Memorabele tranen in slotweekend

Het slotweekend van diverse Europese voetbalcompetities was er eentje om in te lijsten. Zelden zijn er op de slotdag zoveel mooie verhaallijnen door elkaar geweest, dat je niet wist waar je moest kijken. Er was spanning. Er was spektakel. Maar er waren bovenal tranen. Dikke vette tranen, soms van geluk, soms van angst, soms van verlies en teleurstelling. Het zijn die tranen die afgelopen weekend pas echt speciaal maakten.

Sport is emotie. Huilen is emotie. Het gekke is, huilen hoort eigenlijk niet bij een Victoriaanse sport als voetbal. De Engelsen, uitvinders van het spel, verafschuwen vaak de zachtere kanten van het voetbal, zoals het openlijke gejank. Zelfs na de oerspannende Champions League-finale van 1999 bleven de waterwerken stevig opgeborgen bij Manchester United. Engelsen willen helden van graniet, die emotie op een andere manier tonen dan te huilen. Onverzettelijk, onoverwinnelijk, robuust.

Robert Smith van The Cure zong het in de jaren ’80 treffend. Boys Don’t Cry.

Tot zondag. In een doldwaze ontknoping schommelde de vreugde van de ene kant van Manchester naar de andere. United-supporters die meegereisd waren naar Sunderland, zongen negentig minuten lang de longen uit hun lijf. In het Etihad-stadion in het eigen Manchester was City aanvankelijk de zenuwen niet de baas, toen de ploeg het bijna gedegradeerde Queens Park Rangers de wedstrijd op een presenteerblaadje gaf. De gunstige tussenstand van de grote rivaal gaf aanleiding tot de nodige stemverheffing en jolijt. Tot de 93e minuut. City maakte 2-2 en dat nieuws kwam aan als een donderslag. Het uitvak was plots muisstil, om seconde voor seconde te kunnen volgen wat er tweehonderd kilometer verderop gebeurde. Na het laatste fluitsignaal van Howard Webb volgde er een moment van vreugde, dat bruut afgebroken werd door de supporters van Sunderland, die hoorden dat City toch 3-2 had weten te maken. Kun Agüero stormde in Manchester met het shirt in zijn hand en de tranen in zijn ogen langs het veld. Mensen in het stadion vielen over elkaar heen. Mannen, vrouwen, kinderen, allemaal huilden ze van vreugde. 44 jaar na dato was het eindelijk weer zover. Kampioen, in een climax die ze nooit voor mogelijk hadden gehouden. Huilen van blijdschap. Heerlijk.

En dan de Italianen. Zij zijn bijzonder goede jankers. De tranen van Marco Tardelli waren volgens velen, met name Italianen, de mooiste ooit. De passie die van zijn lijf afdruipt, de extase en tegelijk het ongeloof. Het druiste in tegen alle bestaande wetten van de fysica. Tardelli liep over het veld alsof hij voor een moment bezeten was, dronken van geluk, zichzelf niet raad wetende met die enorme energiebal die binnenin hem ontvlamde. Het is een prachtig memorabel moment uit de Italiaanse sportgeschiedenis. Nu kunnen daar een aantal tranen naast geplaatst worden.

AC Milan zwaaide haar routiniers uit. Gennaro Gattuso, Alessandro Nesta, Gianluca Zambrotta en Filippo Inzaghi speelden hun laatste wedstrijd in het San Siro. TV-commentator Tiziano Crudeli, bekend van Jaan-Klass Hoentelaar, kon zijn emoties niet langer de baas. Hij huilde tranen met tuiten op de Italiaanse televisie. Zijn presentator had het ook zichtbaar moeilijk met het afscheid van de veteranen, die bij elkaar meer dan 1500 wedstrijden speelden. Legendes, stuk voor stuk. Zij kregen een waardig afscheid, een afscheid waarbij ze, net als de supporters en Crudeli, overmand waren door emoties. Ook Mark van Bommel huilde. De hardste Nederlandse voetballer van de afgelopen jaren liet de waterlanders over zijn wangen biggelen bij het horen van Coldplay.

Ook in Spanje, een land dat bekend staat om kunst, cultuur en emotie, was het raak. Villarreal degradeerde uit de hoogste Spaanse afdeling. Fernando Roig, voorzitter van de club uit de keramiekstad, was vol ongeloof. Roig is nooit een oliesjeik geweest. Hij heeft nooit toegegeven aan het spenderen van enorme bedragen. Jarenlang heeft hij stukje bij beetje aan een stabiele subtopper kunnen bouwen, met het budget van een degradatiekandidaat. Jarenlang was Villarreal voor vele Spaanse clubs het toonbeeld van hoe het ook kon. Zonder schulden, met beperkte financiën. Jarenlang speelde zijn club Europees voetbal, op het allerhoogste podium, de Champions League. De Submarino Amarillo was in 2006 zelfs heel dicht bij een finaleplaats. Het verschilt als dag en nacht met de tegenstanders van komend seizoen, in de Segunda Division. Villarreal is veroordeeld tot potjes tegen Alcorcón en Gimnastic. De preses klauterde naar het veld om zijn spelers een hart onder de riem te steken. Hij kon geen woord meer uitbrengen. Het enige dat hij deed, was huilen. Al het werk, al die jaren arbeid, het was in één klap tenietgedaan. De tribunes van het Madrigal huilden mee, en applaudisseerden hun voorzitter. Zij voelden zijn verdriet.

Ons nuchtere volkje heeft ook een aantal bijzonder mooie huilers voortgebracht. Wat te denken van Dennis Bergkamp, na zijn wereldgoal in 1998 tegen Argentinië? Of Marco van Basten, toen hij zijn afscheid bij (jawel, daar zijn ze weer) AC Milan moest aankondigen? In de provincie gebeurde het dit keer ook. In de Achterhoek viel het doek voor De Graafschap. De Superboeren hadden aan een 1-1 gelijkspel te weinig om het vege lijf te redden. Degradatie naar de vermaledijde Jupiler League was een feit. Aanvoerder Rogier Meijer besefte dat, en liet zijn emoties de vrije loop. Hij zat als een peuter, hopeloos naar de grond starend, helemaal kapot op de grond. Het waren mooie beelden van een sporter die alles had gegeven voor een goede afloop, maar toch tekort kwam. Nog mooier werd het toen zijn dochtertje Saar hem probeerde te troosten. De ouderlijke rol was voor even omgekeerd. Papa, niet huilen.

Niet huilen. Het lijkt het devies te zijn voor voetballers. Toch levert het prachtige momenten op. Zo ook dit weekend.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino