maakt Gallas, afgedankt door Chelsea, goed genoeg voor Arsenal? Laat staan de waardeloze Michael Silvestre? En dan hebben we het over de doelman nog niet eens gehad. Almunia laat bij vlagen briljante dingen zien, maar is ook de excentrieke mafkees die met regelmaat blundert.

Om zo te kunnen spelen als Wenger voor ogen heeft, moet je elftal anderhalf keer zo goed zijn als de tegenstanders. Zoals Barcelona, dat voor de wedstrijd al met 1-0 voorstaat omdat de tegenstander bang is voor Messi en kansloos is tegen de passende spelers als Xavi en Iniesta. Om totaalvoetbal te kunnen spelen moet een elftal volledig in balans zijn. Arsenal is dat niet, en daarom zijn ze in alle topwedstrijden dit seizoen volstrekt kansloos gebleken. Zowel tegen Chelsea, Manchester als Barcelona.

Wat is het grootste probleem van Arsenal dit seizoen?

View Results

Laden ... Laden ...

About Thomas Boeschoten

Thomas is uitgever van Catenaccio. Volg Thomas op Twitter | Meer artikelen van Thomas