Op z’n Grieks

Fernando Santos. Als je zijn gezicht ziet, weet je meteen welk elftal hij onder zijn hoede heeft. Van de 90 minuten die hij op de bank zit, spendeert hij er 88 op zijn stoel met een sip gezicht. De andere 2 minuten staat hij als een gek langs de lijn instructies te schreeuwen. Het zou me eerlijk gezegd niks verbazen als deze beste man manisch depressief is, gezien zijn sporadische uitbarstingen die afgewisseld worden met diep trieste fronsen naar zijn assistenten.

Tja, dat krijg je ervan met een ploeg als Griekenland waar jij leiding aan moet geven. Vooral als die aanvoerder van je ook nog een strafschop zo in de handen van de keeper schuift en je eigen keeper besluit om na twee belachelijke fouten van het veld te stappen. Alsof het niks is, die overwinning. Die drie punten heb je toch niet nodig, hè meneer Karagounis? Reddingen, daar heeft meneer Chalkias nog nooit van gehoord. Ach ja, meneer Santos zorgt allemaal wel weer dat het goed komt.

“We bestonden niet op het veld gedurende de eerste 10 minuten,” was de uitleg van Santos na de blamage tegen de Tsjechen. De beelden waren echter hilarisch, althans voor mij als neutrale volger. Holebas die compleet voorbij werd gelopen, het vuurrode gezicht van Santos in de dug-out nadat de bal erin ging. Een paar minuten later werd het kunstje herhaald, en weer reageerde Santos als een gek. Een minuut later zat hij echter weer, met die typerende zielige blik op z’n gezicht.

Santos heeft overigens geen gelukkige jeugd gehad. Kan je niet alleen aflezen aan zijn door het leven getekende gezicht, maar ook zijn carrière-staatje. Hij begon in de jeugd van het grote Benfica, als een hardwerkende rechtsback, en speelde zijn professionele duels voor Maritimo en Estoril. Op 21-jarige leeftijd hing hij zijn kicksen al aan de bomen, er van overtuigd dat hij zijn geld niet kon verdienen op het veld.

Hij begon aan een studie en ontving zijn diploma in 1977, waarna hij full time aan de bak ging als onderhoudsmonteur bij een hotel. Daarnaast speelde de jonge Fernando nog wedstrijdjes bij de lokale VV Bal Op ’t Dak. Op zich niks mis mee, maar toch wel een wat minder kleurrijk leven dan dat van een profvoetballer.

Dat dacht Santos zelf waarschijnlijk ook want na 10 jaar als onderhoudsmonteur had hij het wel gezien en begon hij als trainer bij Estoril. Nadat hij Estoril twee keer had laten promoveren, was Estrela aan de beurt en uiteindelijk belandde de oefenmeester bij Porto. Daar won hij in zijn eerste seizoen gelijk de titel en kon zijn geluk niet op.

Na een paar jaar bij Porto vertrok Santos naar Griekenland, waar hij met AEK Athene, Panathinaikos en nogmaals AEK Athene meedeed in de hoogste regionen van de Griekse competitie. Tussendoor spendeerde hij nog een jaartje bij Sporting en in 2006 trok hij naar Benfica. Daar werd hij na één seizoen alweer ontslagen, wat die rimpels op zijn voorhoofd niet veel goed deed.

Een maandje later had “Jantje lacht, Jantje huilt” echter alweer werk, dit keer bij PAOK terug in Griekenland. Met behulp van Zagorakis, aanvoerder van het Griekse elftal in 2004, bracht hij deze gevallen topclub weer terug aan de top van het Griekse voetbal. En toen in 2010 “Rehacles” vertrok bij het nationale elftal, was Santos aan de beurt.

Overigens geen makkelijke job, die Grieken coachen. Onder Rehhagel deden ze niks anders dan trainen op verdedigen en corners, dus je zit in principe al met één van de meest gemankeerde selecties in de wereld. Tel daar nog eens de torenhoge verwachtingen van de bevolking bij op en je hebt een aardige “Mission Impossible” te pakken.

Rusland zal een uitdaging vormen voor Santos’ formatie, na de hevige tik die men ontving van de Tsjechen. Vooral omdat ze drie punten moeten pakken tegen de ploeg van Dickie, die toch wel een sterke indruk heeft achtergelaten na de zege tegen de Tsjechische equipe en het gelijke spel tegen Polen.

Maar, eerlijk is eerlijk, Fernando Santos heeft het heel goed gedaan. Onder zijn leiding heeft het Griekse nationale elftal slechts 2 wedstrijden verloren, en dat zonder George Clooney-look-a-like Nikopolidis tussen de palen. En nu heeft het elftal onder leiding van de Griekse Portugees dus al meer punten op het EK behaald dan menigeen in zijn toto naar voren heeft laten komen. Op z’n Grieks doet dat eeuwige lachebekje het dus wel aardig.

About Kevin Bakx

Kevin is Ajax en Internazionale-fan en schrijft o.a. voor The Simple Ball | Volg Kevin op Twitter