Anfield toont geen karakter

Verheugd had ik plaatsgenomen achter de televisie. Liverpool versus Chelsea in de Champions League was me de afgelopen jaren keer op keer goed bevallen. Altijd tot het einde spannend. Passie en karakter van Liverpool, verdedigende voorzichtigheid bij Chelsea en een tactisch steekspel om van te smullen. Vanavond was alles anders.

Gerrard verliest de hoop

Gerrard verliest de hoop

Ik herinner me nog mijn vakantie in Portugal. Samen met mijn broertje trok ik naar een willekeurig café in het toeristische plaatsje. We stonden daar tussen de Engelse toeristen, stuk voor stuk Liverpool-fans. Dan zit de sfeer er al snel in. Chelsea speelde onder Mourinho zeer georganiseerd (en saai), maar kon niet winnen van het eindeloze doorzettingsvermogen van Liverpool. Een prachtig schouwspel.

In tegenstelling tot die wedstrijd was Liverpool vanavond overduidelijk favoriet én in bloedvorm. Ook ik zag ze als gedoodverfde winnaar, al ligt die favorietenrol Liverpool niet. Meer dan dertig wedstrijden op rij niet verloren op Anfield. Het publiek is verwend. Na zes minuten opent Fernando Torres de score met een prachtige goal. Wat een hakje van Kuijt! En wat een start van Liverpool!

Zo veelbelovend als het begon, zo teleurstellend verliep de rest van de wedstrijd. Gerrard was nergens te bekennen. Fabio Aurélio werd zoek gespeeld door Kalou. Xabi Alonso grossierde in slordigheden en werd niet begrepen door zijn teamgenoten. Al snel stokte de aanvoer richting Fernando Torres en kwam er een gevoel van onmacht over Liverpool.

Chelsea daarintegen wist de wedstrijd te domineren vanaf minuut 7, ondanks de lakse Ballack en een Lampard die zijn niveau niet haalde. Drogba heerste voorin, maar wist het niet af te maken. Twee dode spelsituaties brachten alle hoop terug. Toen viel me iets op wat ik nog nooit zo duidelijk had gezien bij Liverpool.

De kopjes gingen omlaag. Notabene Steven Gerrard, de aanvoerder, geloofde er niet meer in. Juist de speler die zich kenmerkt vanwege zijn eindeloze wilskracht en doorzettingsvermogen gaf de moed op. En met hem liet heel Liverpool zijn hoofd hangen. De supporters gaven geen krimp meer op het moment dat de ploeg het ’t hardste nodig had.

Alles was anders. Is het dan toch Guus Hiddink? Hij liet Chelsea doen wat Liverpool de afgelopen wedstrijden zo goed had gedaan: druk zetten en de tegenstander geen kans geven tot een fatsoenlijke aanval te komen. Guus heeft Chelsea zo goed en overtuigend laten spelen en tot het bot gemotiveerd, dat het Liverpool brak. Tegen Guus valt niets te halen.

About Thomas Boeschoten

Thomas is uitgever van Catenaccio. Volg Thomas op Twitter | Meer artikelen van Thomas