Europa League kleurt voetbalwereld even roodwit

In de compleet Spaanse finale van de Europa League staan twee van de meest attractieve ploegen van het moment tegenover elkaar. Enerzijds is er Atlético Madrid, de ploeg van ‘Cholo’ Simeone en Falcao. Anderzijds is er Athletic Bilbao, de opportunistische machine van ‘Loco’ Bielsa en Fernando Llorente. Voetballiefhebbers zullen morgen zichzelf tegoed doen aan weer een spektakelstuk, iets waar beide ploegen dit seizoen, vooral in Europa, patent op lijken te hebben. De wereld, in het bijzonder Sierd de Vos, kijkt gretig mee. Voor even is de wereld morgenavond roodwit. De uitslag is bijzaak.

 

Twee Argentijnen kruisen morgen de degens aan de zijkant van het veld. Marcelo Bielsa is de hype van het moment. De ervaren coach, die imponeert met aanvallend, opportunistisch voetbal, wist in amper een seizoen het Spaanse, en in het bijzonder het Baskische voetbalvolk voor zich te winnen. Zijn methoden mogen soms onconventioneel zijn, maar de resultaten onderstrepen het gelijk van de coach. Ook in Baskenland heeft hij een elftal neergezet dat op elk moment van de wedstrijd een goal kan maken. Dat is dan ook de belangrijkste insteek van het voetbal van Bielsa. Doelpunten maken. Entertainen.

Dit seizoen is dat meer dan eens gelukt. Bilbao boekte indrukwekkende overwinningen uit bij Schalke (2-4) en Manchester United (2-3). Daarnaast legde het met Barcelona, in de Spaanse competitie, thuis in San Mamés, de mooiste partij van het seizoen op de mat. De Basken kunnen buigen op een flink aantal dynamische spelers, die allen fijn technisch onderlegd zijn. Wat vooral verwonderlijk is, is dat de jeugdopleiding van de club daarbij al jarenlang moeiteloos kan voldoen aan de vraag naar voetballers van zulk hoog niveau. Ook dit jaar onder Bielsa zijn er een aantal onbekende talenten doorgebroken, tussen ‘gevestigde’ namen als Llorente, Muniain en Javi Martinez. Hun namen lezen als een exotische verrassing: Aurtenetxe, Ibai, Susaeta en De Marcos.

Elk van deze spelers is in het systeem van Bielsa even belangrijk. Dat was onder meer te zien in de terugwedstrijd van de halve finale tegen Sporting. Het gehele team opereerde als een geoliede machine, waarbij men collectief vooruit en achteruit verschoof. Wederom leverde het een schitterende voetbalwedstrijd op, met spits Fernando Llorente als uitblinker. Het bonkige boegbeeld leverde twee prachtige assists en maakte zelf de derde goal. Daarmee is hij precies op tijd in vorm voor het Europees Kampioenschap in de zomer.

Llorente is echter niet de enige troef die Bielsa in handen heeft. Voorin heeft hij ook nog de beschikking over alleskunners Susaeta en De Marcos, en de watervlugge briljant Iker Muniain. Die laatste was op 16-jarige leeftijd de jongste doelpuntenmaker ooit in Spanje, en dat is zeker geen incident. Muniain heeft brille, panache, durf. Hij heeft iets wat weinig voetballers hebben. Het vleugje extra dat hem speciaal en bij vlagen ongrijpbaar maakt. De kleine Bask is pas 19 jaar, maar weet dat de gehele Europese top aan zijn voeten ligt. Ondanks dat besef, speelt hij nog steeds in dienst van het team. Het is een teken dat zijn hoofd niet snel op hol te brengen is.

Dan Atlético Madrid. De colchoneros zijn dit seizoen opgestaan uit de dood, zo lijkt het. Met ex-speler Diego Simeone aan het roer kreeg het team het heilige vuur weer terug. Dat vuur was even daarvoor verdwenen, gedoofd door de verkoop van zowel Diego Forlan als Sergio Agüero. De Colombiaanse troef van FC Porto, Radamel Falcao, moest dat verlies opvangen, samen met de relatief onbekende Adrian Lopez. Dat lukte in de eerste seizoenshelft maar mondjesmaat. Falcao had duidelijk tijd nodig om zich aan te passen en Adrian toonde slechts vlagen van klasse. Onder Simeone bloeide het tweetal op. De Argentijn bracht de vechtlust en het vertrouwen terug bij Atlético.

Niet alleen Falcao en Adrian bloeiden op, ook Diego lijkt weer op de magiër van Werder Bremen. Hij dicteert als vanouds op het middenveld, terwijl de flank wordt afgestruind door de sterk in vorm zijnde Arda Turan, van wie iedereen dacht dat hij net zoals alle andere Turken buiten het eigen land zou floppen. Het kwartet wordt nu gevolgd door vele scouts.

Opmerkelijk is het aantal wonderschone doelpunten dat de formatie van Simeone heeft weten te produceren. Daarbij is de ‘koekoek-goal’ van Falcao waarschijnlijk de meest bekende. Adrian Lopez heeft er echter een handje van om in de Europa League alleen maar mooie doelpunten te scoren. Hij deed het tegen achtereenvolgens Lazio, Besiktas, Hannover en Valencia (tot twee keer toe). De dribbelaar weet zich nu gevolgd door het grote Barcelona.

Ondanks de grote uittocht in de zomer, waarbij het koningskoppel voorin vertrok, is de aanval van Atlético dus in ere hersteld. Een club van zo’n statuur behoort natuurlijk altijd mooie spitsen te hebben, zoals in het verleden huidig technisch directeur Caminero, Kiko en Hasselbaink. In de finale is de hoop echter gevestigd op één man, Radamel Falcao. De Colombiaan maakte reeds 27 doelpunten in evenzoveel Europa League-duels. Juist hij besliste vorig seizoen de finale, en juist hij hoopt dat dit jaar weer te doen. Thuis voelen doet hij zich in ieder geval direct in Boekarest, waar ze een metrostation met zijn naam hebben.

Atlético Madrid en Athletic Bilbao zullen voor een spectaculair slot van de ondergeschoven competitie zorgen. De discussie over het afschaffen van de Europa League zal verstommen. Voor wie van de twee je ook bent, het voetbal van beide ploegen zal je aanspreken. Aanvallen, strijd leveren en niet bang zijn om een goal te slikken. Het is het soort voetbal waar men verliefd op wordt. Dat is belangrijker dan de uitslag van morgen.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino