Dit Willem II is een verademing

Zondag was het voor het eerst sinds lange tijd dat ik weer eens bij Willem II ging kijken. Na de vermaledijde bekeruitschakeling tegen de rivalen uit Breda ben ik nooit meer in het Koning Willem II-stadion geweest, enkel erlangs gefietst of gelopen. Willem II moest aantreden tegen NEC Nijmegen, in de eerste thuiswedstrijd van het seizoen. Via vrienden had ik gehoord dat er best wel wat ‘swing’ in dit team zit, dus we waren hoopvol op een goede afloop. Hoewel dat niet helemaal het geval was (de Tilburgers verloren met 3-5), kan ik wel zeggen dat dit elftal een verademing is. Vergeleken met voorgaande jaren zit er zoveel meer voetbal in dit elftal.
picsunited
Je zou het niet zeggen, na de grote uittocht die heeft plaatsgevonden in Tilburg. Bekende namen als Saïd Boutahar en Jens Janse verlieten de club, en men haalde er overwegend onbekende pionnen voor terug. Toch heeft deze selectie aan voetballende kwaliteit gewonnen, en dat komt met name doordat een hoop ego’s de kleedkamer uit zijn.

Frank Demouge liet zondag zien dat hij voor een club als Willem II een hele goede spits is. Hij won praktisch elk kopduel, en was sterk in de combinatie. Juha Hakola was op zijn beurt goed op dreef aan de zijkant van het veld, met enkele leuke, technisch onderlegde acties. Helaas mist hij echte startsnelheid. Niki Maënpäa liet zien dat hij over prima reflexen beschikt. Enkel zijn uittrappen laten nog wel eens te wensen over.

Natuurlijk waren er ook minpunten. Marlon Pereira verdronk volledig op het middenveld, en zodra Jan-Arie van der Heijden mee moet gaan verdedigen, kun je als toeschouwer ook beter je billen dichtknijpen, helemaal als het tegen een sprintkanon als Leroy George is. Dan was er nog het twijfelachtige verdedigen van Bart Biemans. Bij drie tegendoelpunten verkeek het jeugdproduct zich, en liet hij de inlopende tegenstander compleet vrij. Het zijn foutjes die in de rest van het seizoen uitgesloten moeten worden, want anders kan het weer een moeilijk verhaal worden voor de Tilburgers.

De voorsprong bij rust was dik verdiend, en had zelfs meer mogen zijn als alle kansen afgemaakt worden. Helaas kreeg Willem II dan in de tweede helft snel een goedkope penalty tegen, waarna de mentale weerbaarheid van het gros van de ploeg het liet afweten. Inspeelpasses (als ze zo te noemen zijn) kwamen vaak niet aan en de verdediging deed maar wat. Uiteindelijk ging men wanhopig op zoek naar de gelijkmaker. Te wanhopig, zo bleek. Zoals vaker loop je als jagende ploeg dan in het mes en krijg je nog een tegentreffer te verwerken. Björn Vleminckx, die wel heel erg met zijn ellebogen stond te zwaaien deze middag, nam het kadootje met beide handen aan en bracht zo een geflatteerde uitslag op het scorebord.

Toch mag de Tilburger hopen. Dit Willem II laat zien dat er weer frivole acties te bewonderen zijn, al is het maar bij momenten. De grootste criticus, de eigen aanhang, was vrijwel eensgezind: “Vorig jaar was het een stuk slechter.”

Foto van Pics United.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino