Ik fantaseer over Sierd de Vos

Niemand in het Nederlandse voetballandschap kan mij zo boeien als Sierd de Vos. Hij is een clown van een verslaggever, en hij weet het zelf ook. Dat maakt hem zo heerlijk ongecompliceerd om naar te luisteren. Gewoon slap lullen, over randzaken. Het voetbal gebeurt tussendoor. Sierd is een beetje vreemd, maar o zo lekker.

Sierd verslaat iedere voetbalwedstrijd, zelfs in de Jupiler League, helemaal tot het gaatje. Van  de teenharen van Cristiano Ronaldo tot de melkallergie van Ted van de Pavert, Sierd doet over iedere voetballer schaamteloos een boekje open. Hij is de Wilma Nanninga van de voetbalwereld. Discretie bestaat niet. Twittert iemand dat Shakira is gaan shoppen voor een bruidstaart, dan staat Sierd dat een half uur later doodleuk in geuren en kleuren te vertellen, inclusief details van de outfit van de bevallige Colombiaanse. Hij is Perez Hilton en Howard Stern ineen. Hij geniet ervan. Ik geniet van het feit dat hij ervan geniet.

Heel subtiel is hij voor Atlético. Dat merk je aan zijn hartstochtelijke verhalen over Vicente Calderón, het stadion waar hij het liefste begraven zou worden. Het stort allemaal in elkaar, scheuren in de muur van hier tot ginder, het stinkt overal naar pis, maar het is heerlijk in dat stadion. Ook Sierd is kritisch op zijn club. Luis Perea heeft een zeshoekig voorhoofd, Juanfran ziet eruit als een zwerver, en de huidige trainer is een klaploper die zijn eigen teamgenoten bedroog. Ondanks alles zou hij graag zien dat ze de ellendige stadsgenoot weer eens verslaan. Dan mag hij weer even opscheppen, koketteren met een overwinning.  Sierd heeft het zwaar onder de maagdelijk witte hegemonie. Hij grijpt iedere mogelijkheid aan om de frustratie van zich af te praten. Pepe heeft pupillen zo groot als autobanden, weet u, en Ronaldo gedraagt zich keer op keer als miskende huilebalk. In het commentatorhok fonkelen zijn ogen als hij uit de doeken mag doen dat Mourinho uitgefloten wordt in Bernabéu.

Daarom is hij ook een beetje voor Barcelona. Dat mogen de mensen gerust weten. Vandaar dat hij af en toe een luide uitroep heeft als zijn ploeg een grote kans krijgt. Hij beleeft de wedstrijd als een fan op de bank. Tijdens een pass achterin kan hij naar hartelust uitweiden over de prostaatproblemen van Gerard Piqué of de nieuwe auto van Victor Valdes. Geen punt, de voetbalkijker neemt dat voor lief. Die momenten in de wedstrijd zijn toch niet belangrijk. Pas als de bal richting de zestien gaat, leeft hij op. Sierd brengt je in vervoering op de momenten dat het moet. Simpel, doch effectief. Een subtiel aangehouden ‘ennn’, een brullend ‘goooooool’ en een afgunstig ‘nee’. Dat is het mooie van Sierd. Tenminste, als je Barcelona-fan bent. Sierd is gewoon een beetje vreemd.

Ik ben eigenlijk net zoals Sierd, een beetje vreemd. Ik fantaseer soms over het interieur van zijn huis. Dan denk ik niet aan de strak gemeubileerde woonkamer, of de ruim opgezette hal met stationsklok, waar het zo lekker galmt, maar aan het meest intieme plekje van zijn woning. Zijn slaapkamer. Dat is ongetwijfeld een opeengestapeld museum van voetbalrelikwieën. Door de jaren heen verzameld door een voetbalgek die ons allemaal te kijk zet.

Zijn bed is omringd door servetjes waarmee de toen nog snordragende Guus Hiddink zijn resten kreeft en rendiervlees heeft afgeveegd in dat ene restaurantje net buiten Valencia, aan de zee. Sierd heeft ze eigenhandig uit de schoot gevist. Aan de lamp hangen talloze telefoonkaarten, waarmee de oude meesters zoals  Johan Cruijff hun vrouwen belden terwijl die aan de andere kant van de aardbol waren. Sierd was erbij toen het krediet op was.

Langs de muren posters, bezaaid met handtekeningen die Sierd persoonlijk ontving na weer zo’n interview waarbij hijzelf meer in beeld is dan de geïnterviewde. Figo, de verrader, hangt er ook.

En aan het voeteneind, een beeldje. Het valt in het niet bij de tierlantijnen eromheen. Het voelt een beetje misplaatst, dat kleine beeldje van een tenger mannetje, die enigszins kromgebogen de bal aan zijn voeten heeft. Toch is dat beeldje het meest belangrijke stuk uit zijn overdadige collectie. Messi. De vleesgeworden God op aarde. Messi geeft Sierd meer geluk dan zonnestralen op de eerste zomerse dag van het jaar.

Ik zou graag eens meekijken met zijn avondritueel. Gewoon, om te zien of hij buiten dat grijze grauwe productiehok hetzelfde mannetje is die overal zijn mening over klaar heeft. Of hij Voetbal International volgt in de hoop dat ze zijn naam noemen. Of zijn vorige werkgever NOS hem niet vergeten is. Hoe hij de televisie uit zet. Alledaagse dingen van een voetbalgek.

Hoe Sierd in zijn kingsize bed te midden van de door hem zo gekoesterde snuisterijen kruipt. Hoe hij het beeldje bij het voeteneind op het door zout en speeksel verweerde hoofdje kust. Het is een karikatuur geworden. Een beetje zoals hij.

Tevreden sluit hij de ogen. Morgen mag hij weer tekeer gaan, over de Feria in Sevilla. Een week van zeven dagen Koninginnedag. Vrouwen in flamenco-jurken met hele grote stippen. Hij heeft er zin in. Ik ook.

About Gino van Montfort

Gino is hoofdredacteur en mede-oprichter van Catenaccio. Hij is al van kinds af aan voor Feyenoord, maar laat in zijn artikelen vooral een merkwaardige interesse zien in clubs, spelers en verhalen uit Zuid-Amerika. Oh, en nu Feyenoord het wat minder doet, hoor je hem vooral over zijn andere grote liefde: Real Madrid. Volg Gino op Twitter | Meer artikelen van Gino