Afscheid van een topspeler

Vanavond vond naast het duel om de Johan Cruijff Schaal, ook een wedstrijd plaats ter ere van Philip Cocu. Een zogenaamde afscheidswedstrijd. Nou ga ik niet zeggen dat ik ook maar één seconde van dit duel gezien heb, maar één klein zinnetje in de samenvatting van de wedstrijd wekte mijn aandacht. Bijzonderheid: (74) Cocu mist strafschop. Tot overmaat van ramp ging de bal ook nog op de paal. Nou snap ik wel dat PSV niets anders kan dan dit te vermelden in het wedstrijdverslag, maar het missen van strafschoppen loopt als een rode draad door de carrière van Cocu en hij moet er ook nog eens mee eindigen. Zonde, want Philip Cocu was een topspeler, iets wat we nog wel eens vergeten.

Cocu werd in Eindhoven wel bejubeld.

Cocu werd in Eindhoven wel bejubeld.


Even dreigde de carrière van Cocu in anonimiteit te eindigen. Nadat hij PSV tussen de bedrijven door nog aan drie landstitels had geholpen, beëindigde hij zijn carrière bij Al Jazira. Niet echt een aansprekende naam en dus kregen we allemaal weinig mee van zijn afscheid. Gelukkig was PSV zo galant Cocu te eren met een afscheidswedstrijd en het is hem ook gegund. We zullen hem ook nog wel terug zien als assistent bij PSV en Oranje en dus zullen we Cocu voorlopig nog niet vergeten, gelukkig maar.

Cocu is namelijk een zeer verdienstelijke speler geweest voor het Nederlandse voetbal. Nadat hij zich via AZ, Vitesse en PSV het Nederlands elftal in had gespeeld, was hij nooit meer weg te denken uit de opstelling van het Nederlands elftal. Op het EK van 1996, waar Nederland de kwartfinale haalde, was Cocu erbij. Twee jaar later was hij erbij toen Nederland, mede door een gemiste strafschop van Cocu, strandde in de halve finale van het WK. Ook op het EK van 2000, het EK van 2004, waar hij opnieuw een strafschop miste en op het WK van 2006 was Cocu een onmisbare schakel. Hiermee is hij samen met Van der Sar de enige speler die er bij al deze toernooien bij was als basisspeler. Cocu kwam zelfs tot 101 interlands, wat geen onverdienstelijke prestatie is. Daarnaast maakte hij ook jarenlang indruk in Spanje, bij Barcelona en leidde hij PSV nog naar drie landstitels en een plaats in de halve finale van de Champions League. Een carrière waar je u tegen zegt en ook een carrière waar veel spelers alleen maar van kunnen dromen.

Toch is het altijd veel te stil gebleven rond deze onmisbare kracht. Buiten Eindhoven kreeg Cocu nooit de waardering die hij verdiende. De lof voor generatiegenoten als Kluivert, de broertjes De Boer, Bergkamp en Davids was er altijd, maar Cocu bleef altijd een beetje de stille kracht. Toch bleef Cocu samen met  Seedorf, Stam en Van der Sar het langste staan tussen de wereldtop. Dus mogen we deze verlate afscheidswedstrijd wel eens als aanleiding gebruiken om met heel Nederland een diepe buiging te maken voor deze alleskunner. Het wordt namelijk wel eens een keertje tijd dat Cocu eindelijk de waardering krijgt die hij verdient. In Eindhoven kreeg hij dat wel. Na afloop van de wedstrijd kreeg Cocu minutenlang een staande ovatie van het publiek. In tegenstelling tot de afscheidswedstrijden van Jaap Stam en Dennis Bergkamp, bleef dit duel voor het grote publiek onbereikbaar en dat is zonde. Op TV mag er namelijk best een keer een reportage komen over de prachtige carrière van Cocu en in de krant zal een paginagroot artikel komen over hem zeker niet misstaan. Het zou namelijk prachtig zijn als een fantastische voetballer het afscheid krijgt dat hij verdient. Vanavond heeft namelijk een absolute topspeler afscheid van ons genomen, Philip Cocu.

Reblog this post [with Zemanta]

About Pieter Zwart

Pieter is naast eindredacteur bij Catenaccio ook bureauredacteur bij Voetbal International. Hij is al vanaf het begin betrokken bij Catenaccio. Pieter richt zich vooral op financiële en tactische analyses, maar schrijft ook andere onderzoeksartikelen. Volg Pieter op Twitter | Meer artikelen van Pieter